zondag 29 november 2015

Miet en Griet 36

Opvangcentrum


Terwijl Sverre zich suf eet en snuift in het kasje van Sjef Kokkel, zitten Miet en Griet met Twan aan tafel. Hij doet verslag van zijn bezoek aan de spreeuwenkolonie. Griet vindt dat het probleem al is opgelost. De spreeuw is met de noorderzon vertrokken dus waar zullen ze zich druk over maken. Miet is het, zoals gewoonlijk, niet met haar eens en vindt dat ze een zoektocht moeten organiseren. Twan zegt dat ze het zoeken beter aan de spreeuwen kunnen over te laten. Het is niet de eerste keer dat de vogel op drift is geraakt. Griet weet genoeg. 
‘Zie je nou wel, bemoei je niet met dat beest er komt narigheid van, ik voel het.’

Ondertussen heeft Sjef ontdekt dat er schade aan de vingerplanten is. Als de klanten van de motorclub hier lucht van krijgen zijn de rapen gaar. Sjef besluit de beschadigde planten in zijn soep mee te koken. Of je nou zevenblad verwerkt of een wietplant. Als je de bladeren goed fijn maalt, is er geen haan die ernaar kraait. Sverre begrijpt dat hij maar beter het hazenpad kan kiezen. Als Sjef met de oogst het kasje verlaat fladdert een spreeuw rakelings over zijn hoofd. Verbaasd kijkt hij de vogel na die, als een drone op zijn eerste proefvlucht, zigzaggend koers naar zee zet. Sverre’s navigatie is door de wiet behoorlijk gestoord geraakt en de storm die er staat, maakt de vlucht nog zwaarder. Hij mist op een haar na de vuurtoren en ploft ongecontroleerd onder het bankje aan de boulevard dat Miet hem heeft gewezen. 
De ruime consumptie uit het kasje mist zijn uitwerking niet. Hij ziet nog net dat een zeemeeuw, met wind tegen, moeizaam op de rugleuning neerstrijkt.

Twan bekijkt het hoopje veren. ‘Stoned als een garnaal, die kan hier niet blijven liggen.
Als de reddingsbrigade met deze zuidwesterstorm wandelaars van het strand plukt, moet het voor een gedrogeerde spreeuw helemaal gevaarlijk zijn. In deze toestand ligt hij in zee voor hij er erg in heeft. Dit gaat Griet niet leuk vinden, maar ik breng hem toch naar het kuiltje van de zusters. Ik graaf hem in een beetje in zodat de wind geen vat op hem krijgt. De zandvlooien moeten op hem passen terwijl ik de Haakongroep waarschuw.’

Als Twan met de lamme vogel aankomt, schiet Miet meteen in de hulpmodus. Griet steekt geen poot uit. De achterdocht druipt van haar schild. Twan lijkt wel gek geworden om hun kuiltje tot opvangcentrum te bombarderen. Belachelijk dat Miet zich laat zandstralen vanwege een drugsverslaafde spreeuw. Bij haar kent hulpverlening geen grenzen.
Griet heeft haar grens getrokken en blijft binnen.

zaterdag 28 november 2015

Hallo Bandoeng

radio kootwijk
ondanks opgelegd zwijgen
veel te vertellen

woensdag 25 november 2015

Barre Tijden

Om de tijd stuk te slaan voor we op excursie kunnen, nemen echtgenoot en ik nog een kop koffie in het restaurant van het hotel waar we hebben overnacht.
Aan het tafeltje naast ons strijkt een ouder echtpaar neer. Even later neemt een man alleen het tafeltje naast hen in bezit. Tussen beide mannen ontwikkelt zich een gesprek dat ik voor een deel woordelijk kan volgen. Ik verruil mijn leesboek voor het notitieboekje dat ik altijd in mijn tas heb. Echtgenoot grijnst, hij kent de gevolgen en weet dat hij mij nu niet moet storen. 
Kost geen moeite, hij heeft op zijn IPhone een moeilijk spelletje.

‘Het is een onveilige tijd, vooral in de grote steden zoals Parijs. Ik kan me voorstellen dat de mensen bang zijn.’
‘Ja, nu is Brussel aan de beurt. De treinen rijden niet en de ondergrondse ook niet. En alles heeft te maken met het geloof.’
‘Ja, wat u zegt, tussen de vluchtelingen zitten vast wel slechteriken, dat houd je niet tegen.
Aan de gezichten kun je het niet zien.’
‘Ook zo wat, er komen alleen maar mannen, dat klopt toch niet? Dat zouden wij hier nooit doen, je vrouw en kinderen achterlaten.’
‘Ja, dat is waar, ze hebben een heel andere cultuur. Er is nog zo’n groep Procol Harem of zoiets. Deugt echt niets van. Heeft ook allemaal met geloof te maken, echt wel.’
‘Dat kan die Wilders wel zeggen. Gooi ze allemaal het land uit, dan moeten de goeden onder de slechte lijden, dat kan natuurlijk niet.’
‘Zo is het, het zijn gevaarlijke tijden.’

Er wandelt een andere koffiedrinker voorbij. Hij heeft afgerekend en mengt zich in het gesprek met de opmerking. ‘Wie zijn schuld betaalt, verarmt niet.’
Helaas geeft hij ongewild een wending aan de gedachtewisseling van de heren.
Een eindconclusie zal ik niet horen. Vermoedelijk had het geloof de schuld gekregen.
Ik berg mijn boekje op en zorg dat ook wij niet verarmen.

dinsdag 24 november 2015

Tegenstelling

Gooien-Vangen
gevelsteen Haarlem
foto huisarchief 

Voor meer tegenstellingen zie: http://melodymusic.nl/

maandag 16 november 2015

Tegenstelling

Drijven-Zinken
 Haven in Den Oever
foto ferrara

zondag 15 november 2015

Van Dale

‘De naam is van Dale. Sommige gebruikers noemen mij ook wel de Dikke van Dale, maar dat zegt meer over mijn omvang dan over mijn kennis van taal.
Ik zag voor het eerst het levenslicht in 1865. Sindsdien ben ik uit de wereld van spreek- en schrijftaal niet meer weg te denken.
Ik ben in alle mogelijk varianten uitgegeven. Dun, dik, pocketformaat,  groen en geel.
Aan dat laatste kan ik me behoorlijk ergeren. De taalpuristen bedenken van alles aan nieuwe regels die in de praktijk niet werken of het duurt jaren voor ze zijn ingeburgerd.
De tussen-n is daar een voorbeeld van. Wat was er mis met pannekoek? Nu verschijnt er onder dit woord een rood streepje: fout!
Dagelijks word ik geraadpleegd en zorg ervoor dat de Nederlandse taal op orde blijft.
In deze moderne tijden valt dat niet mee. Met dank aan de computer en sociale media moet ik veel vreemde woorden toelaten om van afkortingen maar niet te spreken. Wat vindt u bijvoorbeeld van ff in plaats van even. Niks is tegenwoordig nix. En dat alles omdat de snelle boodschap op een minischermpje moet passen. Persoonlijk heb ik toch wat moeite met deze taalverloedering. Net als met het feit dat er woorden uit mijn inhoud worden verwijderd. Het doet me pijn dat woorden als goedertieren verloren gaan.
Toch zal ik op gebied van taal enige autoriteit blijven behouden: Bij het opstellen van het Groot Nederlands Dictee word ik geraadpleegd en heb het laatste woord. In huiselijke kring fungeer ik als scheidsrechter bij woordspelletjes. Elk woord dat op mijn pagina’s is te vinden mag op het bord worden gelegd. Het liefst zo duur mogelijk samengesteld.
In september kwam de nieuwste editie van mij uit. Blijf me gebruiken, de woordchecker van uw computer is niet altijd te vertrouwen.’ 

WE-300: Schrijf een fictief stuk over het woord spellen zonder dit woord te gebruiken.
Voor meer info: https://platoonline.wordpress.com/

zaterdag 14 november 2015

Op Trek

in de kale boom
lijken rustende spreeuwen
zwarte bladeren

haiku op zaterdag

donderdag 12 november 2015

Schrijfcursus

De opdracht: schrijf een dialoog tussen de wind en het laatste blad aan de boom.
Ik had in de huiswerkversie het blad meer tekst gegeven. Advies was het verhaal wat strakker te houden. Bij deze.

Loslaten

‘Luister, ik wil dat je bij mijn volgende windvlaag de zekerheid, die deze tak jou biedt, loslaat.
Geef je over aan de elementen van Moeder Natuur. Eens moet je ervaren dat jij je tegen haar wetten niet kunt verzetten. Vertrouw op mij, ik zal goed voor je zorgen. Sluit je ogen, ontspan, adem in, adem uit en laat los. Voel hoe je kunt zweven tussen hemel en aarde.
Hoe zen is dat?’

‘Ik heb niets met zweverigheid. Ik hang hier naar mijn zin. Tussen hemel en aarde heb ik niets te zoeken. Je doet je best maar met je melige praatjes. Ik ben ongevoelig voor dat slappe geneuzel. Het is bij mij alles of niets. Ik hang hier nog een paar weken en ik stort mij ter aarde wanneer mij dat goed dunkt. Mijn lot is bepaald en daar loop ik niet voor weg.
Ik zie mezelf als een stoer blad dat haar eigen weg zoekt, ongehecht en toch verbonden. 
Dat is pas zen.’

‘Jammer dat je je onzekerheid overschreeuwt. Je zou kunnen toegeven dat de koude grond en wat je daarna wacht angst inboezemt. Het doet pijn om vertrapt of geschopt te worden door kinderschoenen. Met een beetje geluk beland je in een schoenendoos vol mos en kastanjes en sta je in de klas nog een poosje te kijk. Daarna wacht je de groenbak of de composthoop. Je zult hoe dan ook vergaan.’

‘Over koude grond gesproken, kouwe kak zal je bedoelen. Je bent niet meer dan een blaaskaak die het denkt beter te weten. Mij krijg je niet los, vriend.’

‘Met deze defensieve houding los je niets op. Stel je open voor wat onherroepelijk komen gaat. Het is herfst en dus moet je vallen. Verzet kost energie en zal je niet verder helpen.’

‘Weet je wat het is? Jij zou er goed aan doen toe te geven dat je niet kunt leven met het feit dat ik me door jou niet laat ringeloren. Het probleem van onzekerheid zit niet bij mij, maar bij jou. In de psychologie noemen ze dat projectie. Had je niet gedacht hè, dat ik dat weet.’

‘Ik ervaar weerstand waar ik nu niet doorheen kom. Jij valt in de categorie blaadjes die zwaar weer nodig hebben om tot andere gedachten te komen. Ik weet nog niet wanneer het zal zijn, maar je zal om genade smeken als Moeder Natuur je met windkracht 10 confronteert. 
Dat gaat zo veel pijn doen aan je stoere steeltje dat je met graagte loslaat.
Dag blaadje, tot dan.’

‘Wat een opgeblazen praatje, dreigen met pijn. Wie zegt dat ik zwaar weer afwacht.
Dit blad is eigenwijs, niet gek.’

dinsdag 10 november 2015

Tegenstelling

Ziek-Gezond
Aalten 1992
winkel bestaat niet meer
foto ferrara

Voor meer tegenstellingen zie:http://melodymusic.nl/

donderdag 5 november 2015

Schrijfcursus

Opdracht: schrijf minimaal een halve pagina over boosheid.
Het thema 'reclame' heb ik al eens gebruikt op CX- uitdaging van de maand.
Dit is een herschreven versie.


Geachte Reclamemakers en BN-ers,

Wat bezielt u om mij dagelijks lastig te vallen met halve en hele waarheden, via TV, in de krant, de openbare ruimte en tot overmaat van ramp op mijn eigen deurmat.
U behandelt mij als een achterlijk wezen waar je de meest ongeloofwaardige boodschappen over kunt uitstorten.
U schuwt geen enkele tactiek om de klant naar hartenlust te belazeren. De schurken van Volkswagen voorop in de troepen met hun gladde verkooppraatjes en ondertussen de niets vermoedende autobezitter het milieu laten verpesten. Duivels word ik van dergelijke praktijken. Terwijl ik mijn best doe voor een schone wereld en gebruik maak van het openbaar vervoer verpest u mijn humeur door mij te dwingen in het bushokje naast die vieze blote man van Tele 2 te gaan zitten. Denkt u echt met zoiets plats een product te verkopen?
U bewijst dagelijks van vrouwen geen verstand te hebben. Zaniken over kwaaltjes in de overgang en hoe u die weet te bestrijden met behoud van slanke taille. Vlieg toch op.
Die reclame is bedacht door een man die van toeten noch blazen weet. Heeft u enig idee hoe het is om maandelijks met verbandjes, al of niet met vleugels, of tamptons om te hannesen?  En is u ooit uw bed uitgedreven vanwege een nachtelijk zweetaanval?
Nog erger is het mens dat beweert, nadat ze met een potsierlijke helm op haar permanentje, door het bos heeft gefietst, dat haar cholesterol schrikbarend is gedaald met  0.5 punt!
Ja en … hoe hoog was het dan, dat zeggen jullie er niet bij. Voor zo weinig schedelinhoud heb je geen helm nodig.  Mijn kransvaten schieten spontaan vol van de onzin die u verkoopt. 
Een echte cholesterollijder, die dagelijks een handvol pillen moet slikken, voelt zich diep beledigd.
Vanmorgen was bij mij de maat meer dan vol. Op de deurmat vind ik een envelop op naam van de postcodeloterij. Witheet vraag ik me af welke winkelier, zonder mijn medeweten, mijn adres heeft verkocht. Ik word gepaaid met gratis bingokaarten. Gratis … aan mijn hoela. In dit land is nooit iets gratis. Jullie hopen dat wij dombo’s met de bingokaarten in onze handen en eurotekens in de ogen voor de buis zullen zitten en vervolgens vergeten dat we door het activeren van de code een abonnement op de loterij hebben genomen. Hoe dom kun je zijn.
Ik zou die kale schreeuwerd met zijn bloemetje nog niet met geld toe op mijn bank willen hebben. 
De bingokaarten zijn goed voor de prullenbak en waag het niet dat volgende week mijn postcode in de prijzen valt want dan weet ik jullie te vinden.

dinsdag 3 november 2015

Tegenstelling

Star-Buigzaam
foto ferrara

voor meer tegenstellingen zie http://melodymusic.nl/

zondag 1 november 2015

Miet en Griet 35

Buitenbeentje


Aan de kust gaan geruchten met de snelheid van een vogelvlucht.
Zo kan het gebeuren dat Twan al snel op de hoogte is van het probleem waarmee zijn vriendinnen zijn opgezadeld. Hij vermoedt dat het hier om Sverre gaat. Een spreeuw uit Zweden die elk jaar probeert aan de Nederlandse kust te overwinteren. Sverre betekent druktemaker, of hij die draait als een wervelwind. Deze spreeuw doet zijn naam geen eer aan. Hij is lui en waait met alle winden mee. Haakon, zijn vader en tevens leider van de spreeuwengroep, heeft zijn vleugels vol aan de rebel.
Twan kent de buurt en de boom waar de Haakongroep jaarlijks een paar dagen pauze houdt voor ze doortrekken naar Centraal Europa. Hij besluit poolshoogte te nemen.
Vanaf grote afstand is het gekwetter van de spreeuwen te horen. Er blijkt een stevige discussie gaande over de vermiste Sverre.
De ene helft wil hem lossen zodat ze eindelijk kunnen doorvliegen. De andere helft vindt dat er een zoektocht naar de verloren zoon moet komen.
Twan vertelt van de vogel die zonder aankondiging voor de deur van de zusters Zandvlo is gaan liggen.

Bridget, Sverre’s jongere zuster, trekt boos van leer. ‘Er is altijd wat met die losbol. Ik heb wel gezien dat hij tijdens onze dansvlucht boven de polder, de randen van het patroon zocht en zich niet hield aan de afgesproken navigatie. Het is zijn manier om aan de groep te ontsnappen. Typisch mijn broer om als een dooie mus de aandacht te trekken in de hoop dat ze zich over hem ontfermen. Vorig jaar kreeg hij asiel in Bergen. Maar we moesten hem wegens wangedrag uit de opvang halen. Dronken als een tor omdat hij geen maat wist te houden met de jeneverbessen. Het is niet te hopen dat de ijverige vrijwilligers al zijn uitgerukt. Te veel eer voor die fladderaar. Zeg maar tegen de dames Zandvlo dat ze hem aan zijn lot overlaten en dat wij hem oppikken.’

Ondertussen is er bij Miet sprake van enige zorg. De vreemde gast heeft zijn logeerplek aan de boulevard verlaten en lijkt van de aardbodem te zijn verdwenen. Griet denkt dat het vreemdelingenprobleem hiermee is opgelost en wil over tot de orde van de dag.
De zusters weten niet dat Sverre het kasje van Sjef Kokkel heeft ontdekt.
De vingerplanten bezorgen hem een goed humeur en onder de lampen is het goed toeven.
Wat hem betreft is de inburgering begonnen.