zaterdag 28 september 2013

Een bijzonder kleinood

Deze schrijfveer roept een herinnering op die ik destijds onder de titel "Verbond" op de Trouwschrijfsite heb geplaatst. De anekdote is nog steeds actueel.

Mijn 60e verjaardag vieren we in gezinsverband met een lunch buitenshuis.
Ik neem cadeautjes in ontvangst en kleindochter overhandigt mij, als laatste, met enige aarzeling een glazen knikker waar ik verheugd op reageer.
We eten een heerlijke maaltijd, kletsen wat na en genieten van het uitzicht op strand en zee.
Op een goed moment wil kleindochter naar het toilet en hoewel ze dat heel goed alleen kan vraagt ze mij mee te gaan. Als ze haar handen staat te wassen laat ze me weten dat ze die knikker zelf erg mooi vindt en dat ze heeft overwogen hem zelf te houden. Ik vind het een prestatie voor een achtjarige dat ze er afstand van doet en eerlijk opbiecht dat het moeite kost.
Het cadeau wordt voor mij het belangrijkste wat ik krijg die dag. Ik geef haar een stevige knuffel en spreek waarderende woorden over haar gulle gebaar.
Ik beloof haar dat ik voortaan die knikker altijd bij me zal dragen, behalve als ik kleding draag zonder zakken. Ik zeg haar ook dat de knikker een vaste plek in mijn sieraadkist zal krijgen.
We spreken af dat ze mij mag controleren op de beloftes die ik haar doe.

Inmiddels zijn we bijna vijf jaar verder en ze vraagt regelmatig of ik de knikker bij me heb.
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik wel eens in gebreke blijf. In mijn eigen huis haalt ze ogenblikkelijk het bijzondere kleinood uit zijn bergplaats en stopt het in mijn broekzak.
Als we bij haar thuis zijn vergeeft de lieverd me ruimhartig mijn nalatigheid.

vrijdag 27 september 2013

Het wel en wee van mijn voeten

Beste lezers, onderstaand schrijven niet als klaagzang opvatten want zo is het beslist niet bedoeld.

Mevrouw Reuma wordt met regelmaat stijf en narrig wakker.
Zij is gevoelig voor het afnemen van temperatuur vooral als die gepaard gaat met het toenemen van de luchtvochtigheid.
Ik trakeer haar de komende maanden weer iedere ochtend op een half uurtje infrarood sauna.
Vervolgens oefeningen doen, daarna een warme douche en tot slot kleding die haar behaagt.
Ze knapt daar altijd erg van op, beweegt soepeler en is de rest van de dag redelijk tevreden.
Het wel en wee van mijn voeten hangt af van het schoeisel dat ik draag en de activiteit die ik ze aanbied. Ook daar wil mevrouw haar rol graag in spelen. Zonder inlegzolen protesteert ze hevig.
Een stiksel op de verkeerde plek en ze klaagt steen en been. Op leuke schoenen met hakken weigert ze dienst te doen. Mevrouw heeft de beschikking over schoenen met platte zolen en brede neuzen. 
Voor mij betekent het dat ik ’s zomers altijd lange broeken draag. Ik kan niet wennen aan de
combinatie rok en stevige stappers met daarin sokken, hoe kort ze tegenwoordig ook zijn.
Maar met het laarzenseizoen in aantocht kunnen de rokken weer eens uit de kast.
En zo probeer ik op alle mogelijke manieren vriendjes met mezelf en mevrouw Reuma te blijven.

Tegenstelling

Uit-Aan
Binnenkort kunnen de laarzen weer aan
deze hangt uit in Auxerre-Frankrijk
foto ferrara

woensdag 25 september 2013

Van WAO naar AOW

Vandaag ontving een herinnering voor herregistratie in het beroepsregister. Ik werk al jaren niet meer wegens een aandoening die er steeds meer voor zorgde dat ik mijn vak steeds minder goed kon doen.
Na de nodige aanpassingen in handelingen en tijd kwam er jaren geleden een einde aan mijn arbeidzame leven als verpleegkundige en belandde ik in de WAO.
Niet fijn en het heeft lang geduurd voor ik daar vrede mee had. Die registratie is voor mij dus niet meer van belang.
Nog 6 maanden en dan bereik ik de leeftijd dat ik met pensioen ga. De aanvraag daarvoor is sinds enkele dagen de deur uit.
Volgend jaar verandert mijn uitkering WAO dus in AOW. Dezelfde letters in een andere volgorde en betekenis. Ik word een dagje ouder, maar dat gevoel had ik al. 

dinsdag 24 september 2013

Gevels en Portieken

Gevel en Portiek
voormalig kaaspakhuis
Alkmaar
De schrijfveer van vandaag is me op het lijf geschreven.
Mijn volgers zullen het zo onderhand wel weten.
Ik heb iets met deuren, kloppers, gevels, snijramen, gevelstenen enz.
Niet voor niets heet mijn andere blog OP en Rond de Deur.
Dit blog lift dit keer mee met de schrijfveer van vandaag.
Klik op deurklink rechts op de pagina voor meer fraaie bouwdetails
Alle foto's zijn van mijn hand.


vrijdag 20 september 2013

Iedereen maakt hetzelfde mee

Jaren geleden op weg naar de wintersport raakte de touringcar, waarin mijn vriendin en ik reisden, ‘s ochtends vroeg betrokken bij een enorme kettingbotsing in de buurt van München.
De bus raakte in enkele seconden total loss. Er stond geen stoel meer overeind, de noodluiken waren uit het dak, de achterkant was weggedrukt, enkele passagiers van de achterbank werden gelanceerd en zaten halverwege het gangpad. Ondanks alles stapten we allemaal, onder begeleiding van beide chauffeurs, zo goed als ongeschonden uit het voertuig.
Om uit de gevarenzone te zijn werden we door de hulpdiensten naar een weiland naast de autobahn gedirigeerd. Ik zal jullie de details besparen wat we, staande in dat weiland, aan ellende zagen. Vergeten zal ik het nooit.

Met toestemming van de politie ging één van de chauffeurs in de kilometers lange file op zoek naar vervoer voor zijn passagiers. Hij vond een collega van een andere reisorganisatie met een dubbeldeksbus die plaats genoeg had om ons in elk geval tot de Oostenrijkse grens te brengen.
Van daar zouden we verder worden vervoerd naar de plaats van bestemming. Voor dat moment was het de enige oplossing. Onze chauffeurs moesten achterblijven voor getuigenverklaringen.
Toen aan het eind van de dag alle mensen naar hun onderkomens waren gebracht maakten vriendin en ik in ons pension, met nog acht andere reisgenoten, de balans op. Van skiën was geen sprake meer.
Een aantal van ons had licht beenletsel en de niet gewonden hadden er totaal geen zin meer in. Daarbij zaten we zonder bagage. Alle koffers stonden nog onder in de bus en er was geen enkel zicht op wanneer we daarover konden beschikken.
We raakten dat weekend niet uitgepraat en gaven elkaar de gelegenheid het traumatisch gebeuren op de rij te zetten. Hoewel we hetzelfde meegemaakt hadden waren de ervaringen die we elkaar vertelden totaal verschillend. Er was niet één verhaal gelijk. Allemaal hadden we iets anders gezien, gehoord, gevoeld en geroken. En toch spraken we de waarheid.
Als wij getuigenverklaringen hadden moeten afleggen dan had de politie daar een behoorlijke klus aan gehad.

De reisorganisatie was dat weekend druk om ons ‘s maandags allemaal op transport naar huis te krijgen. 

Tegenstelling

Rijp-Rot
foto ferrara

donderdag 19 september 2013

Resoluut

resoluut
zonder aarzeling
zelfverzekerd en kordaat
las hij gedecideerd de
troonrede
foto internet

dinsdag 17 september 2013

Taalcuriosa

Soms worden de waarschuwingen lachwekkend geplaatst.
In dit geval is dat in de Koepelkerk in Hoorn.
Ik hoop niet dat ik er iemand mee voor het hoofd stoot.
Het is te mooi om niet te plaatsen.

foto ferrara

maandag 16 september 2013

50PlusBeurs

In de trein zoekt een oudere dame een zitplaats. Ze stopt bij een bank waar een zakelijk geklede vrouw zit die haar laptoptas naast zich heeft gezet.
‘Jonge dame, is deze plek vrij?’
‘Jazeker, mevrouw.’
Voor ze de tas kan verplaatsen zegt de medereizigster;
‘Zou je dan zo vriendelijk willen zijn je bagage op de grond te zetten, zodat ik kan zitten.’
De dame installeert zich en kijkt rond of ze met iemand een praatje kan beginnen.
Haar buurvrouw heeft zich weer over haar laptop gebogen. Ze is duidelijk niet van plan haar reisgenote veel aandacht te geven. Tot de conducteur zijn controleronde doet. Hij ziet de bestemming op het kaartje en wenst de bejaarde reizigster veel plezier op de beurs.

Mevrouw grijpt de opmerking aan om toch een praatje met haar buurvrouw te starten.
‘Weet je ik ga naar Utrecht, naar de 50PlusBeurs. Jij bent nog jong, dat zegt jou natuurlijk niets.’
De reisgenote begrijpt dat ze haar werkzaamheden beter kan staken en doet haar laptop dicht.
‘Jawel hoor, mijn ouders gaan elk jaar.’
‘Oh, die horen al tot de doelgroep, hoe oud zijn ze als ik mag vragen?’
‘Achter in het zestig en nog heel kwiek. Ze gaan ook altijd naar de vakantiebeurs om reisideeën op te doen.’
‘Daar kom ik nooit meer dat was de enige beurs waar mijn man naar toe wilde. We reisden vroeger veel, maar na zijn overlijden is mij de moed in de schoenen gezonken. Alleen is maar alleen, ook al ga je met een groep. Je moet maar net de leuke mensen treffen. Ik vind het ook een beetje zonde van mijn geld. Je wilt toch graag dat je kinderen wat erven. Die vinden dat maar onzin, ze hebben mijn geld niet nodig, zeggen ze. Ze willen graag dat ik van mijn geld geniet en blijf reizen. Mijn zoon stelde voor om een Rijnreis te gaan maken, nou mij niet gezien.
Met zijn allen aan de bingo en vechten om een plaatsje bij de kapitein aan tafel. En ’s avonds een optreden van een of andere artiest. Nee, dat is mijn sfeer niet. Ik besteed mijn geld liever aan vrijblijvende zaken. Zo’n 50PlusBeurs bijvoorbeeld, een treinkaartje met korting en als abonnee op het plusmagazine korting op de entree. Eenmaal binnen kun je van alles gratis eten en drinken.
En als de optredende artiest niet jou smaak is kun je gewoon doorlopen.
Ik ga ook graag naar de huishoudbeurs, voor de gezelligheid dan want op mijn leeftijd weet je wel hoe het huishouden in elkaar steekt. Zoals ik al zei, mijn man zaliger hield niet van dergelijke beurzen en daar heb ik me altijd in geschikt. Hij moest eens weten dat ik met een vriendin naar de Libellezomerweek ben geweest, hij zou zich omdraaien in zijn graf.
Jij gaat zeker nog naar school? Vast nog geen vriend, jullie houden teveel van je vrijheid, lang studeren, laat kinderen krijgen, sommigen zelfs zonder man. In mijn tijd was dat wel anders. Wij moesten werken voor de kost. Je mocht al blij zijn als je de lagere school af kon maken. En als je kinderen kreeg bleef je thuis. Papadagen…nooit van gehoord.’

Wanneer de trein vaart mindert begint de jonge vrouw haar spullen bij elkaar te pakken en als de trein tot stilstand komt zegt ze; ‘We zijn in Utrecht, gaat u mee?’
‘Waar naar toe?’
‘Naar de Jaarbeurshallen. Ik heb samen met mijn man een notariskantoor in Haarlem en we hebben een stand op de beurs. Ik loods u wel naar binnen dan kunt u uw geld in de zak houden. Als u meeloopt naar onze stand geef ik u meteen wat informatie mee over testamenten, legaten en schenkingen aan kinderen. Over dat laatste hebben we een leuke folder met de titel “Geven Bij Leven” Echt de moeite waard om eens door te nemen.’


zaterdag 14 september 2013

Verheffende gezelligheid

thema macht en pracht
open  monumentendag
dit jaar doen we Hoorn

vrijdag 13 september 2013

Tegenstelling


Hol-Bol
Glasblazerij Leerdam
foto ferrara

donderdag 12 september 2013

Bioscoop

In mijn geboortedorp is geen bioscoop, daarvoor moet je naar de stad die 15 kilometer verderop ligt. Wel hebben we “Ons Centrum” een grote zaal met houten stoelen en een toneel.
In die zaal wordt van alles georganiseerd aan toneelvoorstellingen, zanguitvoeringen, concerten van de plaatselijke harmonie en wat er zoal nog meer te doen is op een dorp in de jaren vijftig van de vorige eeuw. Ik herinner me vooral de filmmiddagen van de Dikke en De Dunne en van een groep straatschoffies dat alle mogelijke kattenkwaad uithaalt. We gaan er naar toe op kortingsbonnen van de melkboer.
Maar het toppunt van vermaak zijn toch de Sissi-films die ’s avonds worden gedraaid en waar ook de volwassen dorpsgenoten van smullen. Romantiek, hoepelrokken, pracht en praal.
In die tijd begin ik alles te sparen van Romy Schneider en als ik op een dag met een tante naar de stad ga om de film “Mädchenjahre einer Königin” te zien kan ik mijn geluk niet op.
Ik kijk mijn ogen uit in de rij voor de kassa, al die foto’s in de vitrines zijn zo prachtig.
Wanneer ik, nadat de kaartjes zijn gekocht, voor het eerst van mijn leven een bioscoopzaal betreed met rode pluche stoelen, een oplopende vloer en een balkon, val ik bijna om van verbazing en zeg hardop; “Oooooh, ziet zo een bioscoop er uit.”
Ik weet dan nog niet dat ik later in diezelfde bioscoop nog menig film zal zien en dat ik Romy Schneider als idool inruil voor Charlton Heston als Ben Hur en helemaal geweldig El Cid met de prachtige Sophia Loren als zijn vrouw Jimena. Mijn zakgeld gaat op aan de programmaboeken die bij de films horen. Tijdens het schrijven van dit stukje, waarvoor ik even een titel heb gegoogeld, kom ik tot mijn vreugde deze jeugdherinneringen in bewegende beelden tegen.
Daar ga ik nog eens een keer uitgebreid voor zitten. Nee niet op het pluche maar wel voor mijn laptop met speciale draaistoel.

foto internet

woensdag 11 september 2013

De zomer voorbij

de zomer voorbij
hemelwater valt gestaag
herfst is vroeg dit jaar

maandag 9 september 2013

Het zit erop

foto ferrara

Na drie fantastische weken binnen de landsgrenzen hebben we vandaag de caravan naar de winterstalling gebracht. Tot half april staat ze droog opgeborgen. Wat betreft reizen zit het zomerseizoen er echt op. Vandaag viel de regen met bakken neer en was er zelfs sprake van onweer. Het lijkt met ingang van vandaag meteen wel herfst en daar ben ik nog niet aan toe.
Ik wil nog zo graag ontbijten en koffiedrinken in ons postzegeltuintje waar de lege bloembakken wachten op de herfstasters. Ze horen bij deze tijd van het jaar, daar kan ik vrede mee hebben. Dat ik tijdens onze vakantie, terwijl de kersen en pruimen nog volop te koop waren, vanaf 1 september tegen pepernoten en strooigoed opliep in diverse supermarkten vond ik meer dan ergerlijk. Binnenkort zullen de eerste kerstballen ook wel opduiken. Nog even en de paaseitjes liggen met Kerst in de schappen.
Ik kan niet wennen aan de commerciële verschuiving van de seizoenen.

vrijdag 6 september 2013

Tegenstelling

Gelijk-Ongelijk
de koffers op de rommelmarkt in Bordeaux
waren  niet allemaal hetzelfde
foto ferrara