zaterdag 31 december 2016

2016/2017

de wijzer verspringt
verwachtingsvol schuift de tijd
het nieuwe jaar in

foto ferrara

Ik wens iedereen een gezellige jaarwisseling
en veel inspiratie in 2017

donderdag 29 december 2016

George 2

In september schreef ik over het brutale katertje van de buren.
Hoe dartel hij de buurt onveilig maakte en hoe hij met gevaar voor eigen leven de gekste capriolen uithaalde. Klom in auto’s waar de deur iets te lang van open stond en kroop in kinderwagens als hij daarvoor de krans kreeg. 
Hij liet zich door iedereen aanhalen om vervolgens met de aardige voorbijganger vrolijk naar huis te huppelen, waar hij tot de ontdekking kwam dat de grens van zijn aaibaarheidsfactor bij de voordeur lag. 
Wij vonden dat het jonge katje veel en lang op straat zwierf, maar wij wisten niet dat George met zijn drukke gedrag thuis niet te handhaven was.
Hij klom in de gordijnen, zat overal waar hij niet moest zijn. 
Viel met het grootste gemak uit het slaapkamerraam en het meubilair was tegen zijn scherpe nagels niet bestand. Kortom George tiranniseerde het huishouden van de buurtjes.
Het bleek een ijdele hoop dat hij van zijn straatavonturen rustiger zou worden en toen hij de leeftijd had dat een operatie niets meer in de weg stond werd George, knip, knip, alsof het een Ohrareclame betrof, geholpen. 
Van een verhit testosteronbommetje werd George binnen de kortste keren een gezapige kater, model theemuts. Af en toe zoekt hij met trage tred nog wat vertier in de straat, maar echt lollig wil het niet meer worden. 
George is vroeg oud geworden.

Lees over de jonge George hier:
http://ferrara-victoriene.blogspot.nl/2016/09/george_60.html

dinsdag 27 december 2016

Tegenstelling

Aan-Uit
Schiedam
foto ferrara

zaterdag 24 december 2016

Wens

Voor een ieder die hier leest
Sfeervolle Kerst gewenst
foto ferrara

vrijdag 23 december 2016

Op en Rond de Deur

Kerst
klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of: http://ferrara-openronddedeur.blogspot.nl/

donderdag 22 december 2016

Maria en de kaarsjes

In de supermarkt, waar de luxe lekkernijen voor Kerst hoog opgetast liggen en André Hazes zijn eenzame Kerst over het winkelend publiek uitstort, scharrelt bij het vak met kaarsen een dame op leeftijd. Ze heeft kunstmatige blosjes op haar wangen, de knalrode lipstick op haar lippen is enigszins uitgelopen. Het grijze haar is met een ondoleertang in strakke golven gemodelleerd. Om haar heen hangt een aureool van onzekerheid.
Ik zoek in het schap naast de kaarsen naar servetten en zie, vanuit mijn ooghoek, dat de dame in kwestie mijn kant op komt. In een flits realiseer ik me dat dit tijd gaat kosten, maar in tegenstelling tot de mensheid om mij heen heb ik niet echt haast en besluit haar de aandacht te geven die ze blijkbaar nodig heeft. Mevrouw vraagt advies over het rijke assortiment dat de super in de aanbieding heeft. Kan ze beter Gouda Kaarsen nemen of de goedkopere soort van eigen merk. Wat is het verschil in branduren en zullen de kaarsen van eigen merk niet erg druipen? Ook wil ze graag weten hoe drijfkaarsjes werken en hoe lang die branden. De werking kan ik uitleggen, maar van het aantal branduren heb ik geen idee. Terwijl om ons heen met drukke bewegingen de karretjes worden gevuld, vormen wij een eiland van rust voor het non-foodvak.

Ze vertelt dat ze thuis een Mariabeeldje heeft en dat de kaarsen de komende weken naast het beeldje dienst moeten doen. Ze overweegt drijfkaarsjes te kopen omdat ze bang is voor brandgevaar.
Samen nemen we de hele voorraad door en ik lees de waarschuwingen op de verpakking voor.
Kaarsen niet te dicht bij elkaar zetten, niet op de tocht, niet in de buurt van gordijnen plaatsen enz.
In gedachten zie ik Maria met een devoot gezicht in een hemelsblauw gewaad omringd door flakkerende kaarsen op een ouderwetse schouw staan. Stel je voor dat deze bezorgde dame ’s avonds vergeet de kaarsen uit te blazen.
Ik vraag haar of ze niet beter lampjes op batterijen kan kopen. Het is wel zo veilig en ze gaan wat branduren betreft heel wat uren mee.

Alsof ik heiligschennis heb gepleegd kijkt ze mij met een van afschuw vertrokken gezicht aan. ‘Kunstlicht mevrouw? Dat kan niet hoor, Maria moet goed gestemd raken en dat krijg je met een kunstlichtje niet voor elkaar.’
Het is haar duidelijk dat ik van de stemmingen van Maria geen kaas heb gegeten, maar ze wil haar verhaal zo graag kwijt dat ze mijn onverstand voor lief neemt.  
‘Weet u, ik zit in de zorgen om een moeder die met haar kind in Duitsland woont. Ze willen zonder enige vorm van juridisch proces het jongetje bij zijn moeder vandaan halen. Het is toch schande dat ze in deze tijd van het jaar met het kerstfeest in aantocht, moeder en kind willen scheiden.’
Ik zeg dat het me onwaarschijnlijk lijkt dat bij een dergelijke handeling de rechtbank of jeugdzorg niets heeft te zeggen.
Die opmerking wordt me ook al niet in dank afgenomen. Ze doet haar uiterste best mij van het onrecht te overtuigen en ik moet begrijpen dat alleen Maria deze gerechtelijke dwaling met behulp van echte kaarsen kan voorkomen. Langzaam vullen haar ogen zich met tranen. Ik heb met het dametje te doen en onderdruk de neiging een arm om haar heen te slaan. In plaats daarvan wens ik haar sterkte en zeg dat ik hoop op een goede afloop. Dat ik twijfels heb over de kunsten van Maria laat ik wijselijk achterwege.
Terwijl ze haar ogen droog dept met een fijn geborduurd zakdoekje, recht ze haar rug, bedankt mij voor de hulp en begint een nieuwe speurtocht naar geschikte kaarsen.

Als ik thuis de boodschappen uitpak blijkt dat ik de servetten ben vergeten.

dinsdag 20 december 2016

Tegenstelling

Licht-Donker
bijna volle maan boven
Arras
foto ferrara

zondag 18 december 2016

De boot gemist


Geen riem om mee te roeien
Mijn houten buik vol sneeuw
De treurwilg, in een slecht humeur,
Klaagt dat ik zijn stam beschadig 
En het uitzicht op het water verstoor.
Hij kan zijn schoonheid niet spiegelen.
Het water, ijzig toegedekt, zwijgt als het graf,
Niet in staat tot weerkaatsen
Of als drijvende kracht te dienen.
We wachten op betere tijden


Schrijfcursus: Beschrijf de overpeinzing van dit bootje wachtend op de lente ...

dinsdag 13 december 2016

Tegenstelling

Ja-Nee
stadhuis in Zwolle
foto ferrara

zondag 11 december 2016

Vergeten

Ik ben vergeten hoe ik, terwijl ik in het zitje achterop zat, haar fiets op slot draaide.
De valpartij op het asfalt en de huilbui van mijn moeder, herinner ik me niet.

Ik ben de zwemlessen in de dode arm van de rivier vergeten, evenals de blauw-witte zwemband.

Ik ben vergeten hoe de knikkervoorraad van mijn broer slonk na mijn jatwerk.
Ik heb de schuld nooit afgelost, zijn woede daarover herinner ik me niet.

Ik ben de kwaadheid van mijn moeder vergeten over de rode schoenen die mijn vader voor mij kocht. Pas later begreep ik dat haar woede niet de kleur, maar het goedkope materiaal betrof.

Mijn vader, zelf uit zwak hout gesneden, was na de scheiding zijn kinderen snel vergeten en ik vergat de mannen die mij in de steek lieten en besloot nooit te trouwen.

De betrouwbare man liet mij dat besluit vergeten.  
Wij sloten een verbond dat al bijna 30 jaar bestaat.

Gemakshalve vergat ik ook, door zijn twee kinderen, dat ik geen kinderen wilde.
Wel herinner ik me dat ik wilde vergeten: ouderschap is levenslang.

Ik hoop dat zij mij, als ik oud ben en versleten, niet vergeten.


Vrij naar het gedicht ‘Vergeten’ van Maud Vanhauwaert
https://www.google.nl/?gws_rd=ssl#q=vergeten+Maud+Vanhauwaert

donderdag 8 december 2016

Woede

Razend is ze op de collega, die haar onheus heeft bejegend.
De woordenwisseling is hoog opgelopen. In het heetst van de strijd heeft ze zich op haar hielen omgedraaid en is in tranen de spoelkeuken ingevlucht.
Daar probeert ze tot rust te komen. Ze maakt van de nood een deugd en begint de waskommen en po’s te soppen. Ze kan niet nalaten flink wat herrie te maken. Met een smak belanden de podeksels extra hard op het metalen aanrecht. Iedereen buiten op de gang moet horen hoe boos ze is.  
Als iemand het waagt de spoelkeuken te betreden loopt hij of zij de kans een deksel naar het hoofd krijgen.
Ze krijgt het warm boven het hete sop en opent het raam dat op een binnentuintje uitkomt. 
Frisse lucht stroomt de keuken binnen. Het lijkt haar te kalmeren. De woede neemt af evenals het lawaai dat ze maakt.
Als de spoelkeuken er blinkend uitziet en er echt niets meer valt schoon te maken besluit ze de afdeling weer op te gaan. Terwijl ze de deur wil sluiten waait deze uit haar handen en valt met een klap dicht. Ze kan nog net het brekende raam ontwijken en komt met de schrik vrij.
Het volgende moment staat de hoofdzuster voor haar neus. ‘Meekomen.’
Als een lammetje loopt ze mee naar het kantoor waar ze alle overredingskracht nodig heeft om uit te leggen dat het dichtslaan van de deur geen deel uitmaakt van de woede die, met behulp van het rinkelende glas, tot nul is gezakt.

Opdracht: schrijf over een emotie en hoe je ermee omging. 
Een ouwetje (schrijfveer ruzie) uit januari 2013. 
Ik heb de titel veranderd, het verhaal hier en daar bijgewerkt en in de tegenwoordige tijd gezet. 

dinsdag 6 december 2016

Tegenstelling

Heet-Koud
tegeltableau
Bussum
foto ferrara

donderdag 1 december 2016

Gastblog

Een gedicht van Grietje Holthuis


Achter de lindebomen

Soms keer ik in gedachten terug
naar het huis van mijn vader.
Verscholen achter de lindebomen.
Kleine ramen ogen vriendelijk
over uitgestrekte weilanden.
Een lage deur staat open voor
gonzend leven binnen en buiten
met koeien, kippen en katten.

De lindebomen zijn gebleven.
Mijn vader is al lang niet meer.
Het huis maakte plaats voor nieuw.
Grote ramen kijken zoekend rond.
De hoge deur blijft gesloten
om mijn moeder te beschermen.
Zij wordt oud met het huis,
zonder kippen, zonder koe.

Ik dacht dat ik geborgen was,
daar achter de lindebomen.
Maar ik ben nog altijd op zoek
naar een openstaande deur
van een oud huis met een kat.