vrijdag 31 januari 2014

Tegenstelling

Halfvol-Halfleeg
foto ferrara

woensdag 29 januari 2014

Kreukvrij

Een tijdje geleden heeft mijn stoomstrijkijzer de geest gegeven.
Poef, een vonkje en dat was het einde van een jarenlange relatie.
Wie wat bewaart heeft wat. Diep in een kast weggestopt stond nog een oude lichtgewicht, zonder fratsen. Die dag maakte ik het er het strijkklusje mee af.
De zoektocht naar een nieuw strijkijzer nam een aanvang en eindigde teleurstellend.
In alle winkels die ik aandeed mocht ik het gewicht voelen. Zonder water bleken ze allemaal zwaarder dan het strijkijzer dat zijn strijd had gestaakt en voor mij daarom lastig te hanteren. Het oude lichtgewicht ijzer werd in ere hersteld, maar ik deed al snel de ontdekking dat ik de was weer ouderwets moest invochten of de plantenspuit hanteren. Niet helemaal droog laten worden bleek ook goed te werken.
Ik herinnerde me waarom het ding destijds in ongenade was gevallen. Er moest te veel druk worden uitgeoefend om de overhemden van echtgenoot in het fatsoen te krijgen. Hij kon dan wel netjes voor de dag komen, maar ik bleef een tijdje zitten met pijnlijke vingers en polsen.
Nou kan mijn echtgenoot heel goed strijken dus daar leek de oplossing van dit huishoudelijke probleem te liggen.
Totdat vorige week bij de Aldi voor 10 euro een stoomstrijkijzer in de aanbieding stond.
Het bleek zonder water niet veel te wegen. Ik hou er niet van geld over de balk te smijten, maar in dit geval durfde ik de gok van 10 euro wel te wagen.
Vandaag deed ik er de eerste strijk mee. Naar tevredenheid kan ik zeggen. Die 10 euro brengt zijn geld wel op. Nog drie jaar garantie ook.
De lichtgewicht staat weer in de kast voor het geval dat…
Voorlopig is de boel glad gestreken.

maandag 27 januari 2014

Grenzen trekken rond welzijn en gezondheid

getrokken grenzen
rond welzijn en gezondheid
geeft kromme lijnen

zondag 26 januari 2014

De Gibra

Schrijfcursus
Opdracht: voeg twee dieren samen, schrijf erover vanuit verschillend perspectief.

Natura Artis Magistra, natuur is de lerares van de kunst.
In het dierenpark Artis verstaan ze de kunst de natuur een handje te helpen.
Middels een geavanceerd en geheel nieuw fokprogramma is het gelukt een giraf en een zebra te kruisen. Details over het gevolgde proces worden nog niet gepubliceerd omdat nog moet blijken of er geen genetische fouten zijn opgetreden. Wel is het eerste exemplaar van dit, tot nu toe succesvolle, experiment te bezichtigen. Biologen vanover de hele wereld zijn enthousiast en zij bezoeken Artis in grote aantallen om het wonder te aanschouwen.
De gemiddelde artisbezoeker echter vindt het fokken van een nieuwe soort te ver gaan.
Menig Amsterdammer laat zich niet onbetuigd in zijn mening, wie zich ophoudt in de buurt van het verblijf van de Gibra kan ook daarvan meegenieten.

‘Krijg nou wat! Sjaan, moet je kijken wat daar voor een idioot beest staat.
Dat ze bij Artis de nodige gekkigheid bedenken weten we nou wel zo onderhand, maar dat ze een nieuwe soort hebben gefabriekt is me ontgaan. Een beest met een uitgerekte nek met daarop bruine vlekken en zwarte strepen. De voorpoten zijn behoorlijk lang. De achterpoten lijken van een paardje te komen. Door die korte achterpootjes hangt zijn staart, met een soort kwastje aan het eind, bijna op de grond.
De kop lijkt op een giraf, maar het heeft de oren van een zebra, trouwens het hele lijf lijkt wel een gevangenispak. Verdomt Sjaan, hier staat het op het bordje. Moet je horen. 
Het geavanceerde fokprogramma van Artis heeft een nieuwe soort voortgebracht. U kijkt naar de Gibra, een kruising tussen een giraf en een zebra. Het moet toch niet gekker worden, Sjaan. Binnenkort kruisen ze nog een slang met een olifant. Komt er gif uit de slurf en heeft de slang flaporen. Nog even en ik zeg mijn abonnement op, aan dit soort maffe zaken geef ik mijn zuurverdiende geld niet uit.’

‘Wat staat die Amsterdammer me nou met open mond aan te staren. Ziet voor het eerst een Gibra en is meteen uit zijn lood. Eigenlijk niks voor een Amsterdammer, maar goed hij staat ook niet zomaar naar iets te kijken. Hij ziet een nieuwe soort die mooi is gelukt. Voorlopig is er van mij maar één exemplaar dat de moeite van het aanzien waard is. Fotogeniek tot en met. 
Ik heb al in menig natuurblad gestaan en zelfs vanuit het buitenland zijn biologen mij komen bekijken. Gisteren was er nog eentje uit Brazilië. Dat hebben de giraf en de zebra als soort nog nooit meegemaakt.
Soraya, mijn ijdele buurvrouw is stikjaloers dat ze haar niet hebben gebruikt voor het fokprogramma. Maar haar mooie wimpers, die bij een giraf horen, waren net niet lang genoeg. 
Het steekt nu eenmaal nauw bij een dergelijk fokprogramma.
Gelukkig zijn die van mij in takt gebleven evenals mijn fluweelzachte ogen. 
Zebrawimpers hadden daar niet bij gepast. Nee, ik ben een geslaagd experiment.
Sjaan en haar man zijn van de verbazing bekomen, ze lopen door naar de Savanne.
Ik ga maar eens een banaantje scoren bij Sylvia de oppasser.’

‘Komt die Gibra daar nou alweer om bananen leuren. Ik vraag me toch af of er in dat fokprogramma niet iets is misgegaan. Het beest lijkt wel een verslavingsgen te hebben. Als ik niet snel genoeg ben met de bananen, zakt het door de achterpootjes en het hoofd wiebelt als dat van een hondje wat je vroeger wel in auto’s op de hoedenplank zag. Ik maak me daar zorgen over. Het ziet er allemaal schattig uit hoor, maar ergens deugt er iets niet. Nou ja voorlopig voer ik het maar extra bananen, maar dat kan natuurlijk niet zo blijven. Voor ik het weet zit ik ver boven de begroting waar het de aanvoer van dat voedsel betreft. Ik moet nog zien of ze me geloven als ik dat gen op de eerstvolgende werkbespreking ter tafel breng. Daar zijn de wetenschappers vast niet blij mee. Straks moet Fred zijn hele onderzoek omgooien en is de kans op promotie voorlopig van de baan. Kom maar Gibra ik heb een hele bak met chiquita’s voor je.
Daar moet je de komende drie uur genoeg aan hebben.’


zaterdag 25 januari 2014

Op en Rond de Deur

Kaashandel
klik voor het blog op de deurklink
rechts op de pagina

donderdag 23 januari 2014

Het vieste kerstdiner ooit

Ik heb geen herinnering aan een smerig kerstdiner.
Ook niet aan het lekkerste kerstdiner ooit.
Van huis uit niet gewend om vooral met Kerst breed uit te pakken, doe ik dat nog steeds niet.
Natuurlijk besteed ook ik wat extra aandacht aan vlees, groente en nagerecht. Maar aangezien ik, wat koken betreft, weinig zelfvertrouwen heb kies ik altijd voor veilig. Mislukken komt zo’n dag in mijn kookwoordenboek niet voor. Zelf amper aan tafel kunnen zitten om het de gasten, zo die er al zijn, naar de zin te maken is voor mij uit den boze. Veel te gezellig om zelf ook aan te schuiven.
Afgelopen jaar hadden we met Oudjaar een deel van ons kroost over de vloer en om kleinzoon een plezier te doen zaten we uitgebreid aan de gourmet. Het was gezellig, het was lekker en alle vlees en vis ging op. Niks kliekendag daarna.
Voor herhaling vatbaar? Voorlopig liever niet, het heeft bijna een week geduurd voor we uit de stank waren. Dat was vies!

maandag 20 januari 2014

Meditatieoefening

Als ik ’s morgens uit bed kom, is het brein eerder op gang dan mijn stramme ledematen.
Ik parkeer mezelf in de infrarood sauna waar de weldadige warmte, lijf en leden tot soepelheid brengt. Het brein doet er lustig aan mee. Eerst buitelen de gedachten nog over elkaar heen. Hoe de dag in te vullen? Doe ik iets aan het huishouden, lees ik een boek uit. Zal ik vandaag wel schrijven en wat zal dan het onderwerp zijn? Naarmate ik meer opwarm wordt het in de bovenkamer steeds rustiger. Nadat ik de oefeningen, die ik zittend kan doen, heb afgewerkt rest me schemerdonker, stilte en warmte.
Mijn brein lijkt uit te gaan. Is dat nu een meditatieoefening?
Soms zak ik zo diep weg dat ik schrik van het piepende geluid dat aangeeft dat de saunatijd om is en er afgekoeld moet worden.
Liggend uitdampen, nog wat met armen en benen bewegen, douchen en ik ben de dag goed begonnen.
Als ik ook nog een schrijfonderwerp heb of weet hoe ik de schrijfveer zal uitwerken, kan die dag niet meer stuk.

zaterdag 18 januari 2014

Zich beperken

Goede doelen

Jaarlijks doneren wij een aanzienlijk bedrag aan diverse goede doelen.
Onder vermelding dat we geen mailing wensen te ontvangen, want we weten zonder ook wel waar deze stichtingen voor staan. Mailing kost geld, geld dat ze maar beter op de juiste plek kunnen besteden.
Verder krijgt elke collectant die me een bus onder de neus duwt een donatie, al of niet van tevoren in een zakje gestopt dat een paar dagen voor de bewuste collecteweek op de voordeurmat is gevallen.
Tot zover niets aan de hand. Ware het niet dat we deze week al twee bedankbrieven op naam hebben ontvangen. Daar word ik narrig van. We storten ons geld niet om te besteden aan onzinnige post. Die brieven en kaarten moet worden opgesteld, gedrukt en van een envelop voorzien. Allemaal verspilde arbeidskracht en verspild geld. We hebben de neiging om de bedankende stichtingen van ons donatielijstje te schrappen, maar daar is
het doel of het onderzoek, waarvoor ze zeggen te staan, niet mee geholpen.
Bovendien doe je de mensen, die er baat bij hebben, tekort.
Nou ja, nog een heel jaar om over na te denken. De collectant die zich aandient krijgt de komende maanden gewoon geld in de bus, daarin zullen wij ons niet beperken.
De hulpverlenende instanties zouden dat, althans wat betreft post die er niet toe doet, wel moeten doen.

foto internet

vrijdag 17 januari 2014

Dit kan ik maar niet weggooien

Uitgetafeld

De grote eettafel in de woonkamer is het hart van het huis van Josje en Wim.
Als Josje en Wim zo’n veertig jaar geleden trouwen kopen ze een grote robuuste lundiatafel die naar hun idee wel een lang huwelijk zal overleven. De eerste jaren verlopen rustig. Wim studeert in de avonduren aan de tafel terwijl Josje tegenover hem zit te lezen of te handwerken.
Als hun eerste kind komt begint ook voor de tafel een wat turbulenter leven. 
De groene kinderstoel waar Rob zijn eerste vaste hapje over uitkotst staat aan het hoofdeind van de tafel en is een paar jaar vast gezelschap voor de tafel, die het zich allemaal laat aanleunen.
Als Rob de kinderstoel ontgroeit en met een kussen onder zijn knietjes ontdekt dat de grote tafel uitstekend geschikt is om met autootjes overheen te rossen is het met het mooie uiterlijk van dit huishart snel gedaan. Josje en Wim zijn zuiniger op hun parketvloer dan op de tafel, daar wordt aan geleefd en die moet tegen een stootje kunnen. Met dat doel hebben ze de tafel tenslotte gekocht.
Rob ontdekt op de kleuterschool zijn talent voor knippen en plakken en ook dat gaat de tafel niet in de koude kleren zitten. De krassen van de schaar schuren nog lang na in de harde lak. 
Carla het jongere zusje van Rob krijgt haar plek aan het hoofdeind in de groene kinderstoel. 
Zij raakt bedreven met viltstiften en als Josje en Wim hadden geweten dat je die vlekken niet meer wegpoetst zouden ze hun tafelblad beter hebben beschermd.
Met het klimmen der jaren komen en gaan de vrienden en vriendinnetjes en allemaal eten ze mee aan de grote tafel. Er worden spelletjes gespeeld, discussies gevoerd, tranen geplengd en plannen gesmeed. De tafel hoort en ziet het allemaal aan. Het leven van Josje en Wim en hun kroost kruipt in de nerven van zijn blad.

Geleidelijk aan wordt het rustiger. Rob en Carla gaan studeren en verhuizen, zoals het hoort, naar kamers in de stad. Wim en Josje nemen hun positie weer in. Nu met andere bezigheden want Wim is inmiddels wel uitgestudeerd. De tafel kan eindelijk een beetje tot zichzelf komen. Als op een dag  Josje een houtsplinter rechtop in haar vinger heeft staan, valt het besluit de tafel een opknapbeurt te geven. Hij wordt uit elkaar geschroefd en in delen naar een specialist gebracht die wel raad mee met alle lief en leed die in de loop der jaren in de nerven is opgeslagen.
Het is voor de tafel pijnlijk om zijn doorleefde toplaag te verliezen. Hij weet dat hij daarmee een deel van zijn hardheid inlevert. Hardheid die hij in de nabije toekomst nog nodig zal hebben. 
De specialist verricht goed werk en de tafel ziet er als nieuw uit. De eerste jaren lukt het Josje en Wim de nieuwe laklaag gaaf te houden. De volwassen kinderen en hun aanhang gaan inmiddels ook met respect met de huisraad van hun ouders om totdat, tot ieders grote vreugde, het eerste kleinkind zich aandient.
De groene kinderstoel komt weer gezellig leunen. Het hele circus van knippen, plakken, autootjes zonder bandjes, gutsende scharen en agressieve viltstiften is voor de komende jaren gegarandeerd want het blijft niet bij dat ene kleinkind. Drie nazaten krijgt de tafel over zich heen en de schade is groter dan ooit. Als het jongste kleinkind de leeftijd bereikt dat de nintendo overuren maakt en de auto’s en lego bouwstenen niet meer worden aangeroerd, wordt het tijd voor een nieuwe onderhoudsbeurt voor de tafel. Het zal de doodsteek zijn. Voor goud geld wordt hij nog een keer  opgeknapt, maar echt bruisen, wil de tafel niet meer. Milieuregels hebben bepaald dat harde lakken niet meer gebruikt mogen worden en zo kan het gebeuren dat de zachte lak bij het minste of geringste beschadigd raakt. Het hart is zijn kracht kwijt en met verdriet in hun hart besluiten Josje en Wim de hen zo vertrouwde tafel te vervangen. 
Daarbij gaan ze niet over één nacht ijs. Ze doen er maanden over om tot een goede keus te komen en uiteindelijk laten ze, geheel naar hun eigen zin, een tafel op maat maken. Die tafel wordt opnieuw het hart van hun huis.

De oude tafel staat in delen in de garage naast de groene kinderstoel.
Soms, als een kleinkind de fiets in de garage stalt, halen ze wel eens herinneringen op.
“Weet je nog dat hij de korstjes van zijn boterham moest opeten en dat hij uit nijd de vork in jouw blad ramde?”
“Ja, daar was Josje snel klaar mee, het joch heeft voor straf bijna een kwartier op de trap gezeten.
Ik vond dat wel een goeie actie. Haar kinderen aten altijd brood met korst, daar was nooit discussie over.”
“Ach, tijden veranderen. Diezelfde kinderen hadden ons waarschijnlijk al lang bij het grof vuil gezet.”

Tegenstelling

Vies-Schoon
De was in Coimbra-Portugal
nu nog schoon, maar
vies zodra de auto's hun uitlaatgassen produceren
foto ferrara


woensdag 15 januari 2014

De edele minne

Bij deze schrijfveer raak ik verstrikt in de figuur Hadewijch van Antwerpen een dichteres uit de 13eeuw. Hadewijch?  Hoe kom je daar nou op?
Via Google natuurlijk. Tik edele minne in en je komt uit bij Hadewijch. Ondanks het feit dat er weinig over haar bekend is en geen originele geschriften van haar hand bewaard zijn gebleven kun je de wereld aan informatie over haar vinden. http://www.hadewijch.net/leven/
Menig onderzoeker heeft zich beziggehouden met Hadewijch, men dicht haar van alles toe, maar niets lijkt zeker. Ik vind het knap om over een figuur waar zo weinig van bekend is, zo diepgaand te schrijven.
Volgens mij is dat edele minne.

Leer modern haken

Er was een tijd dat ik mijn moeder voortdurend met een haaknaald en wol of katoen bezig zag. Stola’s, kussens, plaids en complete poppen kwamen er uit haar handen.
Ik vond haakwerk iets tuttigs hebben. Toch heb ik de gehaakte stola, op internet heet het puntsjaal, van zwarte wol jaren gebruikt.
Het kleurige vest stond best aardig op een effen lange broek.
En ach de gehaakte bedsokken waren lekker warm in een huis zonder centrale verwarming.

Leer modern haken. Wat zou dat zijn, modern haken? Andere steken, andere kleuren, andere patronen? Ik word nieuwsgierig en surf een rondje op internet. Ik ben niet echt verbaasd als blijkt dat er in de loop der jaren op haakgebied weinig lijkt te zijn veranderd.
Ik stuit op rondjes en vierkantjes in dezelfde kleuren als vroeger. Poppen, tassen, dekens, truitjes enz. het lijkt nog hetzelfde. Ik geloof niet dat ik het alsnog ga leren, modern haken.
Hoewel, die bedsokken voor in de caravan?

foto internet

dinsdag 14 januari 2014

Paarden


beste paard van stal
komt al sinds jaar en dag van
het Friese stamboek
foto internet

maandag 13 januari 2014

Gratis monster

in het gekochte
tijdschrift herinnert plakrand
aan gratis monster

vrijdag 10 januari 2014

Grijze dag

Op weg naar huis, na een crematie
Hebben we stevige wind op kop
Regen striemt de voorruit van de auto
In een bocht van de Afsluitdijk lijkt de loodgrijze lucht
De woeste golven in het IJsselmeer te raken
Den Oever laat zich niet zien
Een dag om te huilen
Het weer huilt mee 

Tegenstelling

Lui-Actief
schildpadden in het Parco Giardino Sigurta
 Gardameer Italië
foto ferrara

dinsdag 7 januari 2014

Tegenstelling

Beeld-Geluid
foto ferrara

maandag 6 januari 2014

Op en Rond de Deur

is bij de kapper
klik voor het blog op de deurklink
rechts op de pagina

vrijdag 3 januari 2014

Tegenstelling

Krap-Ruim
krap opgesteld-ruim assortiment
foto ferrara

donderdag 2 januari 2014

Wintercircus

Hooggeëerd publiek “Komt dat zien, komt dat zien”
Ik ben hier neergezet als tijdelijke reclamezuil voor het wintercircus.
Letterlijk en figuurlijk tijdelijk. Want een sneeuwpop is geen lang leven beschoren.
Het weiland achter mij is nog leeg, maar morgen staat daar de gekleurde tent en lopen de beesten binnen de omheining die speciaal daarvoor wordt gemaakt.
Julio de trapezemedewerker en Pizzicato de muzikale clown hebben mij opgetrokken en Julio leek het ludiek mij op mijn kop te zetten. Het past geheel bij de act die hij moet uitvoeren.
Hij hangt tijdens de voorstelling in zijn strakke glitterpakje ondersteboven aan de rekstok in de nok van de circustent.
Pizzicato hoopt dat ik de aandacht van het publiek zal afleiden van al die zielige beesten die in de kou moeten staan. Er gaat bij het wintercircus geen voorstelling voorbij zonder protestacties van de plaatselijke dierenvereniging. Dat vooral de kamelen de kou moeten trotseren vinden de actievoerders schande. Die beesten horen in de hitte van de woestijn en niet in de vrieskou. De meeste schreeuwers willen alle dieren uit het circus zien verdwijnen. Nou dan kan die branche wel opdoeken want zeg nou zelf wat is een circus zonder dieren.
Dat ik hier voor joker sta, daar maakt niemand zich druk om. Sterker nog als straks het smeltwater in mijn ogen loop haalt iedereen opgelucht adem. “Heerlijk de winter is voorbij.” Als het circus dan Paascircus wordt kunnen Julio en Pizzicato de Paashaas op zijn kop zetten. Wedden dat de vereniging voor de bescherming van de haas hier dan zijn tenten komt opslaan. Dat kan natuurlijk niet, de Paashaas te kijk zetten. Ook nog eens zonde van de eieren die dan uit het mandje rollen.
Nu het nog kan… “Komt dat zien, komt dat zien”
Niemand die straks om mij treurt.

foto internet