donderdag 31 december 2015

2015/2016

om plaats te maken
voor nummertje zes gaat vijf
knallend in rook op

foto internet

Ik wens iedereen een gezellige jaarwisseling.

woensdag 30 december 2015

Op en Rond de Deur

Stoomt op naar de jaarwisseling
klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina of
http://ferrara-openronddedeur.blogspot.nl/

dinsdag 29 december 2015

Tegenstellling

Enkel-Dubbel
Heusden
foto ferrara

maandag 28 december 2015

Waar smaakt je favoriete muziek naar?

Goede vraag met de Top 2000 al dagen op de achtergrond. Niet snoeihard, soms ben ik zo druk met andere zaken dat het geluid me niet eens opvalt. 
Even later draai ik de volumeknop omhoog omdat er een favoriet langskomt, maar waar die naar smaakt zou ik niet kunnen zeggen.
Muziek is meer met herinnering en sfeer verbonden dan met smaak, althans als het op proeven aankomt. Het valt me ieder jaar weer op dat ik hele muziekstromingen heb gemist.
Ik herken Madonna bijvoorbeeld aan een enkel nummer, maar bij haar gaat de volumeknop niet omhoog. Dat geldt ook voor hardrock en hiphop. Zeker een kwestie van smaak en daar komt het woord in een andere betekenis om de hoek kijken.
Ik denk dat ik wat betreft muziek een allegaartjes smaak heb. Op de plank met cd’s staat een bont gezelschap aan muzikanten en klassieke orkesten.
De laatsten zal je in de Top 2000 niet aantreffen.
Natuurlijk heb ik favoriete nummers, maar ik heb geen idee hoe ik ze moet onderbrengen.
Het valt me op dat veel muziek van voor mijn veertigste bij mij is blijven hangen en dat vooral de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw daarin een grote rol spelen. Waarschijnlijk is muziekkeuze niet alleen een kwestie van smaak, maar ook van leeftijd. Zou ik nu, boven de zestig, nog warmlopen voor bijvoorbeeld Abba? En wat te denken van John Lennon en zijn Give Peace a Chance, helaas nog steeds actueel, maar de hele song is niet meer dan die ene zin die voortdurend in herhaling gaat. Dat gebeurt vaker, eindeloos herhalen van woorden en/of zinnen. Je kan er maar beter niet op letten want het bederft je luisterplezier.
Er is muziek die nooit verveelt, die smaakt naar meer. 
Voor mij is dat de Pastorale van Beethoven, maar ook dat is een kwestie van smaak.

zaterdag 26 december 2015

Kerstdagen

gevulde kalkoen
hertenbiefstukje gourmet
zondag boerenkool

donderdag 24 december 2015

Wens

Voor iedereen die hier komt lezen
Prettige Kerstdagen en De Beste Wensen voor 2016
foto ferrara

woensdag 23 december 2015

Miet en Griet 38

Eind goed al goed


De opmerking van Miet over de opvang op Texel heeft zijn doel niet gemist.
Griet heeft er een dag schuldbewust op zitten broeden, zich afvragend waarom ze tegen de afgedwaalde spreeuw is. Het beest heeft haar met geen haar gekrenkt en overlast heeft hij tot nu toe niet veroorzaakt. Zelfs voor hun deur ligt hij niet in de weg.
Griet zit met zichzelf in de knoop, wat is dat toch met haar. Altijd op haar hoede, nooit eens spontaan reageren. Het tegenovergestelde van haar zuster, die overal avontuur inziet en daardoor het risico neemt in zeven sloten tegelijk te lopen, waar Griet haar dan uit moet redden. Zou het angst voor het onbekende zijn? Zij moet altijd maar afwachten wat Miet overhoop haalt, maar hoe erg is dat nou helemaal? Iedere keer is gebleken dat alles op zijn pootjes terechtkomt. Meestal met behulp van Twan, maar toch …
Griet zucht eens diep, aan die angsthazerij moet een eind komen.

Buiten begint Sverre bij zijn positieven te komen. Naast hem zit een zorgelijke Miet trouw op wacht. Juist op dat moment strijkt Twan naast haar neer. Zoals gewoonlijk komt de meeuw als geroepen.
‘Wat ben jij lang weggebleven, zit de Haakongroep soms alweer in Zweden?
Hoe moet het nu verder? Het is Sverre gelukt zonder dat hij er weet van heeft een wig tussen Griet en mij te drijven. Ze zit binnen met een bui om op te schieten. Als die vogel voor nog meer onmin met mijn zuster zorgt, mag hij vandaag nog afreizen.’
Griet, die zich heeft voorgenomen de ruzie met Miet bij te leggen, vangt de laatste zin op.
‘Dat hoeft niet Miet, ik heb me kinderachtig gedragen. Wat maakt een buitenlandse spreeuw meer of minder uit, hij is geen reden om ruzie over te maken. Jij en ik hebben wel voor heter vuren gestaan.’
Miet haar bekje valt open van verbazing. Opgelucht omhelst ze haar zuster.

Twan vertelt dat de spreeuwen Amsterdam als overwinteringsplek hebben gekozen.
Er is daar op straat ruim voldoende te snaaien en doortrekken is niet noodzakelijk met de zachte winter hier. Weliswaar is Amsterdam voor een spreeuw als Sverre, met het verslavingsgen onder zijn veren, een verleidelijke stad, maar de rest van de groep zal goed op hem passen.
‘We wachten tot hij vliegklaar is en dan breng ik hem naar zijn soortgenoten.
Ik moet namens Haakon bedanken voor de opvang en mochten jullie zin hebben om naar Zweden te komen dan zijn jullie altijd welkom.’
Miet en Griet zijn er stil van. Ze kunnen 2015, een jaar waarin veel is gebeurd, met een gerust hart afsluiten.

Boven hun hoofden zet Sjef Kokkel een krijtbord op straat.
‘Tijdens de Kerstdagen is restaurant Zeeschuim volgeboekt.’

dinsdag 22 december 2015

Tegenstelling

Oud-Nieuw
straatmeubilair Amsterdam
foto ferrara

voor meer tegenstellingen en info zie: 

zaterdag 19 december 2015

Vrijheid

woedende burgers
oplaaiende agressie
vrede zij met u

haiku op zaterdag voor meer info:
https://mariondriessen.wordpress.com/

donderdag 17 december 2015

Schrijfcursus

De laatste aflevering van dit seizoen.
Opdracht: schrijf een stuk over iets of iemand waarvan je afscheid hebt genomen.
Niet met weemoed, maar vilein, jolijt en chagrijn waren de woorden die we meekregen.
Onderstaand verhaal vloeide welgemeend van het toetsenbord.

Vaarwel mevrouw Emmetje

Of moet ik u aanspreken als mevrouw Feest, mevrouw Opoe of mevrouw De vlag hangt uit? Als in de jaren 60 van de vorige eeuw de term code Rood had bestaan, had ik u die bijnaam gegeven. Wat heeft u mij het leven zuur gemaakt tijdens de maandelijkse bezoeken die gepaard gingen met fikse buikkrampen, stolsels en misselijkheid die me menig keer opbraken. Mijn moeder stopte me dan met een warme kruik en een pijnstiller in bed.
Ik jammerde dat u niet welkom was, maar daar had u geen boodschap aan.
U volgde Moeder Natuur en kwam opdraven als het tijd was. Hoe konden u en ik weten dat uw aanwezigheid, achteraf bezien, geen enkel nut had waar het de voorplanting betreft.
Vaak kondigde u uw bezoek een tijdje van tevoren aan in de vorm van vage buikpijn die gelukkig nooit lang duurde. Wel was ik weer gewaarschuwd dat de tijd van schurend maandverband, buikkrampen en emotionele incontinentie in aantocht was.
In mijn tijd kwam er voor het eerst wegwerpverband op de markt.
Verband is in dit geval geen goed woord, het waren matrassen in miniformaat die bij elkaar werden gehouden met een hard gaaswerk. Dit verband had als vervelende bijkomstigheid dat het slecht op de plek bleef zitten. Dachten de vrouwen eindelijk verlost te zijn van badstof met knoopsgaten en gordeltjes met knopen om de boel aan vast te maken, werden ze opgescheept met dikke proppen celstof die zomaar ergens op je rug konden zitten met alle vieze gevolgen van dien. Nee, mevrouw Emmetje een pretje waren uw bezoekjes niet.
Zeker niet als ik als een dweil mijn werk probeerde te doen en de hoofdzuster vond dat ik aan een gezonde ziekte leed. Van haar mocht ik niet naar bed met een warme kruik en pijnstillers.
Stik jaloers was ik op mijn seksgenoten die beweerden dat ze van u niet veel last hadden of amper in de gaten hadden dat u er weer eens was. Ik vond u toch al een fout in de schepping en dan moest ik ook nog eens horen dat u voorkeuren had in pestgedrag.
Gelukkig stonden de ontwikkelingen niet stil. Met name in het maandverband werden hele slagen gewonnen. Er kwam zachter materiaal en de matrassen werden steeds dunner.
De plakstroken waren een zegen want die hielden de boel eindelijk op zijn plek.
Toen de fabrikanten de vleugels uitvonden was het hek in de reclamewereld van de dam.
Bij het aanprijzen van hun spullen deden ze of het maandelijks één groot feest was.
Aan mijn hoela, bij mij bleef het zeuren. Zelfs de tampons met ronde top konden mij niet bekoren.( Ik had hier bijna iets anders geschreven, maar laten we het netjes houden.)
Jeuken, die krengen. Ik heb wel eens gedacht dat mijn vriendinnen vonden dat ik altijd wat had te mekkeren als het over menstruatie ging. Waarschijnlijk hadden ze gelijk. Toen de pil op de markt kwam kon ik er eindelijk een beetje mee omgaan. Lyndiol 2,5 mgr, met dank aan Organon. Aanvankelijk zware stuff, maar ook daarin gingen, net als bij het maandverband, de ontwikkelingen snel. Geleidelijk aan stopten de fabrikanten steeds minder hormonen in hun uitvinding, maar het bleef voldoende om de maandelijkse perikelen het hoofd te bieden.
Voorbij waren de verprutste weekenden en vakantiedagen.
Sterker nog, ik kon u met het glanzende pilletje zomaar een maand in de ban doen.
Onbezorgd op wintersport of naar de stranden van Torremolinos. Dat was nog eens feest.
En in de periode dat het wondermiddel ook als anticonceptie dienst moest doen, kon het leven niet meer stuk. Neemt niet weg dat ik met het klimmen der jaren wel eens wilde weten hoe mijn lijf zou reageren zonder extra hormonen. Daar kwam ik snel achter. U ging met volle bepakking op herhaling, maar niet voor lang. Ik heb nooit begrepen waarom u van de ene op de andere maand zonder enige waarschuwing bent weggebleven. Had u schoon genoeg van mij of vond u dat u mij lang genoeg had dwarsgezeten?
Mijn baarmoeder en ik hebben er geen dag om getreurd. Wat een rust.
Ik nam de tijdelijke ongemakken zoals opvliegers op de gekste momenten en gewichtstoename voor lief.
Mevrouw Emmetje, toen u definitief vertrok, ging bij mij pas echt de vlag uit.

dinsdag 15 december 2015

Tegenstelling

Handig-Onhandig
Dordrecht
foto ferrara

Tegenstelling

Zaaien-Oogsten
foto ferrara

maandag 14 december 2015

Op en Rond de Deur

Kerst op gevelstenen
klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of http://ferrara-openronddedeur.blogspot.nl/

zondag 13 december 2015

Miet en Griet 37

Linke soep

In restaurant ‘Zeeschuim’ zijn de rapen gaar.
Sjef Kokkel heeft stiekem de beschadigde wietplanten als kruid in zijn beroemde soep laten verwerken.
Niet iedereen is bestand tegen het goedje en zo kan het gebeuren dat een aantal van de klanten na het eten van de soep onwel wordt. De eters klagen over duizeligheid en dubbelzien. Dergelijk nieuws gaat in het dorp als een lopend vuurtje en de lokale journalist pikt het bericht al snel op. Eindelijk weer eens een schandaaltje in het Sufferdje.
‘In restaurant Zeeschuim wordt de soep zo heet gegeten als hij wordt opgediend’, staat er boven zijn artikel. Heel Egmond smult van het verhaal.
De concurrentie wrijft zich al in de handen. Dit bericht kan het restaurant van Sjef noodlottig worden.
Tante Wiertje, de bedenkster van het onvolprezen gerecht, begrijpt er niets van. Zij heeft geen andere handelingen verricht en weigert te geloven dat de plotselinge ziekte die haar soep aanricht een gevolg is van haar receptuur. Sjef vertelt zijn tante van zijn geheime kas en de weggewerkte schade. Wiertje dient haar neef gepeperd van repliek.
Haar kookkunst en het restaurant zo te kijk zetten, is hij helemaal gek geworden. Heeft hij soms zelf van dat spul uit de kas gerookt? Ziet hij het nog wel helder?  Nog een keer zo’n misser en zij staat in de keuken van eetcafé de Branding. Hij weet, met haar vertrek kan hij zijn tent sluiten. Ze besluit haar relaas met een een reddingsactie.
‘We nodigen de vuilspuitende correspondent en de slachtoffers uit voor een gratis diner om het goed te maken. We leggen uit dat we een vervuilde zending kruiden hebben gebruikt. 
Die schuldbekentenis moet uiteraard in het Sufferdje worden geplaatst. Daarmee is mijn  eer en jouw restaurant gered. Wat jij in het duin uitspookt met die motormuizen uit de regio is jouw zaak, maar je houdt louche praktijken en restaurant voortaan gescheiden.’
Sjef sputtert nog wat over het gratis diner, maar kiest toch eieren voor zijn geld.
Meer schade kan hij zich niet permitteren.

Griet die het bewuste artikel over de soep zit te lezen, houdt haar zuster de krant onder de neus. ‘Wat denk je, zou die spreeuw en de ziekmakende soep te combineren zijn? Jij hebt vorig jaar samen met de strandjutter dat kasje van Sjef ontdekt, ik vraag me af of één en één hier twee is. Er zit een luchtje aan dit gedoe. Trouwens, Twan blijft wel erg lang weg.
Alle kans dat die Scandinaviërs voortvluchtig zijn. Ik vrees dat we nog lang niet van de spreeuwentroep zijn verlost.’
‘Nou en?’ Miet haalt haar schildje op. ‘Je bent wel snel vergeten dat we zelf dit voorjaar afhankelijk zijn geweest van de opvang op Texel. Als Sverre een zandvlo zou zijn zou je vast anders praten. Wel eens van tolerantie gehoord?’
In huize Zandvlo wordt de rest van de dag gezwegen en zakt de stemming onder nul.

zaterdag 12 december 2015

Iets belangrijks verloren


verdwenen onschuld
iets belangrijks verloren
tijdens levensloop

combinatie van schrijfveer van vandaag en
haiku op zaterdag
zie voor schrijfveren:http://heldenreis.nl/
voor haiku op zaterdag:https://mariondriessen.wordpress.com/

dinsdag 8 december 2015

Tegenstelling

Inkomsten-Uitgaven
foto ferrara

Voor meer tegenstellingen en info zie:http://melodymusic.nl/

zaterdag 5 december 2015

December

laatste maand goed voor
sinterklaas en kerst gevolgd
door knallend vuurwerk


haiku op zaterdag voor meer info:https://mariondriessen.wordpress.com/

donderdag 3 december 2015

Schrijfcursus

De opdracht: schrijf een gedicht of een verhaal over het inpakken van een koffer.
Dit keer was de coach tevreden. 
Het advies de zin over de opgebolde parketvloer wat vloeiender te schrijven heb ik opgevolgd.

Inpakken en wegwezen


Al de hele week maalt die ene zin in mijn hoofd.
‘Ik ga op reis en neem mee.’
Verder kom ik niet met deze schrijfopdracht. Waar ik normaal gesproken mijn koffer (te) goed weet te vullen, krijg ik deze niet eens open.
Het kreng achtervolgt me iedere dag. In de trein op weg naar een museum. De rolkoffer van de buurman die op vakantie gaat, haalt me uit de slaap en mijn eigen koffer staart mij vanonder het bed zwijgend aan. ‘Ga weg’, sis ik. ‘Ik heb geen tijd voor je.’
Dit weekend ga ik uit en heb ik geen koffer nodig. Een weekendtas en mijn beautycase zijn voldoende. ’s Nachts in een hotelbed slaap ik onrustig.
Ik droom dat er een geluidswagen door onze straat rijdt. Uit de luidspreker klinkt een strenge stem die alle bewoners sommeert een koffer te pakken en over een half uur klaar te staan voor evacuatie. Er dreigt een grote overstroming.
Een half uur om een koffer te vullen, hoe groot mag hij zijn en hoe lang zijn we weg van huis en haard? Vragen waar geen antwoord op komt. Overstroming? Laarzen dus. Die kan ik beter meteen aan doen. Dikke, warme kleding van hetzelfde laken een pak. Haastig gooi ik flink wat ondergoed op de bodem. Elke dag een verschoning daar ben ik tenslotte mee opgevoed. 
Een extra trui en lange broek. Voor echtgenoot verricht ik dezelfde handelingen.
Toiletspullen spreekt voor zich. Elektrische tandenborstel? Maar niet, stel je voor dat ze ons in een grote tent onderbrengen, dat wordt dringen voor de schaarse elektra die daar aanwezig zal zijn. Ik zie het voor me, de hele straat staat in de rij om telefoons en tablets aan de lader leggen. Föhn en laptop laat ik om dezelfde reden thuis. Ik zeg echtgenoot extra batterijen voor zijn scheerapparaat mee te nemen.
Boeken, veel boeken, want ik heb geen idee hoe lang die evacuatie gaat duren en ik wil me niet vervelen. Veel boeken … veel ballast. Toch maar de e-reader waar nog de -gelezen-vulling van de vakantie opstaat. Geen tijd om nieuwe voorraad te downloaden. Ach,  sommige titels wil ik gerust nog eens lezen.
Boeken? Ik schrik op. In gedachten zie ik een opbollende parketvloer en de boeken op de onderste planken soppend in het water. Ik ren naar beneden en begin alle boeken van Jo Spier, die we zorgvuldig hebben verzameld, op tafel te stapelen. Echtgenoot verschijnt in de deuropening. ‘Ben jij mal, die boeken kunnen niet mee.’
‘Dat snap ik ook wel, help liever je kostbaarheden veilig te stellen in plaats van me op te drijven.’  De geluidswagen verschijnt opnieuw. ‘U heeft nog tien minuten.’
Reisscrabble en woordenboek sla ik onder mijn arm en vlieg de trap weer op.
Het belangrijkste zou ik bijna vergeten. Ik gris een groot notitieboek en een handvol pennen van het bureau. Het kleine notitieboekje dat altijd met mij meegaat en waar ik observaties en afgeluisterde gesprekken in noteer, is vast niet afdoende op deze reis.
Met de hele straat geëvacueerd worden daar zit een lading stof tot schrijven in.
De geluidswagen meldt dat we over vijf minuten op straat moeten staan. Ik prop nog snel een warme pyjama in de koffer en rits hem dicht. Lipstick en oogmake-up stop ik in mijn jaszak. Opgelucht haal ik adem. Dat heb ik mooi op tijd gefikst.
Ik hoor de zware motor van de bus die de straat indraait.
Het geluid van een vuilcontainer die wordt geleegd helpt me uit de droom.

woensdag 2 december 2015

Op en Rond de Deur

Maakt zich op voor Sinterklaas
klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of  http://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/

dinsdag 1 december 2015

Tegenstelling

Tam-Wild
hoofdstukken van Jan Fabre
in Kröller-Müller Museum
Park Hoge Veluwe
foto ferrara