vrijdag 29 november 2013

Een ledikant

Ik pieker al de hele dag over deze schrijfveer.
Ik zit met de vraag: wat is een ledikant en wat is een bed. Waar zit het verschil?
Bij het woord ledikant denk ik steevast aan de grote donkerbruine ombouw die in moeder’s slaapkamer stond. 
Aan weerskanten twee kastjes dat het slaapkamerameublement compleet maakte.
Het ledikant verhuisde mee naar diverse locaties. Toen, na een zoveelste verhuizing, haar slaapkamer wat aan de krappe kant bleek, raakte één van de kastjes in ongenade.
Afstand doen van het bruine gevaarte zelf, was niet aan de orde. Als het nodig was werd de matras vervangen, maar de ombouw bleef. 
Ondanks het feit dat, naarmate ze ouder werd en opstaan vanaf de lage matras meer moeite ging kosten, wilde ze het vertrouwde ledikant niet kwijt. 
Als het aan mijn moeder had gelegen was het ledikant meeverhuisd naar haar seniorenflat.
Ze kreeg echter van een bevriende beddenfabrikant een hoog seniorenbed cadeau dat ze niet kon weigeren. Ze vond het wat aan de smalle kant, maar verder bood het alle comfort dat ze nodig had.
Naar mijn idee sliep mijn moeder na haar laatste verhuizing niet meer in een ledikant maar in een bed.
Voor mij zit het verschil toch in de ouderwetse houten ombouw.


foto internet

Tegenstelling

Wel-Niet
foto ferrara

donderdag 28 november 2013

Schoon geweten

Vandaag was het een "van alles nog wat dag.”
Voor de laatste keer naar de fysiotherapeute, die het opspelende gewricht nog een keer flink manipuleerde. Nu moet ik het verder op eigen kracht en discipline in het gareel zien te houden.
Bij thuiskomst had echtgenoot de koffie klaar en vervolgens togen we voor de wekelijkse bulkboodschappen naar de supermarkt. Oh jé, ik moet nog suddervlees maken, bedenk ik nu.
Nou ja moet vanavond maar. Het strijken van een handvol overhemden is inmiddels klaar.
De andere handvol mag wachten tot morgen tenzij echtgenoot er heil inziet de rest ter hand te nemen. Kan hij goed hoor, strijken.
Na het raadplegen van buienradar kon ik met een gerust hart op de fiets naar de schouwburg om een paar theaterbonnen om te zetten in avondjes uit. Ik verheug me op Scapinoballet met uitleg vooraf.
Helaas konden niet alle wensen vervuld worden, maar voor 1e Paasdag volgend jaar zijn we met de cabaretvoorstelling “Buutvrij” onder de pannen.
Voor veel leeftijdgenoten is Pasen een periode om de caravan uit te proberen of op zijn vaste plek te stallen. Druk dus op de meeste campings. Voor ons een reden om nog een weekje thuis te blijven.
Na de schouwburg peddelde ik ter stomerij, daar was vorige week niet van gekomen.
Mijn schone goed hing al aardig achter in de rij. En nu zit ik verslag te doen van mijn “van alles nog wat dag” terwijl het suddervlees in de koelkast is beland.
Heerlijk hoor, dat mijn geweten dat zomaar goed vindt.

vrijdag 22 november 2013

Een boom omhakken

een boom omhakken
is iets geheel anders dan
een boom opzetten

Tegenstelling


Zilver-Goud
orgel Grote Kerk Alkmaar
foto ferrara

dinsdag 19 november 2013

Leren dansen

onderdeel van een fontein in 
Trier-Duitsland
foto ferrara 

Samen met echtgenoot heb ik leren stijldansen en heb het ook weer afgeleerd. 
Ik geloof niet dat we er na jaren stilstand nog een Engelse wals of Tango kunnen uitpersen.
Dansen is plezier voor twee staat op het certificaat voor zilver.
Engelse wals 7,5   Tango 7,5  Quickstep 7,5 
Zoals het hier staat lijkt het een puntentelling voor ijsdansen. De dansvloer was inderdaad spiegelglad, maar daar houdt alle vergelijk op.
Na het behalen van dat ene certificaat vonden we dat we genoeg hadden laten zien en besloten alleen nog voor de gezelligheid naar de dansschool te gaan. We hadden daar inmiddels vrienden gemaakt en we beleefden wekelijks veel plezier aan bewegen en napraten aan de bar. Dansen werd plezier voor acht in plaats van twee. We leerden nog de Rumba, Chacha, Slowfox en de Jive, waarvan de laatste bij mij het minst favoriet was. 
Toch kwam er een moment dat we een beetje uitgedanst raakten en dat de nazit meer boeide dan het dansen van de variaties die steeds ingewikkelder werden. We maakten het seizoen af en zeiden de dansschool vaarwel. 
Dansen doen we niet meer, maar de vriendschap bestaat nog steeds.

zaterdag 16 november 2013

Een verbod overtreden

‘Beste collega’s, ik moet jullie iets vertellen.
Vaak gaat het tijdens de koffie en lunchpauze over het uitgeven van geld.
De een gooit het over de balk, de ander geeft zijn geld uit met beleid of is extra zuinig om te kunnen sparen.
Onderling zijn we het oneens over loterijen en het steunen van goede doelen.
Velen van jullie kopen loten en zeggen daarmee tegelijkertijd geld te doneren, jullie hebben geen idee aan welke organisatie jullie je zuurverdiende geld geven. Je weet niet eens of het wel op de goede plek terecht komt en hoeveel geld er aan de strijkstok blijft hangen.
Ik ben één van de weinigen die daar negatief over oordeelt, omdat ik vind dat al die bekende Nederlanders ook betaald worden van geld wat je beter zou kunnen besteden.
Trots vertel ik in die discussies dat de collectant, die bij mij aan de deur komt, altijd een bijdrage in de bus krijgt naast de donaties die ik per bank betaal. Ik heb echter nooit verteld dat ik dat laatste op een manier doe dat het aftrekbaar is van de belasting. Het is een kwestie van slim boekhouden en de regels zijn nou eenmaal zo gemaakt dus het mag, vind ik.
Maar wat ik nu ga vertellen zullen jullie me niet in dank afnemen. Ik heb uiteindelijk geen weerstand kunnen bieden aan de lokkende reclame van de staatsloterij en heb mijn geweten in slaap gesust met de smoes dat alleen de Staat er aan verdient en indirect de belastingbetaler ook. Dat zijn wij tenslotte allemaal. Nou ja laat ik er maar niet langer omheen draaien, ik heb bij de trekking van gisteravond een half miljoen gewonnen. Belastingvrij wel te verstaan. Zoiets blijft natuurlijk niet geheim, dus kunnen jullie dat nieuws maar beter uit mijn eigen mond vernemen. Jullie geloven vast niet dat het mijn eerste en tevens laatste lot is.’

vrijdag 15 november 2013

Tegenstelling

Luid-Stil
 Pauze tijdens het muziekfestival in Dokkum
foto ferrara

dinsdag 12 november 2013

Nederland leest

Het stukje over de bibliotheek heb ik herschreven.
Met toestemming van Pasquali de suggestie van de beleids en uitwaaidagen verwerkt.

Sinds kort is de plaatselijke bibliotheek geheel vernieuwd. Ze werd tweede in de landelijke competitie Beste Bibliotheek van Nederland. Geen idee wat de criteria zijn geweest voor de grootschalige herinrichting van alle bibliotheken, maar blijkbaar heeft mijn bieb voldaan aan de meeste eisen.
Behalve de twee sleuven, waar je de boeken in laat glijden die je terug komt brengen, is niets meer hetzelfde. Ik verdwaal bij elk bezoek en na raadplegen van de computer kom ik toch bij de informatiebalie uit waar ze mij, na het opnieuw intikken van mijn vraag, op het juiste pad zetten.
“Mevrouw, het boek van Frank Westerman over het Lipizzaner paard vindt u in de categorie dieren.”
Huh? Westerman stond altijd gewoon onder de W. was niks mis mee. Wat nu als hij het in zijn hoofd haalt een liefdesgeschiedenis te schrijven moet ik hem dan bij Romantiek zoeken? 
Stel dat die liefdesgeschiedenis eindigt met een moord, dan staat dat boek misschien wel in de kast Spannend? 

Wie bedenkt zoiets? Hoeveel heidagen zijn daarvoor nodig geweest?
Ik stel me voor dat een handvol bibliotheekmanagers een paar dagen in een conferentieoord heeft gebivakkeerd. Brainstormend over de herininrichting van alle bibliotheken in den lande komen ze tot de conclusie af te willen van het stoffige imago en dat men met zijn tijd moet meegaan. Frisse kleuren, design meubilair en een onoverzichtelijke omgeving moet de lezer weer massaal naar de bibliotheek brengen.
Ik hoor Harlingen zeggen dat de hele indeling op de schop moet. Er moeten gezellige zitjes komen, zodat je ter plekke al met een boek kunt gaat zitten.
Groningen vindt dat je moet kunnen afspreken met vriendinnen, maar dan moet er ook een koffiecorner zijn met liefst alle Italiaanse varianten.
Alkmaar stelt voor meer computers te plaatsen zodat de jeugd na schooltijd kan gamen en dan vooral de spelletjes die ze thuis niet mogen spelen. Zo trek je jeugdig publiek. Dat heeft tenslotte de toekomst.
Assen voelt daar niets voor, voor je het weet fungeer je als buitenschoolse opvang.
En die zitjes…alle kans dat de plaatselijke daklozen er bij slecht weer hun dutje komen doen.
Harderwijk vindt alle voorstellen zo gek nog niet want je maakt de bibliotheek wel voor iedereen toegankelijk en dat is toch wat ze willen. Mogelijk dat de bejaarde doelgroep voor problemen zorgt, maar als we nou de Grootletterboeken buiten schot laten…
Eindhoven brengt de indeling van de kasten in. We moeten meer naar het idee van een boekhandel. Indelen op categorie bijvoorbeeld en die aangeven met strakke letters en gekleurde logo’s boven de kasten. Echt design dus.
Heerlen raakt daardoor geïnspireerd en stelt voor bij de ingang een lage tafel te zetten waarop alle teruggebrachte boeken komen te liggen en op een andere tafel de aan te raden titels. Nadeel is dat je de ruggen van de boeken dan niet meer kunt lezen, maar ach daar moet de lezer maar aan wennen.
Zierikzee vraagt zich af of je met een speelse heropstelling van de kasten ook niet wat willekeurige titels tegen de wanden kunt zetten. Je moet dan wel afstappen van het zoeken op alfabet, maar dat laat je toch al voor een deel los als je op categorie gaat indelen.

De heidagen worden succesvol afgesloten en men gaat landelijk enthousiast aan de slag.
De ene na de andere bibliotheek sluit tijdelijk om na de herinrichting weer feestelijk open te gaan. In mijn bibliotheek lijkt het erop dat ze alle mogelijkheden die zijn ingebracht ook hebben uitgevoerd. Ik kan er moeilijk aan wennen. Voel me net een kat in een vreemd pakhuis.

zondag 10 november 2013

Schrijfcursus

Opdracht:
Schrijf een verhaal voor kinderen over verdriet en verlies.
Commentaar schrijfcoach: "Een krul van de Juf." Was ik blij mee.
Persoonlijk had ik er graag wat tekeningen bij gemaakt, maar helaas beschik ik niet over tekentalent.

Ansje en het paarse fietsje

Ansje heeft een paars fietsje.  Er zit geen bagagedrager op en ook geen rem.
Het is een zogenaamd doortrappertje. Ansje ziet niet dat het een gewoon fietsje is. 
Voor haar is de fiets heel bijzonder.
Niemand van haar klasgenootjes heeft een paarse fiets met een bel met Mickey Mouse erop.
Elke middag fietst ze over het paadje langs de spoorlijn naar haar vriendin Anneke.
Aan het eind van het paadje is een steile helling en Ansje moet daar altijd op de pedalen staan om boven te komen.
Het kost haar nu moeite, maar als ze straks samen met Anneke dezelfde weg terugfietst om naar school te gaan, suist zij keihard met wapperende haren langs de spoorlijn.
Anneke remt dan altijd af op haar fiets met terugtraprem en grote wielen, maar Ansje kan helemaal niet remmen en is daarom altijd als eerste bij school.
Op een dag als Ansje weer op de pedalen staat, hoort ze een knal en voor ze het weet ligt ze op de grond.
Haar paarse fietsje ligt in drie stukken naast haar, het is zomaar uit elkaar gespat.
Huilend raapt ze de brokstukken bij elkaar en gaat terug naar huis waar ze haar moeder snikkend vertelt wat er is gebeurd.
Ansje hoopt dat haar lieveling gemaakt kan worden, maar moeder zegt dat het fietsje niet meer is te redden.
De volgende dag gaat ze met Ansje naar de fietsenwinkel en koopt een blauwe fiets met terugtraprem en grote wielen.
Het is een tweedehands fiets, maar dat vindt Ansje helemaal niet erg. Ze heeft de fietsenmaker gevraagd of hij de Mickey Mousebel op het stuur wil maken. Zo heeft ze toch nog een herinnering aan haar paarse fietsje.
Als ze langs de spoorlijn fietst op weg naar haar vriendin bereikt ze met gemak de top van de steile helling, ze hoeft niet eens op de pedalen te staan.
Op de terugweg vergeet ze te remmen. Ook op haar nieuwe fiets is Ansje het eerst bij school.

Op en Rond de Deur

Een impressie van deurraampjes
klik voor het blog op de deurklink re. op de pagina

vrijdag 8 november 2013

Tegenstelling

Gratis-Betaald
voormalig weeshuis 
Hotel De Abdij
Friesland -Dokkum
foto ferrara

woensdag 6 november 2013

Schrijfcursus

Schrijfcursus vervolg:
Zoals beloofd de volgende opdracht schrijf over de handtas in romantische/bouquetreeksstijl
Hier was het commentaar van de schrijfcoach:
Mooi verteld, precies de goede beelden, maar romantiek en bouquetreeks werkt net even anders.
Voor deze stijl mag je zoeter, spannender en overdreven formuleren. Leef je uit!
Ze schreef er een paar voorbeeldzinnen bij, die ik zelf nooit bedacht zou hebben.
Al doende leer je, nietwaar?
Volgende keer een verhaaltje voor kinderen over verdriet en verlies.

Louis Vuitton 2

Italië, land van wijn, kerk, corruptie en mode.
We reizen door de povlakte en zijn een dag zoet in Milaan.
Tegenover de imposante kathedraal ligt het overdekte winkelcentrum Galleria Vittorio Emanuelle.
Hier vind je, voor de krappe beurs niet te betalen, pracht en praal.
We zijn hier nu en ach ook die sfeer wil je wel eens proeven, nietwaar.
Voor de winkel van Louis Vuitton staat een enorme bewaker. Hij ontneemt je het zicht op de prachtige tassen in de etalage. Ik probeer me zo chic mogelijk te gedragen en zie kans langs hem heen te komen. Vervolgens sta ik in stille bewondering naar al dat moois in de bekende bruine kleur te kijken.
Ik droom weg en zie me zelf in een Versace outfit en met een LV-enveloptas onder mijn arm door Milaan flaneren. Echtgenoot is veranderd in George Clooney en samen drinken we, op een duur terras aan het grote plein tegenover De Dom, een Nespresso.(What else?)
Ik heb de tas voor me op het tafeltje gelegd en strijk er liefdevol met mijn hand over. Voel hoe zacht en soepel het leer is. De goudkleurige letters LV lichten op in de Italiaanse zon. Eigenlijk zou ik nog een zonnebril van Dolce Gabbana moeten hebben, dan is het plaatje compleet.
Zucht, wat zullen mijn vriendinnen zeggen als ik hiermee thuiskom, een echte Louis Vuitton.
Emmy zal scheel zien van jaloezie en er negatief op reageren. “Dat Gerrit je zoveel geld laat uitgeven voor een tas.”
Denise zal hem vol bewondering betasten en vraagt vast of ze hem mag lenen voor een feestje in haar kennissenkring. En Beatrijs? Beatrijs laat meteen haar nieuwste aankoop zien, waarbij mijn LV-tas bleek zal afsteken.

Iemand tikt op mijn schouder, ik kijk om en zie de blauwe ogen van echtgenoot. “Ben je uitgekeken?  Het kleinste portemonneetje kost hier 300 euro en dat bedrag past er niet eens in.” 
Ik zie de zeepbel nog net de McDonald’s tegenover de winkel van Louis Vuitton binnenzweven.

“George, George, waar ben je?”


dinsdag 5 november 2013

Lente

De spreeuwen landden vorige week op doortrek naar het Zuiden als vanouds voor een paar dagen in hun eigen boom. Pas als ze daar over enkele maanden weer neerstrijken op weg naar het Noorden weet je dat het voorjaar in aantocht is.
In de tuin staat de fuchsia nog een beetje in bloei en kun je de knoppen in de muurhortensia al zien zitten, maar verder ziet het erg herfstig uit.
Terwijl het hemelwater gestaag neerkomt en oude kerstkaarten op mijn werkplank liggen om tot nieuwe te worden gemaakt, is het lastig schrijven over de lente.
Misschien moet ik Vivaldi eens draaien, dan komen de jaargetijden in één rondje voorbij.
Neemt niet weg dat de Lente nog even op zich laat wachten.

foto ferrara

maandag 4 november 2013

Wat viel bij u niet in goede aarde

Het toontje van de zin doet me denken aan “Man bijt Hond”
Maar eer ik voor de camera uit de doeken zal doen wat er bij niet in goede aarde viel, moet er heel wat gebeuren.
Toch zijn er van die momenten dat je denkt, wat moet je hier nou mee?
Mij overkwam het in de bibliotheek, die sinds kort geheel opnieuw is ingericht.
Het hele interieur is op de schop geweest en het is zo goed gedaan dat ze er de tweede prijs mee hebben gewonnen in de landelijke competitie. Wat de criteria zijn geweest is mij een raadsel, maar mijn bieb heeft er blijkbaar voor een groot gedeelte aan voldaan. Sinds die herinrichting verdwaal ik bij elk bezoek en kom na raadpleging van de computer uiteindelijk toch bij de balie uit, waar ze mijn vraag opnieuw intikken om mij vervolgens de weg te wijzen naar de juiste kast. Want daar zit het euvel, waar je vroeger op alfabet kon zoeken begint je speurtocht nu op genre.
Je moet voortaan weten in welke categorie de titel van je keuze valt. Literatuur, Waargebeurd, Romantiek, Spannend enz. Gewoon lekker struinen is er niet meer bij, want de kans is groot dat je de schrijver niet kunt vinden omdat zijn of haar boek in een ander gedeelte van de bibliotheek staat.
Zo kon het gebeuren dat ik Frank Westerman’s boek over het Lipizzaner paard bij de categorie dieren moest zoeken. Ik kan jullie zeggen dat het bij mij niet in goede aarde viel.
Tot voor kort stond Westerman gewoon onder de W, maar als hij het in zijn hoofd haalt een liefdesgeschiedenis te schrijven moet ik hem dan bij Romantiek zoeken? 
Stel dat die liefdesgeschiedenis eindigt met een moord, dan staat dat boek misschien wel in de kast Spannend?
Het zal aan mij liggen, ik zie er de logica niet van. Bij mijn volgende bezoek aan de bibliotheek ga ik mijn ergernis aankaarten. Ik kan hier wel mopperen, maar daar worden ze in de bieb niet wijzer van.

vrijdag 1 november 2013

Tegenstelling

Alweer een week voorbij
tijd voor de tegenstelling
Hier-Daar
 Schouwerzijl Groningen
foto ferrara