zaterdag 3 februari 2018

Afronding

in de niet aflatende branding
rollen de stenen af en aan,
rollende stenen
komen en gaan

in de niet aflatende branding
schuren rollende stenen .
tot glinsterende kogels
de kleuren verdiept door
onrustig water, glanzende knikkers
die het strand nooit bereiken

in de niet aflatende branding
knielt een verzamelaar
hij wikt, hij weegt, hij keurt
in dood tij, wacht in zijn verzameling
een grauw einde

foto ferrara

10 opmerkingen:

  1. Ik heb er wel beeld bij maar begrijp het einde niet zo goed.
    Je muzikale kaart is trouwens weer geweldig! Succes met je pittige opdrachten.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Marja, ik had er een foto bij geplaatst, maar vond het geen mooi geheel. Ik plaats hem alsnog en dan hoor ik graag je mening.

      Verwijderen
  2. Nu is het een stuk duidelijker. Het mooie glanzende is weg zodra ze uit het water zijn gehaald.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Je gedicht doet me denken aan de tekst van Pastorale van Ramses en Liesbeth.
    Het gaat over een kind dat bij het water speelt,"en alle schelpen die het vindt, gaan blinken als ik lach."
    Daarom vind ik vooral dat je het eind zo prachtig verwoord hebt. Heel mooi!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ferrara,

    Een gedicht met enige weemoed!

    -----------------------------------------

    door water en zand

    stenen eeuwen gepolijst

    glansrijk verleden

    -----------------------------------------

    Wellicht een idee?

    Vul deze glazen
    voor de schijn eens wekelijks
    met vers kraanwater.

    jeer

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Proberen waard.
      Ik heb er ooit een paar gelakt met vernis.

      Verwijderen