zaterdag 30 april 2016

Bonnetje mee?

Bij de Hema zie ik een man binnenkomen met een plastic tas in zijn hand.
Alle toeters en bellen in het controlepoortje gaan af.
Twee verkoopsters in rood poloshirt staan in een oogwenk naast hem.
‘Mag ik even in uw tas kijken?’

‘Dat mag, maar ik kom net binnen. Ik heb nog niets gekocht.’

‘Misschien zit er iets in waar ons alarm op reageert.’
De tas wordt aan een onderzoek onderworpen en de dame diept een pakje op dat blijkbaar in een andere winkel is aangeschaft.
De Hemamedewerkster vraagt of de klant een bonnetje kan overleggen van de aankoop.
De man zegt dat hij het pakje ergens anders in het winkelcentrum heeft gekocht en dat hij geen bonnetje heeft.
De medewerkster, die de controle heeft uitgevoerd, beent naar haar kantoor om een telefoontje te plegen terwijl haar collega bij de klant op post blijft, die nog maar eens herhaalt dat hij binnenkwam en niet bezig was de winkel te verlaten.
Ondertussen heb ik afgerekend en op weg naar de uitgang kan ik niet laten de man te hulp te schieten door te zeggen dat ik hem heb zien binnenkomen.
‘Dat kan zo zijn.’ zegt de waakzame Hemadame. ‘Maar er zit wel iets in de tas waar meneer geen bonnetje van heeft en dat zoeken we nu uit.’

Tot mijn verbazing wordt de man niet boos. Hij haalt zijn schouders op en wacht gelaten de uitslag van het telefoontje af. Gezien zijn houding vermoed ik dat er niets aan de hand is en dat hij gewoon domme pech heeft.
Met een gevoel van twijfel verlaat ik het Hemafiliaal. Stel dat de man bij de naastgelegen Blokker wel iets heeft gepikt. Waarom ging daar dan het alarm niet af. Of stel dat hij heeft gezegd dat hij het bonnetje niet wilde omdat hij toch niet van plan was zijn aankoop te ruilen. In het laatste geval is het te hopen dat ze zich dat bij Blokker kunnen herinneren.
Ik vraag me ook af of de dames van de Hema niet in de fout gingen met hun actie, gezien het feit dat de bewuste aankoop niet uit hun winkel kwam. Eenmaal thuis dringt tot me door dat het mij had kunnen overkomen want ik heb een aankoop van Action in mijn tas waarvan ik het bedrag niet de moeite vond om de bon aan te pakken.
Een ding weet ik zeker, voortaan zeg ik altijd ja op de vraag: ‘Bonnetje mee?’
Voor je het weet word je aangezien voor een winkeldief.

donderdag 28 april 2016

Leve de Koning

Vandaag ga ik lunchen met een schrijfvriendin.
We beginnen met koffie en als de serveerster de bestelling komt brengen vraagt ze of ze ons een oranje tompouce mag aanbieden.
Al kletsend lepelen we het smaakvolle restantje van Koningsdag naar binnen.
Dat het warme broodje geitenkaas, met honingtijmsaus en noten, later op de middag wel wat zwaar op de maag ligt, is geheel te wijten aan mijn inwendige mens.
Had ik na dat vorstelijke gebak maar een simpele tosti moeten nemen.

maandag 25 april 2016

Tegenstelling

Gevaarlijk-Veilig
Haags Gemeentemuseum
foto ferrara

donderdag 21 april 2016

Schrijfcursus

Laatste opdracht van dit seizoen.
Met het voorjaar in het verschiet kregen we een winters plaatje voorgeschoteld.
Beschrijf de overpeinzing van dit bootje wachtend op de lente.


De boot gemist

Geen riem om mee te roeien
Mijn houten buik vol sneeuw
 De treurwilg, in een slecht humeur,
Klaagt dat ik zijn stam beschadig
 En het uitzicht op het water verstoor
Hij kan zijn schoonheid niet spiegelen.
Het water, ijzig toegedekt, zwijgt als het graf,
Niet in staat tot weerkaatsen
Of als drijvende kracht te dienen.
 We wachten op betere tijden

dinsdag 19 april 2016

Tegenstelling

Fijn-Grof
Sieraden op het Terra-Festival
Alkmaar

foto ferrara

dinsdag 12 april 2016

Tegenstelling

Recht-Scheef
Tuinen Kasteel Villandry
Indre-et-Loire Frankrijk
foto ferrara

zondag 10 april 2016

Rommelmarkt

Het is april en ik kan weer op herhaling met een stukje over de jaarlijkse rommelmarkt.
De vlaggetjes zijn een week geleden al opgehangen en op diverse plekken door de vuilniswagen aan flarden gereden, maar het mag de pret niet drukken.
Gisteravond hebben wij alvast de fietsen in de gang gezet want de garage, die als schuur wordt gebruikt, is vanaf 7.00 uur ’s morgens niet meer te bereiken. De auto staat vandaag om de hoek gestald. Dit jaar staat er op het pleintje voor de garageboxen een gigantisch springkussen opgesteld waar de jeugd met veel plezier gebruik van maakt. Een van de buurjongens die in zijn vrije tijd als dj bijklust heeft zijn geluidsapparatuur ernaast opgesteld. Zijn muziekkeuze valt alles mee.
De twee vrouwen voor onze deur hebben alleen hun handel meegenomen en staan van het een op het andere been te wiebelen. Tegen elven krijg ik medelijden met ze en bied twee tuinstoelen aan om de rest van de dag op door te brengen.
Als meneer F. tevoorschijn komt en de boel in ogenschouw neemt roept hij dat de dames op onze stoep hetzelfde soort tuinstoelen hebben als wij. Hij stelt voor ze te kopen want dan hebben we er zes. Terwijl ik hem zijn koffie aanreik help ik hem uit de droom.
Even later zie ik dat een voorbijganger naar de prijs van de stoelen vraagt. Gelukkig heb ik de dames op het hart gedrukt ze vooral niet te verkopen.
Om 13.00 uur zakt de handel duidelijk in, het is lunchtijd. De ervaring leert dat de markt in de middag niet echt meer op gang komt. De dames op onze stoep beginnen hun koopwaar aan andere verkopers uit te delen, zetten de geleende stoelen in ons portiek en fietsen, met wat restanten in grote Dirk van den Broek tassen, de straat uit.
Onze jonge buurvrouw kan haar overtollige kleding, maatje 38, voor het grootste gedeelte weer in de vuilniszakken stoppen. De verkoop valt zwaar tegen.
Uit de speakers schalt: ‘Only you can make my dreames come true.’ Ik heb de indruk dat op deze markt de meeste dromen niet echt worden waar gemaakt.
Hoewel … een jongeman met donkere huidskleur op een kleine bakfiets al twee keer heen en terug is geweest met de nodige huisraad. Ik vermoed dat hij ergens in de stad een kale woning toegewezen heeft gekregen en dat hij op deze markt zijn geluk niet op kan.

vrijdag 8 april 2016

Schrijfcursus

Nog een poging tot poëzie

Ik word blij van

Ik word blij van …
halte zonnelaan
heel de stad lijkt vandaag
een stopplaats voor de zon
Ik word blij van …
een met pasteltinten
volgeschreven stoep
wachtend op regen
Ik word blij van …
koolzaadvelden
zover het oog kan zien
in het land van melk en honing
Ik word blij van …
de strakke blauwe lucht
die de horizon raakt
aan het eind van de
lijnrechte Afsluitdijk
Ik word blij van …
het beste paard van stal
dat al sinds jaar en dag
van het Friese stamboek komt
Ik word blij …
van de merel die vandaag
voortdurend zijn liedje rondstrooit
Blij ben ik

Mocht het de oplettende lezer bekend voorkomen
Er zijn eerder geschreven haiku's in verwerkt.

donderdag 7 april 2016

Op en Rond de Deur

Afgedankte Fietsen
klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of http://ferrara-openronddedeur.blogspot.nl/

dinsdag 5 april 2016

Tegenstelling

Ja-Nee
In Spanje zijn ze 
er nog niet uit
Toreador Arena Ronda
foto ferrara

vrijdag 1 april 2016

Schrijfcursus

‘Schrijver aan de rekstok’ is de titel van de schrijfcursus.
De schrijfcoach schrijft niet alleen kinderboeken, ze is ook stadsdichter.
Naast het ‘gewone’ schrijfwerk kon een poëzieopdracht dus niet uitblijven.
Uitgangspunt was het gedicht van Nikita Gill: ‘Mensen zijn geen huizen’

Vraag:
‘Wat betekenen mensen voor jou?’
Beantwoord deze vraag in een gedicht.
Poëzie is niet mijn favoriete bezigheid, bij deze opdracht hing ik echt aan de rekstok.
Hieronder het resultaat. De coach vond het sterk van inhoud, mooi van beeld en toon.
Ik was blij met haar positieve commentaar.
Nog één les te gaan. Ik denk dat ik in september toch weer aanschuif.


Mensen

Mensen geven mij de adem die hoort bij mijn bestaan
Zij bieden mij een kader waarin ik mens kan zijn
Een kleurrijk schilderij dat wisselt van tableau
Soms kleurt de hemel somber, heeft grijs de overhand
Dan spoelen kleuren uit de lijst en ziet het landschap kaal
Meest schijnt het licht met felle stralen en zijn de tinten helder
Want altijd is er weer de kwast of het verfijnd penseel
Dat leven brengt binnen het kader waarin ik mens kan zijn.