zaterdag 31 januari 2015

Ondergronds

Schrijven, ik heb het al mijn hele leven leuk gevonden. Als kind schreef ik hele dagboekjes vol en toen ik ging werken noteerde ik de wederwaardigheden in een schriftje, maar ik hield alles voor mezelf. Ik schreef ondergronds. Dat werd anders toen ik redactielid werd van een personeelskrantje, daarin zagen mijn op schrift gestelde belevenissen voor het eerst het daglicht. Ik had in die tijd een poes en die had in dat blad een eigen rubriek met de naam ‘Kattepraat’.
Nadat ik van baan veranderde ging de schrijverij weer ondergronds, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Afgelopen maand was het vijf jaar geleden dat ik de stoute schoenen aantrok en onder de naam Ferrara een account aanmaakte bij de schrijfsite van het dagblad Trouw. Doodeng was het om via internet in de openbaarheid te treden. Tot mijn verbazing werden mijn eerste schrijfsels niet onaardig ontvangen door een aantal oudgedienden en ze schroomden niet me opbouwende kritiek te geven. Na een jaar zei ik Trouw vaarwel en deed opnieuw een avontuurlijke stap. In februari 2011 ging mijn blog Ferrara de lucht in en sindsdien ben ik voor een groot gedeelte bovengronds. Ferrara is niet meer van mijn zijde geweken en ik hoop nog lang met haar op te trekken. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik haar niet mijn hele hebben en houden toevertrouw. Veel privéaangelegenheid blijft onbeschreven. 
Neemt niet weg dat ik hier met plezier schrijf en mijn weg in de blogwereld wel heb gevonden. Met dank aan mijn vaste lezers, want inmiddels weet ik ook hoe leuk het is om gelezen te worden. Wat schrijven betreft ga ik nooit meer ondergronds. 

dinsdag 27 januari 2015

Tegenstelling

Voorlopig-Voorgoed
Casa Mateus Vila Real Portugal
het roosje hangt er tijdelijk
de ring voorgoed
foto ferrara

zondag 25 januari 2015

Miet en Griet 26

Circus Renz

Tijdens zijn wekelijks bezoek heeft Twan zeemeeuw van Griet gehoord dat de vlag erbij de zussen niet vrolijk bijhangt. Daarom vliegt hij zondagavond naar de De Cocksdorp om te zien hoe zijn vriendinnen zich vermaken met Boer zoekt Vrouw. Griet vreest dat de verhuizing naar Hoeve Vrij en Blij niet gerealiseerd gaat worden. Miet doet of ze doodgaat van de heimwee, maar Griet weet dat overdrijven haar zus niet vreemd is. Ze is niet voor niets dol op circus en theater. Miet geeft boer Jan nog het voordeel van de twijfel en is bereid aflevering twee te zien, maar enkel om Griet een plezier te doen, dat ze dat maar weet.

Vandaag is uitgerekend boer Jan uitverkoren om met zijn meiden de liefde te zoeken in Circus Renz. Met behulp van bezemstelen moeten hij en de dames bevallig over een dik koord lopen. Alleen al het woord circus bezorgt Miet de rillingen en als dan de echte koorddanseres in een rood glitterpakje in beeld komt is het met de rek in Miets breintje meteen gedaan. Het geheel herinnert te veel aan Luigi en het vlooiencircus. Ze stort zich volledig overstuur het café uit en komt hyperventilerend onder de gestapelde stoelen tot stilstand. Daar vindt Twan haar, hij probeert haar met zachte dwang te kalmeren en tot een normale ademhaling te komen. Hij heeft gedurende zijn verblijf in de vogelopvang, nadat hij verstrikt was geraakt in een verdwaald visnet, een compleet EHBO-diploma bij elkaar geleerd. ‘Bekje dicht Miet, oppervlakkig ademen en door je neus uitblazen. Als het niet lukt moet ik je even in een aangewaaid plastic zakje stoppen.  Vertel, wat heeft jou zo van streek gemaakt.’ 
Nog nahijgend doet Miet verslag van hetgeen ze heeft gezien en hoe ze daarvan overstuur is geraakt. ‘Ik begrijp niet dat Griet warmloopt voor de capriolen van die boeren. Ze heeft niet eens gemerkt dat ik ben gevlucht.’

Ondertussen zit Griet met stijgende verbazing en ergernis voor de buis te kijken hoe boer Geert zijn giebelende 60-plus vijftal loopt te bevoelen en te besnuffelen, terwijl de dames een balletje slaan op de midgetgolfbaan. Hij zou ze waarschijnlijk alle vijf graag zijn grot in sleuren.
Boer Tom blijkt op rolschaatsen opeens een stijve hark en drinkt niet enthousiast van de liefdesdrankjes die zijn vrouwen voor hem hebben gebrouwen. Hij is zeker bang deze aflevering dronken te eindigen en dan te moeten kiezen uit tien blonde vrouwen voor de logeerpartij op zijn boerderij.
Boer Theo zijn vriendinnen lijken het meest stabiel, daar gaat voeren van de zeekoeien in alle rust en harmonie. Twee vrouwen maken hun eigen keus en haken af of voordat Theo ze kan uitnodigen voor verdere escapades. Theo, toch al te lief bevonden, ondergaat het manmoedig. Wat hij echt vindt valt op zijn gezicht niet af te lezen.
Bij boer Jan komt de clownsact met de slecht geschminkte meisjes en hun geknakte roos zo onecht over dat Griet er onpasselijk van wordt. Als dan tot slot boerin Bertie als een ijskonijn met de handen in de zakken achter haar kookschort het emotionele verhaal van één van haar vijf gekozen vrouwen aanhoort dat zij verliefd is geworden op een andere vrouw en zij de biecht afdoet met de woorden: ‘Dat kan gebeuren’ is voor Griet de maat vol. Ze komt tot bezinning. 
‘Miet, wat een opgeklopte bende, zit ik te kijken naar een programma waarin ze op zoek zijn naar de ware liefde verkwansel ik ondertussen de ware zusterliefde. Ik dwing je zo’n beetje op het erf van boer Jan te gaan wonen terwijl jij bol staat van de heimwee naar Egmond. Wat ben ik toch een egoïst, het spijt me.’
Er komt geen antwoord en dan pas ontdekt Griet dat Miet niet meer voor de TV zit. In paniek rent ze het terras op waar ze door Twan wordt onderschept. ’Rustig maar Griet. Miet zit veilig onder mijn  vleugels bij te komen van alle emotie. Ik geloof niet dat zij met haar liefdesverdriet al toe is aan de liefdesperikelen van een handvol boeren. Kom ook onder mijn vleugels dan vlieg ik jullie naar de vuurtoren. Ik blijf vannacht in De Cocksdorp en dan kom ik morgenochtend ontbijten en gaan we samen nieuwe plannen maken.’
Na een pot rustgevende thee en een emotioneel gesprek gaan de zussen on der het toeziend knipperend oog van de Eierland onder zeil.

Je laatste avondmaal

Afgelopen week stond op een kwade dag mijn computerscherm op grijs. Alarm!
Afsluiten opnieuw starten en de boel draaide weer. Mijn persoonlijke helpdesk vertrouwde het niet en besloot onmiddellijk de hele inhoud van mijn laptop, naast de maadelijkse backup, nog maar eens op de losse harde schijf te zetten. Vanmorgen bleek hoe de schat het gelijk aan zijn kant had. Opnieuw alles grijs bij het opstarten en niet meer op gang te krijgen.
Blijkt dat ik gisteravond het laatste avondmaal met mijn vertrouwde laptop heb genuttigd.
Dom genoeg heb ik bij het afruimen verzuimd, ondanks de waarschuwing van bovengenoemde deskundige, het concept M&G no 26 op een memorystick op te slaan.
Inmiddels vele uren in de dag gevorderd en een nieuwe laptop rijker kan ik dit berichtje plaatsen met 1000 maal dank aan mijn geliefde helpdesk. Morgen zal ik vanaf mijn eigen harde schijf, voor zover mogelijk, M&G opdiepen.Voor vandaag stress genoeg gehad en het duurt wel even voor ik dit nieuwe machien de baas ben.


Begraafplaats Milaan
Grafmonument van Campari
er wordt verteld dat Campari zelf als Jezus staat afgebeeld
en dat Judas het gezicht van concurrent Martini heeft gekregen
foto ferrara

dinsdag 20 januari 2015

Tegenstelling

Ongewoon-Gewoon
Gemeenlandshuis Delft
hoofdkantoor Hoogheemraadschap Delfland
foto ferrara

zondag 18 januari 2015

Op en Rond de Deur

Sluit in alle eenvoud aan bij de Fashionweek in Amsterdam
klik voor het blog op het deurklinkje rechts op de pagina

zaterdag 17 januari 2015

Miet en Griet 25

Griet slaat de plank mis

Miet en Griet kijken in een café in De Cocksdorp naar Boer zoekt Vrouw.
‘Mooie boel’, schampert Miet. ‘Dat programma is al lang geleden opgenomen, dat zie je aan de zomerse kleding van alle deelnemers. Op die hoeve van Jan valt niets spannend te beleven op dit moment. Als hij al een boerin heeft opgeduikeld mag ze daar niet eens komen tot alle afleveringen zijn uitgezonden. Ik vind het niks, je wordt belazerd waar je bijzit.
Verwacht niet dat wij tussen de mekkerende schapen gaan zitten afwachten of Jan een vrouw heeft gescoord. Ik blijf in elk geval niet langer dan noodzakelijk op Texel.
De Halve Marathon hebben we al gemist, die is niet meer in te halen, maar ik zeg je vóór de bollen boven de grond staan ben ik terug in Egmond.’

‘Over bollen gesproken’, zegt Griet. ’Hoe vind je die boer uit Noord-Holland? Best een leuke vent toch? Ik begrijp niet dat die in zijn woonplaats geen geschikte boerin kan vinden.'

‘Je moet de krant beter lezen, hij heeft al lang iemand aan de haak geslagen, maar dat verzwijgt hij. Tom doet mee om beroemd te worden. Als die tulpenkweker één van zijn producten ‘Yvon Jaspers’ noemt ligt Nederland kwijlend aan zijn voeten. Hoe simpel kan het zijn, daar heb je zo’n versierprogramma niet voor nodig. Je ziet het aan die hond van Yvon, dat beest schijnt enorm populair te zijn sinds hij mee mag huppelen op de boerenerven.
Dat van die tulp is best een goed idee al zeg ik het zelf. Ik moet denktank worden, daar kunnen wij een leuk stuivertje mee verdienen. We hadden het destijds met die soep van Sjef Kokkel ook zakelijker moeten aanpakken.’

Griet schudt haar kopje om zoveel overmoed, ‘Zet een advertentie in het Sufferdje:
Miet Zandvlo, in bezit van een fijnkorrelig brein, biedt zich aan als Denktank des Vaderlands’.

‘Kom ik na weken een beetje uit de depressie, drijf jij de spot met me. ’t Is nooit goed of het deugt niet. Ik zit hier voor jouw lol mijn avond te verdoen met die boeren en hun hunkerende vrouwen. Stank voor dank, Griet. Ik vertrek naar De Eierlander, ga je mee of blijf je hier nazeveren over boer Tom?
Het is een mens hoor, daar kunnen wij zandvlooien niets mee, behalve jeuk bezorgen.’

Griet kan zich wel voor het kopje slaan, ze beseft dat ze te ver is gegaan met haar voorstel om een advertentie te zetten. Miet haar stemming en incasseringsvermogen staan nog op een heel laag pitje. Behoedzaamheid is geboden.

woensdag 14 januari 2015

Horen, zien en ...

Onze vijfjarige kleinzoon gaat mee naar mijn stokdove schoonmoeder, die weigert haar gehoorapparaat te gebruiken. De conversatie gaat daarom op luide toon. Ik probeer met haar tot zaken te komen wat betreft een bezoek aan de kapper en doe het voorstel om nieuwe kleding aan te schaffen. Met een bezoek aan de kapper kan ze wel akkoord gaan, want ze heeft zelf ook geconstateerd dat haar permanent behoorlijk is uitgezakt. Nieuwe kleding vindt ze maar onzin er hangt nog voldoende in de kast. Dat één en ander niet meer om aan te zien is, valt buiten haar blikveld.
Ondertussen bestudeert kleinzoon de rollator. Hij onderzoekt de werking van de remmen en probeert de letters op het naamplaatje te ontcijferen. Ook de bedgalg ontkomt niet aan zijn aandacht. Hij kruipt op bed om te ontdekken wat het nut van dit attribuut is. Zijn armen zijn nog iets te kort, maar hij begrijpt wel hoe het werkt. Het liefst zou hij zien dat schoonmoeder een demonstratie geeft, maar dat gaat haar en mij te ver. Als hij klaar is met zijn speurtocht door de kamer wordt de belangstelling naar de badkamer verlegd.
De armsteunen aan het toilet worden getest op beweegbaarheid en als hij op het douchestoeltje is geklauterd, vinden zijn ogen het touwtje van de alarmbel. Ik kan hem ervan weerhouden om aan het koordje te trekken en houd daarmee de hulptroepen op afstand.
Zijn volgende observatie betreft de intercom, kleinzoon legt zijn oor te luister en verschiet van kleur als een stem de bingo onder de aandacht brengt. Voor mij het sein om op te breken, want bij de bingo mag schoonmoeder niet ontbreken. 
Eenmaal buiten het verzorgingshuis blijkt dat kleinzoon de conversatie tussen zijn overgrootmoeder en mij niet is ontgaan; ‘Oma, die oma van jullie is een beetje doof.’

WE-300 Schrijf in 300 woorden een stuk over waarnemen, zonder dat woord te gebruiken.
Voor meer info en verhalen zie https://platoonline.wordpress.com/

dinsdag 13 januari 2015

Tegenstelling

Chic-Sjofel
muziekfestival
Limoges-Frankrijk
foto ferrara

zondag 11 januari 2015

Wie had dat ooit gedacht

Vanwege de research voor het vervolgverhaal van de gezusters zandvlo Miet en Griet, zit ik vanavond voor de buis en kijk naar ‘Boer zoekt vrouw’.
Ik volg vooral de capriolen van schapenboer Jan en die vallen mij nogal tegen. Ik had graag wat meer spirit bij dit jongmens gezien. Een van de vijf gekozen vrouwen komt van Texel, maar het stel heeft elkaar nog nooit ontmoet. Ra, ra, hoe kan dat? Zo groot en dichtbevolkt is het daar toch niet. Volgende week moet Jan met zijn vrouwen op pad. Ik geef hem het voordeel van de twijfel, maar wees niet verbaasd als de gezusters zandvlo op hun eventuele thuisreis naar Egmond blijven steken bij tulpenboer Tom uit Noord-Holland. Wat doet zo’n leukerd in dit programma?  Een keer naar de plaatselijke kermis en je hebt een vrouw gevonden lijkt mij.
Misschien zijn ze daar niet blond genoeg, want dat Tom op blond valt is aan het eind van de speeddate wel duidelijk.
Ik had nooit gedacht dat ik me nog eens druk zou maken om een boer die een vrouw zoekt.
Maar ja, alles voor de schrijverij en de fans van Miet en Griet.

Miet en Griet 24

Boer zoekt vrouw


Zeemeeuw Twan heeft eind november de zusters zandvlo afgezet aan de voet van de vuurtoren Eierland, het noordelijkste puntje van Texel. Hij denkt dat de dames, maar vooral Miet, daar goed tot rust kunnen komen. Lief bedoeld van de zeemeeuw, maar hij is vergeten dat de vuurtoren buiten het dorp ligt en de stilte die dat oplevert is aan de zussen niet besteed.
In Egmond is de vuurtoren een onderdeel van het dorp, daar is altijd leven in de brouwerij.
Na een paar weken komen rust, reinheid en regelmaat vooral Miet mijlen ver de neus uit.
Ze zanikt voortdurend over de saaiheid en de kale vlakte op het eiland en die mekkerende schapen heeft ze nu wel voldoende gehoord. De zussen zitten elkaar danig in de weg en ruziën zo’n beetje de hele dag. Bepaald geen goede sfeer om Miet uit haar rouwproces te krijgen.
Ze mist de knusheid van Egmond en de wandelaars op de boulevard. Daarbij wordt binnenkort de Halve Marathon gelopen en die zullen ze nu voor het eerst in jaren missen. Niet dat ze meelopen, ze zouden daar gek zijn, maar de gezelligheid en de drukte is veel waard.

Griet ziet met al dat gemopper de frisse start die ze in 2015 zouden maken niet van de grond komen, ze vraagt zich af of ze niet naar een plek met meer reuring moeten verhuizen.
Griet heeft in de Texelse Courant over een jonge schapenboer gelezen die op zoek is naar een vrouw en waar een heel televisieprogramma omheen wordt gemaakt. Het liefst zou zij ergens op het erf van die boerderij een nieuw zandkuiltje inrichten. Lekker met de neus bovenop de romantiek.
Miet heeft het verhaal ook gelezen en meteen haar mening gegeven. ‘Belachelijk om op zo’n manier de liefde af te dwingen en dan ook nog eens met de camera op je hele hebben en houen. Zoiets gaat natuurlijk nooit lukken.’

‘Dat moet je niet zeggen, die Yvon Jaspers is nu al tien jaar succesvol met boeren in de weer. Ik zou het wel eens van dichtbij willen meemaken. Lijkt het je niets om te verkassen naar die boerderij? Toch heerlijk om weer eens wat te beleven? Jij zegt elke dag dat je het hier niet meer naar je zin hebt.’

‘Ik zeg ook dat ik die mekkerende schapen wel heb gehoord en dan kom jij met het voorstel op een schapenboerderij te gaan wonen. Waar zit je verstand? Ik wil terug naar Egmond.’

‘Sorry, maar ik vind dit een vreemde reactie van iemand die eind vorig jaar nog bereid was om een zwervend bestaan te gaan leiden met een vlooiencircus. Je bent gewoon jaloers op boer Jan en zijn zoektocht naar geluk.  Je hebt je avontuurlijke hart samen met Luigi naar de afvalcontainer gebracht. Het moet eindelijk maar eens gezegd worden, Miet. Ik was het vaak niet met je eens, maar ik wil zo onderhand de oude Miet terug. Die Miet die niets te dol was en op een vlot naar IJmuiden peddelde en ons daarna in de meest gevaarlijke situaties bracht.
Een gifaanval op een cruiseboot, een hobbelende tocht op de bodem van een caravan, een valpartij in het zand van de Achterhoek en daarna dat achterlijke vlooiencircus met alle gevolgen van dien. Die Miet zegt nu op klagerige toon: ‘Ik wil naar Egmond’.
Nou ik nog niet. Ik ga Twan vragen ons naar Hoeve Vrij en Blij te brengen. Desnoods ga ik alleen en zoek jij het hier in je eentje uit.’

Dit keer doet Miet er het zwijgen toe.

woensdag 7 januari 2015

Overleven met Regout

We zijn thuis met z’n drieën. Mijn moeder, mijn vier jaar oudere broer en ik. Ondanks de geringe omvang van ons gezin, waar moeder de kost verdient, zijn er voor ons kinderen gerichte taken zoals schoenenpoetsen, je eigen bed opmaken, afwassen en tafeldekken. In dit redelijk geordende bestaan hecht mijn moeder grote waarde aan gezamenlijk eten en tafelmanieren.
De pan op tafel is niet aan de orde. Ze schept in de keuken de groente en aardappelen in witte dekschalen, die net als de borden niet meer puntgaaf zijn. We leren al op jonge leeftijd met mes en vork te eten. Een elleboog op tafel of met een arm om je bord de maaltijd naar binnen schuiven is een doodzonde, het komt je op een schrobbering te staan.
Op tafel staat dagelijks Hollandse pot, die je bij de groenteboer aan de kar koopt.
De bloemkool is steevast voorzien van een sausje evenals de tot snot gekookte koolraap. Zuurkool komt uit het vat en zoute bonen zitten in een Keulse pot met een houten deksel. Moeder maakt er heerlijke stamppot van. Aan aardappelen met twee opa’s in die handel is nooit gebrek. ’s Winters komt een groente zoals boontjes uit een glazen pot. Opa levert ze uit de moestuin en ze zijn door moeder, onder het uiten van minder fraaie bewoordingen en met een rood hoofd van inspanning, geweckt. Of er dagelijks vlees op tafel komt, staat me niet meer helder voor de geest. Wat ik nog wel weet is dat je voor je verjaardag het eten mag kiezen. Voor mij is dat, in maart jarig, steevast een stamppot en ik krijg een hele rookworst op het bord. De truc is wel dat ik die moet verdelen, maar als jarige mag ik het grootste stuk. Mijn broer is in juni jarig en zijn verjaardag gaat altijd gepaard met een portie nieuwe aardappelen, door opa van vaders zijde verstrekt. De keuze van broerlief voor groente is waarschijnlijk stoofpeertjes geweest, daar was hij dol op. Wat de hele worst betreft laat het geheugen mij hier in de steek.
Dat geldt niet voor het ritueel tafeldekken. Mijn broer en ik doen dat bij toerbeurt en wij hebben een verbond over het rangschikken van de borden. Niet waar ze moeten staan want dat is met drie personen aan een ronde tafel niet zo moeilijk.
Het gaat om heel iets anders, onder de witte borden staat een sphinx afgebeeld, die verschillende kleuren heeft. Blauw, bruin en zwart. We hebben ooit eens afgesproken dat, wie de zwarte sphinx treft, dood is. Met een bruine lig je flauw en blauw staat voor springlevend. Degene die tafel dekt zet uiteraard een blauwe sphinx voor zichzelf klaar. Voor het eten op tafel komt kijken we onder ons bord en dan begint het geschuif, helaas ben je aan een tafel met drie personen snel uitgeschoven.
Meestal eindigt mijn moeder, die van het verbond niets weet, met een zwarte sphinx of, in het beste geval, een bruine. Ze heeft wel eens gevraagd wat we toch aan het doen waren, maar we hebben haar toen niet wijzer gemaakt.
Op een goede dag bereik je de jaren des onderscheids, mijn broer eerder dan ik, en laat je dergelijke kinderachtige rituelen achterwege. Als mijn moeder jaren later nieuwe borden vraagt voor haar verjaardag is dat de aanleiding om haar te vertellen wat het geschuif met de oude borden heeft betekend.  Ze schiet er met terugwerkende kracht van in een schaterlach. Wij geven haar boerenbont cadeau dat ze in de loop der jaren steeds verder aanvult. Geleidelijk aan verdwijnt het oude servies dat steeds breekbaarder lijkt te worden.

Tegenwoordig zijn de onderdelen van een Regoutservies gewild onder verzamelaars.
Als ik nu een bord of schaal op een rommelmarkt zie kan ik het niet laten om te kijken welke kleur sphinx eronder zit. Je ziet ze niet veel meer.
Regout en Société Céramique zijn gefuseerd en heten Royal Sphinx, de sphinx is vervangen door een staande leeuw.


Schrijfcursus opdracht: beschrijf de maaltijd of rituelen die daarbij hoorden. Ik was met mijn keus snel klaar.

dinsdag 6 januari 2015

Tegenstelling

Begin-Eind
foto ferrara

zaterdag 3 januari 2015

Een zwervend bestaan

Een deel van het voorjaar en de zomer leiden echtgenoot en ik een zwervend bestaan.
Ergens in maart begint het reisvirus te kriebelen en gaan we op zoek naar een eindbestemming in Europa.  Meestal is dat een stad die we beslist willen bezoeken.
In april halen we de caravan van stal voor een proefsessie. Elk jaar gaat ons huis op wielen spic en span de winterstalling in, maar toch nemen we geen enkel risico. Werkt alles nog, ontbreekt er echt niets? Je kunt maar beter goed voorbereid op stap gaan en dan nog is het geen garantie dat alles 100% vlekkeloos verloopt. In Friesland verloren we tijdens noodweer ooit eens een luifel, maar dat was tot nu toe ook de grootste ramp.
Ergens in het voorjaar begint de grote trek. De reis naar het einddoel evenals de terugreis mag gerust een paar weken duren. Onderweg zien we een en ander of luieren ergens aan een meer of in een bos. Op dat traject laten we ons verrassen en kan het gebeuren dat we langer blijven omdat het aangenaam toeven is, er een leuke stad in de buurt is of omdat je in de omgeving zo leuk kunt fietsen, wijnen kunt proeven, vogels kunt spotten en musea niet mag missen.
Zo rolden we al in menig processie zowel in Nederland als daarbuiten, liepen mee in straattoneel in een klein plaatsje in Frankrijk en vierden de Midzomernacht Sankt Hans in Denemarken met grote vuren op het strand. Ook een Duitse biertent of een schuttersfeest is ons niet vreemd. 
Maar hoe leuk ook, het is ons nog nooit overkomen dat we het einddoel niet bereikten.
Van elke zwerftocht staat een fotoboekje in de kast en is een massa aan digitale foto’s opgeslagen. Ze doen bij gelegenheid dienst in de wekelijkse tegenstelling op dit blog en deels zijn ze te vinden op mijn fotoblog Op en Rond de Deur.
Steevast eindigen we het zwerven binnen onze landsgrenzen op een kleine camping om daar nog even na te genieten voor we huiswaarts keren.
Het is pas januari … voel ik daar nu al een lichte kriebel?

foto ferrara
processie in Genua

vrijdag 2 januari 2015

Op gang komen

Twee januari is al een eind op weg. Wat schrijven betreft kom ik moeizaam op gang.
Ik zie met enige jaloezie dat mede bloggers al flink actief zijn. 
In mijn oren hoor ik de schrijfcoach zeggen: 'Gewoon gaan zitten en beginnen.' 
Nou dat doe ik dan maar. Er is geen enkel excuus meer. De kerstspullen zijn opgeruimd, alles staat weer op zijn normale plek. De lege flessen van oudejaarsavond zijn ter glasbak gedragen en de eerste was van dit jaar is gedraaid. Kortom ons leven krijgt weer zijn normale loop.
Dat kan de ondernemer die zijn hele hebben en houen de nieuwjaarsnacht in rook zag opgaan niet zeggen. 'Ik heb niets meer, alles is weg', zei hij koelbloedig tegen de pers met zijn afgebrande pand op de achtergrond. Ik krijg de man maar niet van mijn netvlies. Ik hoop dat zijn collega's hem inmiddels van een nieuwe garderobe en schoenen hebben voorzien, toch het minste wat je kunt doen, lijkt mij.
Mooi hoor die troostende arm van de burgemeester, maar het zou geweldig zijn als de man zakelijk op weg wordt geholpen. Aan leegstaande panden is in de stad geen gebrek. 
Je gunt deze ondernemer een snelle doorstart zodat zijn leven ook weer een beetje op gang kan komen.