maandag 25 februari 2013

Vijandbeeld

Vijandbeeld voor later…

 Lopen, lopen, lopen, rechtsom, linksom.
“Dag meneer, kennen wij elkaar’?
“Dag mevrouw, zou kunnen, zeker weten doe ik het niet.”
Lopen, lopen, lopen, linksom, rechtsom.
“He dag mevrouw u ook hier?”
“Ach vent, zeur niet, loop door.”
Lopen, lopen, lopen, rechtdoor.
“Maak die deur eens open, ik moet naar huis, voor mijn man zorgen.”
Lopen, lopen, lopen, bekaf, even zitten, naast anderen.
“Mens wat ben jij druk vandaag, ik heb je al drie keer voorbij zien komen, zit de vijand op je hielen?”
“Gaat jou niks aan, ik loop als ik dat wil.”
Linksom, rechtsom, doelgericht lopen zonder doel.

zondag 24 februari 2013

Boeken

Lees je alleen in het Nederlands?

Kijk daar is ie dan, de vraag die ik al gevreesd had.
Lees je alleen in het Nederlands?  Het antwoord is ja.
Waarom die vraag gevreesd?  Tja, het lijkt extra intelligent als je kunt zeggen dat je in meerdere talen boeken tot je neemt. Belachelijk natuurlijk, maar zo voelt het toch. 
Ik red me prima in de Engelse en Duitse conversatie en op TV lees ik bij deze twee talen de ondertitels vaak niet eens mee omdat ik het zonder wel kan volgen.
Een boek lezen zou met enige inspanning wel lukken, maar ik kies er niet voor.
Lezen is voor mij ontspanning en dat gaat me in mijn moerstaal toch het makkelijkst af.
Naar aanleiding van wat Novelle hierover schrijft komt onderstaande anekdote in me boven.

Ooit was ik in internationaal gezelschap de enige Nederlandse en de enige die voor een Duitse reisgenote kon vertalen wat de engelstalige gids in de stad Quebec allemaal te vertellen had.
Ik sprak die dag dus geen Nederlands en las ook nog de nodige Franse opschriften.
Terug op de hotelkamer was ik de klik even helemaal kwijt en sprak mijn echtgenoot in het dialect van mijn geboortestreek toe. Na twee zinnen was het over, maar ik heb nooit begrepen waarom ik de “taalknop” niet kon vinden.

Lezen in Gronings, Drents, Sallands,Twents en Achterhoeks kost me geen moeite.
Komt me heel goed van pas als vrijwilliger bij het Meertensinstituut, waar ik help de handgeschreven onderzoekslijsten digitaal om te zetten.

zaterdag 23 februari 2013

Stiltepareltjes

Een enkele camping van Staatsbosbeheer, diep verscholen in de bossen.
Geen receptie, je inschrijfformulier stop je in de bus en bij vertrek ook het bedrag dat je schuldig bent.
Niet overal stroomaansluiting, wel goed sanitair.
Soms spreek je de boswachter als hij op inspectieronde is en als je geluk hebt zie je dit.

foto ferrara

Bloemen verzorgen

‘Goedemorgen, en hoe gaat het met ons vandaag?’
Verbijsterd hoor ik de vrolijke toon van de man die, ondanks de brief op de deur, de ziekenkamer binnenkomt.
Hij posteert zich aan het voeteneind en neemt de patiënt in bed monsterend op.
Deze reageert totaal niet op de bezoeker en de gestelde vraag. Voor mij is dat een teken dat mijn, altijd zo vriendelijke zwager, geen boodschap heeft aan deze man.
‘Wie bent u?’ vraag ik. De kleding van de vrolijkerd lijkt in niets op een ziekenhuisuniform dus vanuit die hoek kan de overdreven belangstelling niet komen.
‘Ik noem mezelf altijd het bloemetje van de week, ik ben vrijwilliger en verzorg de plantjes en bloemen van de patiënten en kom ook hier elke dag even kijken hoe meneer het maakt.’
‘En ondertussen bevredig ik mijn nieuwsgierigheid’, denk ik kwaadaardig.
Ik zeg de man dat de familie deze zaken zelf verzorgt tijdens de waakuren die zij doorbrengt in deze kamer en dat de patiënt met rust wil worden gelaten. Het bericht op de deur is niet voor niets aangebracht. “Alleen familie, bezoek in overleg.”
‘Oh, maar ik doe het graag hoor.’
‘Dat begrijp ik, maar we doen het zelf,’ hou ik vol.
Mijn doodzieke zwager ligt op dergelijke vrijwilligers niet te wachten.
Het bloemetje van de week kan niet nalaten hem over zijn bovenarm te strijken voor hij de kamer verlaat.

vrijdag 22 februari 2013

Studie

studie
hij studeert
tot ‘s avonds laat
wil dolgraag op tijd
afstuderen
                                                                       

Tegenstelling

Winter-Lente
Portugal Serra da Estrela
eind maart het laatste restje sneeuw
foto ferrara

donderdag 21 februari 2013

Verliefd

Dit is een van de eerste verhalen die ik in januari 2010  bij Trouw plaatste.
De titel "Roze Wolk" is een afgeluisterd verhaal.
Later plaatste ik het ook op ColumnX, maar op mijn blog is het nooit verschenen.
Met de schrijfveer van vandaag "Verliefd" en enigszins bijgewerkt haal ik dit stel nog één keer uit het archief.

Na een stadswandeling strijken we neer in een eetcafé.
De tafel naast ons wordt bezet door een verliefd stel. Hun gedrag doet vermoeden dat ze nog niet lang bij elkaar zijn. Hij lijkt wat ouder dan zij en heeft zin in een gezellige dag.
“Zullen we naar Friesland rijden?”
“Ben je gek, wat moeten we in Friesland?”
“Het is daar mooi met groene weilanden, grote boerderijen en prachtige vergezichten.”
“Kaal zul je bedoelen, zo hier en daar een boom en veel windmolens.”
“Giethoorn dan?”
Zucht: “Zo ver weg. Uren rijden en dan in kneuterig dorp lopen, niets voor mij.”
“Laten we een dijk rijden.”
“Een dijk? Je bedoelt een hooggelegen weg met water links en de polder rechts. Of nog erger water aan weerskanten? Dat is nog saaier dan Friesland.”
Hij kijkt haar diep in de ogen en zegt: “Ik wil graag wat ondernemen vanmiddag, jij mag kiezen.”
Zucht: “Ik weet niets te bedenken.”
Zijn volgende voorstel is een museumbezoek maar al die muffe schilderijen kunnen haar gestolen worden.
Hij streelt haar hand en het gesprek zwaait af naar vakantiebestemmingen en zoals te verwachten is, verschillen ze ook hier van mening. Zij wil op tijd boeken terwijl hij liever een last-minute reis doet.
Pas op het laatste nippertje weten waar je naar toe gaat lijkt hem wel avontuurlijk.
“Avontuurlijk? En hoe denk je dan je koffer te pakken? Ik bekijk altijd ruim van tevoren wat ik mee wil aan kleding en schoenen. Avontuurlijk…onzeker is een beter woord.”
De discussie die dan volgt betekent niet veel goeds, we wachten het niet af.

dinsdag 19 februari 2013

Boeken

Ben je een muzieklezer?

Als je dat letterlijk opvat is het antwoord ‘nee’.
Noten lezen en het bespelen van een muziekinstrument is in mijn jeugd al mislukt. Ik heb ooit gitaarles gehad, maar verder dan het eerste lesboek ben ik niet gekomen.
Het was de tijd van Muziek-Expres en foto’s van popsterren op je kamer.
Nu staan in de boekenkast, XYZ van de muziek, zes delen Mozaïek der muziekgeschiedenis,
Grote muziekencyclopedie en de Encyclopedie voor de radioluisteraar. Uit echtgenoots jeugd de nodige boeken over jazz. Veel dienst doen ze niet meer want tegenwoordig kun je alles op internet vinden, hoewel het heel leuk is zo’n boek nog eens op tafel te leggen en bijvoorbeeld de samenstelling van een symfonieorkest te bestuderen.

De huidige CD-collectie is een ratjetoe en varieert van Ilse de Lange tot het Tripleconcert van Ludwig van Beethoven.
Beethoven is al sinds mijn twintigste mijn favoriete componist. Toen ik voor het eerst de Pastorale hoorde was ik verkocht. Het boek Beethoven in Wenen las ik destijds meerdere keren.
Van Enquist las ik het boek “Het geheim” dat gaat over de pianiste Wanda Wiericke die zich, geveld door reuma, in de Pyreneeën heeft teruggetrokken. Een boek om nog eens te lezen

Lezen en schrijven met achtergrondmuziek gaat me goed af, het stoort me niet, maar vind het geluid ook niet noodzakelijk.
Zodra er muziek draait waar de tekst belangrijk is, wordt het luisteren. Als ik weer eens zin heb in de liederen van Schubert, vertolkt door Herman van Veen dan zit ik ook met het tekstboekje op schoot.
Wat tekstschrijvers betreft ben ik een fan van Willem Wilmink en Ivo de Wijs.

Windmoe

Bij het lezen van dit woord ging ik meteen jaren terug.
Op een camping bij Avignon in Frankrijk stonden we met ons tentje rondom in de populieren.
We genoten van het mooie weer en bezochten de bezienswaardigheden in de stad.
In de loop van de middag begon het wat te waaien, maar ach het bleef lekker weer dus geen reden tot klagen.
Maar toen we de dag op een terras wilden afsluiten vlogen ons de servetjes om de oren en de tafelkleedjes gingen aan de haal. Mistral, de beroemde wind die een dag of vier kan aanhouden. Sindsdien weet ik dat je windmoe kunt worden. We werden niet zo zeer moe van de wind zelf, maar van de herrie die de populieren maakten.
Dag en nacht hoorde je het geritsel op volle sterkte het laatste had tot gevolg dat we slecht sliepen.
Alle reden dus om ons boeltje op te pakken en dat deel van Frankrijk te ontvluchten.

maandag 18 februari 2013

Op en Rond de Deur

Olifanten
Klik op de deurklink rechts

zondag 17 februari 2013

Opoffering

Madeleine is er altijd als eerste bij om in te springen als er problemen zijn met de dienstlijst.
Met Kerst in de nachtdienst, nieuwjaarsdag vroege dienst.
‘Ik werk wel met Koninginnedag, dan kan Trudy met haar kinderen op de rommelmarkt zitten.’
‘Hoeft niet’, zegt Trudy. ‘Mijn kinderen zitten daar liever zonder mij.’ ‘Welnee, ik doe het graag.’
Er is volleybal toernooi en Madeleine biedt spontaan aan late dienst te doen die dag.
Collega Mineke meldt zich ziek en voor iemand kan aanbieden haar diensten over te nemen, heeft Madeleine dit al met de manager geregeld. Die is blij dat hij niet al teveel aan zijn dienstlijst hoeft te sleutelen en neemt het aanbod zonder commentaar aan.
Bij de andere personeelsleden ontstaat langzamerhand irritatie. Madeleine doet de diensten die zij overneemt namelijk niet met vreugde. Als collega Wilma haar daar, tijdens een late dienst, op aanspreekt komt het hoge woord eruit. Madeleine vindt dat ze zich opoffert voor haar collega’s en dat zij dat weinig waarderen, maar iemand moet de boel toch draaiende houden.
Wilma schiet de opmerking in het verkeerde keelgat en dient Madeleine van repliek.
‘Kom op zeg. Jij staat altijd vooraan om diensten over te nemen. Iemand moet het toch doen? Niemand heeft ooit gezegd dat jij altijd die iemand moet zijn. Je biedt voortaan maar minder snel je diensten aan, geef een ander ook eens de kans. Jij je opofferen…mij zul je bedoelen, met een sacherijnige collega werken dat is een opoffering, zo gezellig is dat niet.’
Die avond komt het tussen de twee niet meer goed. 
De volgende dag meldt Madeleine zich ziek.
Vijf collega’s bieden aan haar nachtdienst over te nemen. Iemand moet het doen.

zaterdag 16 februari 2013

Taal en teken

Taal, je kunt er veel woorden aan vuil maken.
Er is spreek-, schrijf- en gebarentaal. Nette taal en grove taal.
De taal van de poëzie en de taal van de muziek waarbij je gebruik maakt van notenschrift, wat dan weer onder tekens zou kunnen vallen.
Zonder taal is het moeilijk iets duidelijk te maken tenzij je tekens of pictogrammen gebruikt, het laatste als bewegwijzering te zien op luchthavens, stations enz. en internationaal nagenoeg hetzelfde.
Combinaties van taal en teken zijn er ook zoals het brailleschrift, uithangtekens, reclame en verkeersborden.
Oude beroepsmatige meestertekens van bijvoorbeeld de metselaar of timmerman zijn in en op monumentale gebouwen te vinden.
Zelfbedachte teksten geschreven met krijt of whiteboardmarkers zorgen soms voor de komische noot in het straatbeeld. Hetzij door de schrijffouten hetzij door de combinaties van waren die aan de man worden gebracht
Taal en teken heeft alles te maken met communicatie, dat valt weg als je taal noch teken verneemt.

alles in één combinatie
in Dokkum
 foto ferrara

vrijdag 15 februari 2013

Overgeleverd aan de weergoden

Als je aan de Weergoden bent overgeleverd gaat het altijd om onstuimig weer.
Je hoort nooit zeggen dat de Zonnegod weer flink zijn best doet of dat Flora, godin van de lente, voor een prachtig voorjaar zorgt.
Bij de Weergoden gaat het altijd om Jupiter en Zeus en hun Noordse varianten Wodan en Donar vaak afgebeeld met de bliksem in hun hand.

 foto internet

Tegenstelling


Stormachtig-Windstil
foto ferrara

donderdag 14 februari 2013

Kleur Bekennen

Na het invoegen van gadgets over Schrijfveren, #50Books en Tegenstelling, onderwerpen waar ik aan meedoe, werd de rode kleur op mijn blog te onrustig. Ik heb al die jaren gedacht dat het rood mijn handelsmerk was, maar ik stap over op stemmig grijs.
   Op en Rond de Deur blijft rood, daar zijn de foto’s van belang.

dinsdag 12 februari 2013

Altijd dezelfde straf

Carnaval is over
foto ferrara

Boeken

Welk boek lees jij op dit moment?

“De Thuiskomst” van Anna Enquist afgelopen weekend uitgelezen. Ik nam het mee uit de bibliotheek omdat “De Verdovers” niet in voorraad was.
Zaterdagnacht ging ik pas om 4.00 uur naar bed, ik kon niet stoppen. Zondag rondde ik de laatste bladzijden.
De Thuiskomst beschrijft het leven van James Cook en zijn vrouw Elisabeth Batts.

Je waant jezelf toeschouwer in de 18e eeuw in Engeland, maar je vaart ook mee aan boord tijdens de laatste reis op zoek naar de noordelijke doorgang.
Een reis die Cook niet overleeft, de geheimzinnigheid over zijn einde blijft tot het laatst spannend, het ware verhaal dat Elisabeth uiteindelijk krijgt toegespeeld is verrassend.
Enquist heeft voor dit boek veel research gedaan en dat is al lezend goed te merken.
Je hebt het gevoel dat alles klopt wat je leest.

Twee boeken van dit kaliber tegelijk lezen lukt me niet.  Op het nachtkastje ligt lichtere kost van
Sylia Witteman. “Staatsieportret van een stofzuiger.”
Vanavond begin ik in Noordervliet. “Zonder noorden komt niemand thuis.”

Geen vakantie

Dit verhaal heb ik ooit onder een andere titel bij Trouw geplaatst.
Het is herschreven omdat Hella dit gesprek graag “life” had beleefd en Sagita het geschikt vond voor een dialoog.

Op het terras van een bekend café in Amsterdam zitten twee heren die sterk doen denken aan de mopperaars op het balkon in de Muppetshow.
Ze praten over uiteenlopende onderwerpen.
En of je wilt of niet je kunt het gesprek letterlijk volgen.

“Kerel, de vakantieperiode is in aantocht, ik moet er niet aan denken. Vakantie vind ik heel erg want ik moet van alles en kan totaal niet ontspannen. Eerst opgepropt in het vliegtuig zitten en daarna ontdekken dat je huisje wel erg ver van het strand ligt. Dat betekent een eind lopen voor je in het zand ligt, waar je tussen de landgenoten bruin moet worden. Je weet Petty wil altijd naar een warm land de zon aanbidden en ’s avonds een beetje rondhangen op de boulevard.  Nee, laat mij maar thuis in mijn eigen tuin.”

“Nou dat is ook niet alles, want in mijn tuin zit je niet rustig als de buren ook thuis zijn. Vooral die puberzoon is een onopgevoede vlerk, tutoyeert iedereen. Mij dus ook. Het joch luistert totaal niet en weet het altijd beter. Vreselijke vent. De gracht gaat achteruit, iedereen woont er tegenwoordig.
Soms overweeg ik te verhuizen naar een appartement, ben ik meteen van tuinieren af, maar die onderkomens zijn schandalig duur en opgetrokken uit gipsplaat en waaibomenhout. Het geld groeit me niet op de rug, ik klaag niet hoor ik kan me prima redden, maar na die foutieve aangifte heb ik nog steeds gedonder met de fiscus. Beleggen is ook al niet aan de orde, die jongens van het onroerend goed zijn niet te vertrouwen. Alles is even dubieus.”

“Dat mag je wel zeggen, je weet hoe het mijn schoonzoon Boris is vergaan, heeft een smak geld verloren aan een project in Spanje. Weg geld, weg tweede huisje. Mijn dochter was des duivels, niet zo gek hoor want die is niet snel tevreden, je kunt in haar blijven investeren, maar ze blijft de feeks op de bezemsteel. Daarbij heeft ze een aangeboren schuldgevoel, wat heel lastig is want je moet voortdurend op je woorden letten. Voelt zich meteen aangevallen en met een wijntje op wordt ze nog agressief ook”.

“Hou op zeg, daar weet ik over mee te praten. Marije en Bea zijn ook van die types, giet er een paar glaasjes wijn in en je bent verzekerd van een hoop herrie. Troeft elkaar af met veel te dure aankopen want ze kunnen geen van beiden met geld omgaan. En niemand in hun omgeving deugt, die twee roddelen wat af, echt niet normaal. Nou ja Marije zorgt graag voor zieken dat kun je nog positief zien, hoewel ik denk dat ze andermans ellende zoekt om daar zielig over te kunnen doen.”

“Zeg Fred, gaan we of nemen we er nog een?”

“Ober, brengt u nog maar twee rode wijn.”

zondag 10 februari 2013

Op en Rond de Deur

Gevelstenen alom heeft als thema Brandweer
Op en Rond de Deur lift mee.
Klik op de deurklink en schrijfveer rechts

Verzamelwoede

Verzamelen, hobby of gekte?
Waar de een voor warm loopt, haalt de ander zijn schouders over op.
Sigarenbandjes, postzegels, ansichtkaarten, servies van Regout, eierdopjes, blikken, boeken, nou ja noem maar op. Voor elke verzamelaar is het gelukzalige gevoel hetzelfde als je eindelijk dat lang gezochte exemplaar op de kop weet te tikken.
Een mooie rolsteen aan het strand of in een rivierbedding, ik kan ze niet laten liggen.
Struinen op boeken, rommel en antiekmarkten een heerlijke bezigheid.
Altijd op zoek naar een oude hoedenpen, ze zijn inmiddels dun gezaaid, maar soms vind je toch een bijzonder exemplaar.
En, nooit op pad zonder fototoestel, stel je voor dat je een gevelsteen, een brievenbus of een mooie klopper mist.

Oude rouwbrieven

terugkijkend in
oude rouwbrieven trekken
veel levens voorbij

vrijdag 8 februari 2013

Tegenstelling

Anders-Gelijk

foto huisarchief
Dezelfde snijramen in Middelburg
geverfd en gelakt


donderdag 7 februari 2013

Een gammele paraplu

Josje en Wim zijn er in de loop der jaren in geslaagd een aardige verzameling paraplu’s aan te leggen.
De meeste zijn goedkope opvouwbare gevalletjes in de haast gekocht omdat er een bui losbarstte die niet was voorzien. Josje en Wim zijn uit de tijd dat het nog niet de gewoonte was dat je buienradar raadpleegde voor je van huis ging.
Tegenwoordig gaan ze bijna nooit meer op pad zonder een kleine paraplu in de rugzak, tenzij het echt stralend weer en hartje zomer is.
Ook in de auto zwerft een aantal van die schermen. Twee daarvan zijn uit erfenis verkregen. 
Bij het leegruimen van de kamer van Wim’s moeder kwamen een paar truttige Knirps tevoorschijn, je wilt er eigenlijk niet mee gezien geworden, maar ja nood breekt wet als je overvallen wordt door de weergoden.
Aan de kapstok hangen de exemplaren die een bijzondere achtergrond hebben. Er zijn van die gelegenheden waar ze relatiegeschenken in de vorm van een regenscherm cadeau geven.
Zo hangt er een prachtige blauwgestreepte van de sterrenwacht die qua omvang geschikt is om samen onder te lopen, maar om mee te nemen is het een onhandig ding. De eveneens grote paraplu die Josje kreeg tijdens een reünie is qua kleur alleen geschikt voor Koninginnedag of een voetbalwedstrijd, maar van dat laatste houdt Josje absoluut niet en met Koninginnedag hangt het ding over je schouder alleen maar in de weg, want als het echt regent die dag blijven Wim en Josje gewoon thuis. Dat cadeautje hangt eigenlijk voor de show aan de kapstok.
Het meest luxe exemplaar is de stormvaste paparplu die ze aanschaften op spaarpunten van de bank.
Je zou zeggen wat betreft paraplu’s geen klagen, maar onlangs vergaten ze, ondanks buienradar, een paraplu mee te nemen op een stadswandeling. Wim liep snel even terug naar de parkeergarage wetend dat er minstens drie van die dingen in de achterbak lagen. Josje zag het al van grote afstand. Wim had uitgerekend het meest oude en vieze exemplaar gepakt, nee dan was de gebloemde Knirps toch beter geweest.

woensdag 6 februari 2013

Schrijfcursus

Hieronder vinden jullie het resultaat van de eerste opdracht van de schrijfcursus die ik volg.
De opdracht was: Koop een tulp en zet die zonder water op de vaas.
Kijk gedurende zeven dagen wat er gebeurt en schrijf twee regels per dag. Je mag vanuit jezelf maar ook vanuit de tulp schrijven.
Na die zeven dagen mag je schaven aan je verhaal tot je tevreden bent, maar blijf bij die veertien. regels. Dat laatste vond ik knap lastig!
Enkele dagen voor de tweede cursusmiddag moesten we onze verhalen ter beoordeling aan de schrijfcoach sturen en als je wilde ook aan de medecursisten.
Dinsdagmiddag zagen we elkaar en voor mij was de beoordeling “Goed gedaan”
De coach had enige adviezen voor me en daar was ik blij mee, want daarvoor ben ik die cursus begonnen. Bijvoorbeeld deze: Ik gebruik ongeveer halverwege het verhaal het woord martelgang en laat het daarbij.  Ze adviseert dat gegeven verder uit te werken.  Achteraf had ik er stiekem vijftien regels van moeten maken…

Stresa

‘Mijn naam is Stresa, ik behoor tot het ras van de tweekleurige tulp, vandaag sta ik met 49 roodgele soortgenoten in een emmer bij de bloemist, we zijn in de aanbieding en worden verkocht aan een mevrouw die ons, goed ingepakt tegen de kou, op de achterbank van haar auto vervoert.
Terwijl mijn vriendinnen over twee vazen zijn verdeeld en in de huiskamer staan te pronken ben ik, omdat ik korter blijk te zijn dan de andere tulpen, in een kleine witte vaas gezet en gescheiden van mijn groep sta ik nu in een werkvertrek.
Het is een rommelige plek, een tulp onwaardig.
De werkplank is bezaaid met hobbymateriaal, een laptop, pennenbakjes met schaartjes en andere scherpe voorwerpen, tijdschriften en veel doosjes met als inhoud gedroogde bloemen en daar ben je als tulp, die op een droogje is gezet, niet blij mee.
Ik vermoed dat ik meedoe aan een experiment, hoe lang kan een tulp zonder water en wat doet dat met de kleur. Hoewel een tulp weinig water nodig heeft is het, helemaal zonder een laagje vocht aan je voeten, een martelgang. Vanmorgen hing ik mijn gekleurde deel dan ook helemaal gebogen uit de vaas, zo probeerde ik de aandacht te trekken in de hoop levensonderhoud te bemachtigen, maar het leverde niets op.
Van nijd ben ik weer rechtop gaan staan, ik zal ze eens wat laten zien in dit experiment, ik laat mijn kopje niet zomaar hangen. Mijn bladeren beginnen aan de punten slijtplekken te vertonen, maar verder sta ik er nog fris en fruitig bij.
Zo lang het kan neem ik de kans waar eens goed rond te kijken in dit vertrek. Over enkele dagen is het gedaan met mijn frisheid en heldere kijk op de wereld.
Naast mijn vaas ligt een bloemenpers, ik vrees het ergste voor mijn langzaam verschrompelende schoonheid. De volgende stap in het experiment is waarschijnlijk dat het restant van mijn bloeiende leven in de pers belandt en dat ik na enige weken in één van die doosjes verdwijn om later onderdeel te worden van een bloemencollage. Ik had u graag verteld hoe mijn schoonheid daar opnieuw tot zijn recht was gekomen, maar mijn blaadjes worden momenteel afgeknipt en keurig gerangschikt in de pers gelegd, het laatste wat ik meekrijg is het vastdraaien van de schroeven.’

dinsdag 5 februari 2013

Een feestvierende mensenmassa

binnenkort gaat het
carnavalsfeest weer van start
blij dat ik niet hoef
foto internet

maandag 4 februari 2013

#50Books

http://www.petepel.nl

Van welke auteur lees je alles, maar dan ook alles wat uitgebracht wordt.
Hier moet wat mij betreft, werd staan.
Ik heb alles maar dan ook echt alles van Olaf J. de Landell in de kast staan.
Op boekenmarkten heb ik de titels die ik nog niet had bij elkaar gespeurd en het laatste wat ik jaren geleden aanschafte was: “Nachtfluisteringen”  uit 1944. De omslag is in slechte staat, maar ik was er blij mee, want daarmee was de verzameling compleet. Dit boek moet je dus, met de nodige voorzichtigheid, liefst aan tafel lezen.
De meeste van deze boeken verslond ik in mijn jonge jaren en veel heb ik herlezen.
“De Porseleinboom” las ik, voor zover dat kan met een trilogie, in één adem uit.
Al speurend in de boekenkasten kom ik “De Schaduw” van Havank tegen.
Ook compleet, maar inmiddels verbannen naar een kast op de bovenverdieping. Ik heb er onlangs weer eentje geprobeerd te lezen, maar het boeide me niet meer.
Tegenwoordig probeer ik alles van Rascha Peper te lezen, haar laatste boek kan ze waarschijnlijk niet meer zelf afschrijven omdat ze ernstig ziek is. Het eerste boek wat ik van haar las was: “Spaans Hondje” daarna was ik verkocht. Met wisselend enthousiasme ben ik haar blijven lezen.

Wat schrijvers betreft is mijn boekenkast een allegaartje en hij staat propvol. Van het idee, een nieuw boek erin is een oud eruit, komt niets te recht. Boeken doe je niet zomaar weg.
De bibliotheek is voor mij een goede oplossing, maar sommige titels wil je toch in bezit hebben en dan volgt de gang naar de boekhandel.



Kleine lieve lasten

De bejaarde dame die wekelijks van mij een beschreven kaartje krijgt heeft waarschijnlijk geen idee hoe dat werkt. Het schrijven is begonnen naar aanleiding van een opname in het ziekenhuis en daarna dacht ik er geleidelijk mee te stoppen, maar dat is geen optie meer. Elke maandag kijkt ze uit naar de prietpraat die ik stuur.
In het weekend een kaart uitzoeken of maken, liefst iets anders dan vorige week en wat zet ik er nu weer op, zonder veel in herhaling te vallen.
Ze weet als geen ander hoe het weer bij ons is en of de tuin er een beetje fier bijligt,
wat de kleinkinderen hebben uitgespookt, hoe het ze op school of tijdens het sporten vergaat.
Zelfs tijdens vakanties probeer ik het schrijven voort te zetten. Die post is minder ingewikkeld wat betreft het onderwerp. Dan verhaal ik over een fietstocht langs de rivier of vertel over een stad die we hebben bezocht. Dat die kaarten langer onderweg zijn deert haar niet, als ze maar komen.

Hoe was ook weer de slagzin?
Kaartje, kleine moeite, groot gebaar…pfff.

zondag 3 februari 2013

Een foto van mij

Op mijn beide blogs staan door mij gemaakte foto’s.
Recente afbeeldingen van mijzelf zul je er niet tegenkomen.
Een jeugdkiek of eentje waar ik niet herkenbaar in beeld ben gaat nog, maar daar houdt het voor mij echt op.

Bijgaande foto laat het plein voor de Dom in Ferrara zien. Het is zondagochtend na de dienst.
Als je goed kijkt zijn het nagenoeg allemaal mannen die het plein bevolken. De dames zijn al naar huis vertrokken, vermoedelijk om voor de lunch te zorgen.
Ik zelf zit met echtgenoot aan de overkant op het terras te genieten van dit plaatje.
Ferrara is een oude, gezellige vestingstad op de Povlakte in Italië. Buiten de muren ligt een goede stadscamping en deze doet dienst als uitvalsbasis voor de stad zelf en steden in de omgeving zoals Ravenna en Comacchio. De treinverbinding met Bologna is prima. 
Binnen de vestingmuren herbergt Ferrara onder andere een kasteel met een interieur dat zeer de moeite waard is. Enkele musea waarvan die met de kerkschatten en de gobelins in mijn ogen het interessants is.
Je kunt er heerlijk door de straten dwalen, over de vestingwal wandelen en niet onbelangrijk, op de terrassen is het goed toeven.
Als Nederlander voel je je meteen thuis vanwege de vele fietsen die je ziet. Van jong tot oud begeeft zich op dit vervoermiddel door de stad, daarbij weinig verkeersregels in acht nemend.
Je wordt eerder omver gereden door een fietser dan een auto. Wij op onze fietsen doen ons best de hand uit te steken of voor een stoplicht te wachten, maar eigenlijk brengen we daarmee, met name voor de oudere fietsers, het verkeer behoorlijk in de war.
Voor mij is Ferrara een stad om terug te komen.

Toen ik een pseudoniem zocht voor de schrijverij was de keus snel gemaakt. 

zaterdag 2 februari 2013

Vacuüm van hoop en vrees

Het is voorjaar van het jaar 1977. In de neurologische kliniek wordt je komst aangekondigd.
Jonge man motorongeval, ernstig hersenletsel. We brengen alles wat nodig is voor je in gereedheid.
Puntgaaf zie je er uit, geen breuken, geen wonden. Alleen aan de binnenkant van je schedel is het een puinhoop.
Weken zorgen we voor je, noteren alles wat er maar te noteren valt aan reacties, hoe gering ook.
Wat we zien en de scores die we daarvan bijhouden baren grote zorgen.
Komt het ooit nog goed met je, dat antwoord moeten we aan je verloofde en je ouders voorlopig schuldig blijven.
We vangen hen zo goed mogelijk op. Het verdriet en de zorgen zijn groot.
Je verloofde vertelt dat jullie op de dag van het ongeluk net de laatste afspraken hadden gemaakt voor jullie voorgenomen huwelijk.
Was je er met je hoofd niet bij toen je die bocht, waar je elke dag langskwam, verkeerd nam?
Na drie weken adviseert de zaalarts je verloofde het huwelijk voorlopig af te blazen.
Diep in ons hart vermoeden wij dan al dat het voor altijd zal zijn.
De uitslagen van het hersenonderzoek zijn zo slecht dat van een normaal leven mogelijk geen sprake meer kan zijn. Maar om te kunnen zeggen hoe groot de schade echt is zal er nog veel tijd verstrijken en moeten diverse onderzoeken herhaald worden.
Na 12 weken word je overgeplaatst naar een verpleeghuis waar je mogelijk de rest van je leven als een kasplantje zult voortleven.
Je verloofde reist met je mee in de ambulance, een heel andere rit dan die jullie je een paar maanden geleden hadden voorgesteld.

vrijdag 1 februari 2013

Antwoord op Spannend

Allemaal reuze bedankt voor jullie uitgebreide, zeer gewaardeerde reacties.
Na het lezen dacht ik even: Ik lijk wel een drammerig kind dat om aandacht vraagt, maar zo is het stuk beslist niet bedoeld. Ik heb van deze reacties wel geleerd dat ik twijfel aan eigen prestatie niet aan een leeg reactieveld moet ophangen.
Ook ik lees veel bij anderen en reageer lang niet altijd, reageren om het reageren is niet de juiste weg, dat ben ik met jullie eens. 

@Elly, wat verschil in interesse betreft heb je gelijk maar het is goed bij elkaar nieuws/wijsheid op te doen. In Boeddha zullen wij elkaar niet vinden, maar in andere zaken is genoeg raakvlak.

@Papagoose, een Trouwschrijver die nooit helemaal uit beeld is. Al kennen wij elkaar niet persoonlijk, ik mis je wel als je weer eens te druk bent. Dat gezamenlijke vleugje Korrewegwijk hangt bij mij nog steeds. Zo’n rare ben ik dan weer.

@Marja, Vroege Vogel, mist bijna nooit. Stimulans om Chris in de Top 2000 een vervolg te geven. 
Mijn waakhond in grammatica. Altijd vol belangstelling. Ik zal zeker verslag doen over Stresa, de titel die ik aan de opdracht gaf.

@Hella, schrijfcoach en Trouwschrijver, ik had mijn eerste ervaringen bij Trouw niet graag willen missen leerzaam was het daar op “diverse” fronten. Wij hielden er een fijn contact aan over. 
Zonder andere reageerders tekort te doen, die van jou hebben voor mij wel extra lading omdat ik nou eenmaal de coach achter je zie. Ik moet altijd lachen om het zinnetje “Juf zegt”, alsof je het zelf lastig vindt te corrigeren, gewoon doen. Bij de Chriscyclus was één opmerking van jou al voldoende om me vlot te trekken. 
Geloof me als je hier in de buurt had gewoond was ik bij jou op cursus gegaan.
Er schijnt dus wel een soort likeknop te zijn zoals Novelle laat weten.

@Novelle, gewaardeerde volger. Ik heb dat knopje bij jouw blog gezien en moet er nog mee aan de slag. Maar de techneut in mij leeft een sluimerend bestaan. Wie weet kom ik nog bij je buurten over het technische aspect als het niet lukt. Eerst zelf doen!!

En ja, ik blijf schrijven. Veel te leuk om te doen.

Tegenstelling


Helder en Troebel
foto ferrara