maandag 31 december 2012

Op en Rond de Deur
op weg naar de Jaarwisseling
klik op de deurklink rechts

zondag 30 december 2012

Top 2000

Nummer 149 Boudewijn de Groot
De Vondeling van Ameland.
http://nl.youtube.com/watch?v=kMPoPtPfsRI

De Zee

Bij deze schrijfveer dacht ik meteen aan “De Vondeling van Ameland”
Prachtige muziek en tekst gezongen door Boudewijn de Groot.
De Zee geeft, De Zee neemt, voor De Vondeling ging het zeker op.

De Zee gaf mij altijd veel plezier.
Als jonge meid lag ik bruin te bakken aan de Middellandse Zee. Ik had er na één keer genoeg van.
Niet van de zee, die blijft trekken.
Vanuit Groningen ging ik regelmatig naar een Waddeneiland om een weekendje uit te waaien.
In Normandië langs het strand lopen, schelpen zoeken. De krijtrotsen bewonderen.
In Bretagne hoog op rotsige kust uitkijken en zien hoe de golven breken. Een brok natuurgeweld.
De Atlantische Oceaan aan je voeten op het uiterste puntje in Europa in Sagres. Mooi, maar minder indrukwekkend dan Bretagne.
In diezelfde Oceaan voor de kust van California, zag ik walvissen en zeeotters, een ervaring om nooit te vergeten.
Maar ook het eeuwige geluid van de branding van de Oostzee over de rolstenen in Denemarken is me bijgebleven. De stenen die ik meenam als souvenir doen me nog vaak verlangen naar de zoektochten aan die kust. De fossielen die ik vond, zo spannend. Oprapen, bekijken, niets, terug naar de zee.
En soms, ja soms, een vondst.
Onze eigen Noordzee is het mooist met flinke storm, hoge woeste golven met schuimkoppen.
Zandstralen op het strand moet je dan voor lief nemen.

zaterdag 29 december 2012

Top 2000

Nummer 1946 The Cats
The end of the show
http://www.youtube.com/watch?v=xp20L_Uy6HU

Afscheid

Het zit er bijna op. Schrijven was dit jaar een extra uitdaging met de Profeet Kahlil Gibran als leverancier van de schrijfveren. Iedereen heeft zijn of haar eigen invulling gegeven en dat was boeiend om te lezen en te horen.
Het was mij een waar genoegen, hoewel ik met het vervolgverhaal een flink karwei op mijn nek haalde. Maar tjonge wat was dat leerzaam.
We gaan 2012 uit op de klanken van de Top 2000.
De laatste schrijfveren wind, afscheid en zee, het kan niet anders je moet wel in Volendam bij The Cats uitkomen.
One way wind, The end of the show en Sailing home.
Nog drie dagen te gaan, maar ik kies bij de schrijfveer van vandaag voor The end of the show. 


Met grote dank aan Hella voor het initiatief en de inspiratie die zij ons dagelijks gaf. Petje af!

vrijdag 28 december 2012

Tegenstelling

Reus-Dwerg

foto ferrara

dinsdag 25 december 2012

Top 2000

Nummer 423 Louis Armstrong
What a wonderfull world
www.youtube.com/watch?v=m5TwT69i1lU

Schoonheid.

We hebben tijdens onze reizen door Portugal twee keer voor de poort van het Convento in Tomar gestaan en twee keer was het in restauratie.
Dit voorjaar waren we er weer, wat een schoonheid aan beeldhouwwerk. Eeuwenoud en met liefde en kennis van zaken gerestaureerd, geen wonder dat ze daar jaren werk aan hebben gehad.
Ik kan zo genieten van een mooi bouwwerk, een prachtige tuin, schoonheid van de natuur, schoonheid die de beeldhouwer weet te bewerken of de houtssnijder. Schoonheid van de schrijf en schilderkunst. Schoonheid in de muziek. Ik kon uit alle foto’s die ik heb bekeken maar moeilijk een keus maken. Ik was op mijn zoektocht weer op diverse plekken in Europa.
Toch hoef je voor schoonheid niet ver te reizen
Schoonheid is overal en elke dag om je heen, je moet het willen zien, horen en opsnuiven.
Ik koos uiteindelijk voor een natuurfoto. In de tuin gemaakt.

foto Ferrara


maandag 24 december 2012

Top 2000

Nummer 90 Queen
Don't stop me now
www.youtube.com/watch?v=HgzGwKwLmgM

Genot

Daar zitten ze, vier vriendinnen uit de VS. Zo te zien hebben ze alle geneugten des levens ruim aan den lijve ondervonden. Het stemgeluid op vol volume. Ik kan ze, met mijn ULO-engels, woordelijk volgen en ga er eens goed voor zitten. Dat wordt genieten achter het glaasje witte wijn terwijl wij,
net als de dames, op onze lunch wachten.
In dit Portugese stadje is het goed toeven. Je kunt er lekker eten, vooral de streekgerechten zijn een ommetje waard.
Het restaurant waar we op het terras zitten, serveert een gehaktgerecht op een rode dakpan en uit ervaring weet ik hoe smakelijk dat is. Een van de vriendinnen heeft dit gerecht besteld en is reuze benieuwd hoe het er zal uitzien en vooral hoe het zal smaken. Tijdens het wachten nemen de dames foto’s van elkaar en zoals ik wel vaker op vakanties doe, bied ik aan een foto van hun vieren te maken. “Oh, that would be nice, thank you very much.”
Het is even mikken met het toestel, maar uiteindelijk krijg ik ze allemaal vol in beeld.
Ondertussen horen we wel en wee over de cruise waarmee ze een Europatour doen.
Prachtig schip, er zijn mooie zwembaden aan boord. Je kunt er menig gokje wagen en dat doet dit groepje naar hartelust. De bediening kan hier en daar beter, maar over het algemeen is het goed toeven aan boord.
En wat ze zoal aan de wal zien, dat is met geen pen te beschrijven. Europe is spectacular.
Ik vind het zo typisch Amerikaans. Alles is so cute, so wonderfull, so nice.

En dan arriveert het eten. De ober doet zijn uiterste best het de dames naar de zin te maken en legt uit wat hij ze voorschotelt. Het ah en oh, how marvelous, schalt over het pleintje.
De dame met de dakpan voor haar neus, neemt een hapje en zegt; “This is fine, but I like some salt.”  “Zonde”, denk ik. Een van de vriendinnen raadt haar het zoutgebruik tenzeerste af, maar dat heeft met het gerecht niets te maken. “Doe nou niet dat extra zout, het is zo slecht voor je bloeddruk, dat weet je best.” “Welnee, dat valt wel mee, ik gebruik daar zoveel pillen voor, dat een beetje zout echt geen kwaad kan.”
Ze bestrooit haar eten rijkelijk en verprutst daarmee, in mijn ogen, deze heerlijke schotel.
Met een gelukzalig gezicht neemt ze een nieuwe hap en zegt; ”Oh this is so good.”
Als dat geen genieten is.

zondag 23 december 2012

Top 2000

Nummer 258 Ilse de Lange
I Still Cry


Gebed

Tot zijn verbazing treft Chris ’s morgens Vasco aan in de keuken. Deze vertelt hem dat Jacintha in alle vroegte naar de kerk is gegaan. Ze was behoorlijk van streek na een bijna slapeloze nacht.
Ze had gedroomd dat Jaime zwijgend voor haar bed stond en daar is ze zo van geschrokken dat ze nu waarschijnlijk zit te biechten bij Padre Bodarino. Vasco heeft de indruk dat Jacintha zich uiteindelijk niet kan verenigen met de verkoop van de wijngaard. Het baart hem grote zorgen want de oogst mag dan dit jaar goed lijken te zijn, daarmee is het bedrijf niet gered.
Chris vertelt over Jacintha’s reactie toen hij de bijgebouwen ter sprake bracht.
“Zie je wel, ze twijfelt of ze wel met je in zee moet gaan. Ze voelt het als verraad aan Jaime.
Ik kan haar dat niet uit het hoofd praten.”

Chris besluit naar de kerk te gaan, misschien kan hij daar in alle rust met haar praten.
Hij ziet Jacintha geknield in gebed voor het Mariabeeld. Voor het eerst heeft Chris spijt dat hij zijn hele leven niet in dit soort rituelen heeft geloofd. Hoe zou hij haar nu kunnen steunen?
Hij gaat achter in de kerk zitten zodat Jacintha hem niet kan missen als ze naar de uitgang loopt.
Voor zijn gevoel duurt het lang voor ze overeind komt. Het geeft hem de tijd om zich voor te bereiden op wat hij wil gaan zeggen. “Behoedzaam manoeuvreren”, klinkt het weer in zijn hoofd.
Jacintha schrikt als ze Chris ziet, die een uitnodigend gebaar maakt om naast hem te komen zitten.  Hij ziet meteen dat ze heeft gehuild.
”Vertel eens wat je zo van streek heeft gemaakt.”
“Ik heb gedroomd dat Jaime voor mijn bed stond. Hij zei niets keek alleen maar. Ik heb dat opgevat als een afwijzing.”
“Je zou het ook als toestemming kunnen opvatten.” 
“Ja, dat zei Padre Bodarino ook al.”

Weer een slimme mens in mijn buurt, denkt Chris. Maar bij deze heeft hij zo zijn bedenkingen. 
De Padre gaat waarschijnlijk voor een deel eigen belang en ziet in Chris een geldschieter waar de kerk misschien van kan meeprofiteren. Van later zorg denkt Chris. De mening van de Padre is, in het geval van Jaime, voor Jacintha van groot belang en daar gaat het nu even om.
“We kunnen wachten met de financiën rond de wijngaard als je dat prettiger vindt. Zonder mijn geld is je bedrijf niet levensvatbaar dat weet je, maar ik begrijp dat het emotioneel een te grote stap voor je is. Als je wilt trek ik me helemaal terug, dan ga ik hier in Portugal op zoek naar een andere uitdaging. Sinds mijn laatste verblijf in Nederland weet ik echt heel zeker dat ik hier wil blijven wonen.”
Chris vertrekken van de Quinta? Dat is Jacintha’s bedoeling niet. Ze durft echter niet te zeggen dat ze het prettig vindt om weer iemand in de nabijheid te hebben waar ze voor kan zorgen.
“We vragen Stef of hij de contracten tot nader order in beheer houdt. En jij leert mij ondertussen hoe ik je druiven kan oogsten.”
Jacintha lijkt helemaal opgelucht dat ze nu nog geen definitief besluit hoeft te nemen en de tijd krijgt om met haar geweten in het reine te komen.

“Zullen we dan nu naar Barcelos gaan voor die gordijnstof?” De dag verloopt verder in harmonie.
Op de terugweg rijden ze naar Carla en Nico en vertellen daar over het uitstel van de gedeeltelijke verkoop. Jacintha is meteen in tranen als ze over haar gevoel voor Jaime praat.
Ze is er duidelijk over, zakelijk gezien weet ze dat het niet anders kan, maar emotioneel is ze voor de transactie nog niet klaar. Nico en Carla begrijpen het wel. Carla lokt haar weg door naar de gordijnstof te vragen. Als de vrouwen naar de auto lopen zegt Nico; ”Vriend dat gaat nog heel wat kaarsen kosten. Carla denkt dat Jacintha meer voor je is gaan voelen dan ooit haar bedoeling is geweest.”
Verlegen bromt Chris; ”Dat zou dan wel eens wederzijds kunnen zijn, maar ik durf daar nu niets over te zeggen. De tijd is er niet rijp voor. Behoedzaam manoeuvreren, toch?”
Als ze weg zijn drinken Carla en Nico alvast een glaasje Vinho Verde op de goede afloop.

’s Avonds worden Vasco en Luís ingelicht.
Vasco is bang dat de transactie helemaal niet zal doorgaan. Chris weet hem gerust te stellen.
Het kan even duren, maar het gaat heus goed komen. Intussen rekent hij op volledige medewerking van beide heren.
De volgende dag belt Chris met het verhuisbedrijf in zijn oude woonplaats en vraagt zijn meubilair zo snel mogelijk naar Portugal te verhuizen.
Léon krijgt opdracht de Quinta inclusief toegangspoort in oude luister te herstellen.
Als Chris met Vasco en Luís in de wijngaard aan het werk is vraagt hij advies over een idee waar hij mee worstelt. Zal hij tegels voor de toegangspoort laten bakken? Witte tegels met blauw opschrift.
“Dat zou geweldig zijn", zegt Vasco. De beide mannen weten zeker dat hij Jacintha geen groter plezier kan bezorgen.

Jacintha is blij dat haar gebed gedeeltelijk is verhoord. “Laat Chris besluiten hier te blijven.”
Zij gaat regelmatig naar de kerk om voor Maria een kaars te branden en af en toe heeft ze een gesprek met Padre Bodarino.
De kleine oogst prachtige druiven wordt met hulp van dorpsgenoten geplukt.
Chris weet zeker dat de wijngaard geleidelijk aan zal uitgroeien tot een gerenommeerd bedrijf.

"Quinta Jaime"

levert uitstekende druiven voor een mooie port

zaterdag 22 december 2012

Top 2000

Nummer 911 Nick en Simon
Kijk Omhoog
www.youtube.com/watch?v=hK-XvAPQR_Y

Goed en Kwaad

Brechtje begrijpt heel goed dat Chris terug wil naar Portugal. Hij loopt hier kostbare tijd te verdoen. Ze vindt dat hij moet gaan. Dat Frits minder blij is met deze gang van zaken is zijn probleem.  Chris hoeft zich niet als een soort gezelschapsdame op te werpen.
Nog diezelfde avond mailt Chris zijn vrienden de aankomsttijd op Porto. Met het open ticket dat hij had gekocht is een stoel op een lijnvlucht snel geboekt.
Hij wordt afgehaald door Nico die hem onderweg de stand van zaken op de Quinta uit de doeken doet. Het appartement is klaar voor bewoning en iedereen hoopt dat het Chris zal bevallen. Hier in Portugal gelden andere inrichtingsnormen dan in Nederland. Vloerbedekking zul je hier in de huizen niet vinden. Portugal is nou eenmaal het land van de tegels en plavuizen. Het gevolg is losse kleedjes op de vloer. Nico zegt dat hij daar persoonlijk erg aan heeft moeten wennen.
Maar op een Quinta met rondom stoffige wegen heeft vaste vloerbedekking weinig zin.
Chris vindt het best, hoe minder onderhoud hoe liever.

Stef heeft inmiddels alle noodzakelijk papieren doorgenomen en contracten opgesteld.
Ook heeft hij contact gehad met de notaris in Porto. Goed beschouwd kan er niets meer misgaan wat betreft de zakelijke transactie.
De druiven zien er goed uit en het lijkt een goed oogstjaar te worden. Enige zorg is voldoende en betrouwbare plukkers.
Chris maakt Nico deelgenoot van zijn toekomstplan om Joop de oogst te laten verzorgen.
“Dan ga je aan Jacintha nog een harde dobber krijgen. Vasco en Luis hebben dat ook al eens voorgesteld en toen kon ze dat vanwege haar financiële toestand nog tegenhouden. Maar diep in haar hart geeft ze de voorkeur aan traditioneel plukken. Een soort ode aan Jaime. Behoedzaam manoeuvreren is je vast wel toevertrouwd. Succes gewenst.”

Op de Quinta wordt Chris door Jacintha en haar knechten met open armen ontvangen. Ze zijn allemaal blij dat hij terug is. Met z’n allen bekijken ze het appartement en Chris is dik tevreden met wat hij ziet.
Als hij alleen is met Jacintha vertelt ze hem dat ze graag gordijnen voor hem had willen maken, maar dat Carla adviseerde daar mee te wachten tot Chris terug zou zijn.
“Je kunt beter samen met hem naar de markt gaan om stof uit te zoeken, stel je voor dat jij een kleur kiest die hij beslist niet mooi vindt”, had ze gezegd.
Slim van Carla, denkt Chris. Nu moet ze toch met mij op pad. Gordijnstof kopen is een prachtige aanleiding, daar steekt niets achter.
Ze nemen die avond meteen de rest van de renovatieplannen door. Chris vindt dat Leon zo snel mogelijk de luiken van de Quinta moet vervangen en alles weer in de oorspronkelijk kleuren moet zetten, tenzij Jacintha dat anders ziet. Maar zoals hij wel gedacht had, is dat wat ze het liefste wil. De kleuren zoals ze in deze streek gewend zijn.
Daarna zullen ze eens praten over de bijgebouwen.

Nu begint Jacintha toch tegen te sputteren. Voorlopig wil ze daar niet van horen.
De bijgebouwen hebben geen haast, die kunnen nog best een paar jaar mee. Het is goed dat hij er is en grote plannen heeft met de wijngaard, maar hij moet niet al te hard van stapel lopen. Af en toe denkt ze dat Jaime hoofdschuddend toekijkt. Hij heeft die schuren zo ongeveer met zijn eigen handen opgebouwd en daar kan hij, Chris, niet zomaar de sloophamer tegenaan gooien.
“Behoedzaam Manoevreren” hoort hij Nico zeggen. “Goed, schuiven we de bijgebouwen naar de lange termijn. Eerst maar eens oogsten.”
Jacintha merkt nu pas dat ze al die tijd samen Portugees praten. Stiekem denkt ze;” Hij mag dan te hard van stapel lopen met zijn plannen, maar hij verdient de mooiste gordijnen van de streek.”

donderdag 20 december 2012


Gevelsteen in Genua-Italië
Voor iedereen die hier leest
Sfeervolle Kerstdagen
en de
De Beste Wensen
voor 2013

klik op de foto voor vergroten

woensdag 19 december 2012

Top 2000

Nummer 1386 Ruth Jacott
Leun op mij
www.youtube.com/watch?v=3MfH2ocM7yg

Vriendschap

Chris en Frits zijn de komende weken op elkaar aangewezen. Frits vindt het gezelschap van Chris onder deze omstandigheden erg plezierig.
Chris echter voelt zich behoorlijk beknot. Hij wil de zaken in Portugal niet helemaal uit het oog verliezen, maar vanuit de woning van zijn zus is dat bijna niet mogelijk. Frits heeft zich nooit een computer aangeschaft. Niet nodig voor zijn werk, dus wat zou hij met een dergelijk ding moeten doen. Frits is tevreden met radio en TV.
Chris koopt een laptop zodat hij met Nico kan mailen en Nico op zijn beurt kan foto’s van de bouw sturen, zodat Chris kan meedenken over het aanschaffen van materialen. De mannen hebben veel contact met elkaar en geleidelijk aan ontstaat er een hechte vriendschap.
Via Nico schrijft hij met Jacintha en houdt haar zo persoonlijk op de hoogte van de gebeurtenissen in Nederland. Tot Chris’ verrassing reageert zij, ook via Nico, op zijn berichten.
Nico en Carla blijken goede vertalers van de mailtjes die over en weer gaan.

De genezing van Brechtje gaat langzaam. Pas als haar longen en nieren weer naar behoren werken kan ze worden geopereerd aan de verschoven wervels. Spontaan zullen deze niet meer op hun plek komen en dat betekent dat Brecht kans loopt op een gedeeltelijke dwarslaesie. Van levensgevaar is gelukkig geen sprake meer. Mogelijk dat Chris tussendoor een weekje naar de Quinta kan gaan.
Maar voorlopig blijft hij toch maar in Nederland.
Om de tijd te doden pakt hij de oude vriendschappen met de voetbalclub weer op en het duurt niet lang of hij loopt te klussen. Er valt altijd wel iets repareren. ’s Avonds besteedt hij tijd aan de cursus Portugees.
Het hele dorp leeft mee met de situatie waarin Chris zich bevindt. Spottende opmerkingen worden er niet meer gemaakt. Het is iedereen wel duidelijk dat zijn avontuur in Portugal een serieuze aangelegenheid is en dat het ongeluk van Brechtje daar een lelijk oponthoud in is.
Als je iets wilt opbouwen moet je niet te lang op grote afstand zitten, zeker niet als je nog maar net aan een project bent begonnen.
Een van zijn oude maten oppert dan ook dat hij zijn avontuur maar beter kan opgeven. Stel je voor dat de operatie bij Brechtje niet lukt en dat ze in een rolstoel terechtkomt. Chris vindt dat zijn zus en haar man dat samen moeten oplossen. Als het nodig mocht zijn zal hij ze steunen, maar zijn leven in Portugal wil hij er niet voor opgeven. Hij heeft beloftes gedaan en die zal hij nakomen. Je laat vrienden niet zomaar in de steek. Net zo goed dat hij Frits en Brechtje nu niet aan hun lot overlaat.
Chris heeft nou eenmaal een groot hart en nog groter geweten. Soms denkt hij dat hij Jacintha mist, maar die gedachte werpt hij meteen weer van zich af. Het lijkt hem onwaarschijnlijk, zo lang heeft hij niet met haar opgetrokken. Toch begint hij ongedurig te worden. Hij zou graag een paar weken teruggaan. Voor Brechtje kan hij momenteel weinig betekenen en Frits kan zich ander gezelschap zoeken. Hij besluit daar bij het eerstvolgende bezoek aan Brechtje eens over te praten. Haar kennende zal ze geen bezwaar maken. Tegen de tijd dat ze geopereerd moet worden kan hij weer een paar weken naar Nederland komen. Met een beetje geluk kan hij het oogsten van de druiven meemaken.

maandag 17 december 2012

Top 2000

Nummer 702 Carole King
You have got a friend
www.youtube.com/watch?v=Ko_vnGuVMHA

Pijn
Heb dus vertrouwen in de heelmeester

Léon komt heel snel af met zijn offerte. De bouwtekening is nog niet klaar, maar maakt al deel uit van de cijfers. Die cijfers weet Chris wel te plaatsen en het lijkt er goed uit te zien.
Dat het arbeidsloon laag is heeft hij ook al in de papieren van de wijngaard gezien. Voor Nederlandse begrippen deugt dit niet, maar hij is wijs genoeg daar niets over te zeggen. Eerst maar eens horen wat de mening van Stef en Nico is. Die hebben tenslotte jarenlange ervaring in dit land.
Léon laat er geen gras over groeien wat hij doen kan zonder prijsafspraken pakt hij aan. Zo is hij begonnen met het metselen van de scheidingswand. Daarna zullen ze zien hoe het loopt. Hopelijk kan het bezoek aan de notaris snel plaatsvinden en kan alles volgens plan worden afgehandeld.

Maar dan slaat het noodlot toe. Er komt een telefoontje uit Nederland. Brechtje, de zus van Chris, heeft een ernstig auto-ongeluk gehad en zijn overkomst naar Nederland is dringend gewenst.
De verslagenheid bij Chris en zijn bondgenoten op de Quinta is groot. Hij zoekt contact met Nico, want net nu ze hier voorzichtig op de goede weg lijken te zijn komt er zo’n kink in de kabel.
Chris wil naar Nederland, maar Jacintha zo in onzekerheid achter te laten lijkt hem niet goed.
Nico belooft een oogje in het zeil te houden en zo snel mogelijk een kijkje op de Quinta te nemen.
Voor de oogst maakt het niet uit want daar zou hij dit jaar nog geen invloed op hebben.
Met pijn in het hart neemt Chris afscheid van de mensen waar hij zo snel mee bevriend is geraakt.
Vasco brengt Chris naar de luchthaven van Porto en onderweg vertelt Chris dat Nico af en toe zal langskomen op de Quinta. Het zou prettig zijn als Vasco een oogje op de werkzaamheden van de aannemer houdt.  Wanneer Chris terug zal zijn is nu met geen mogelijkheid te zeggen.

De zoon van Brechtje haalt hem van Schiphol en onderweg vertelt hij over de toestand waarin zijn moeder verkeert. Ze ligt op de intensive-care en heeft inwendig letsel aan longen en nieren haar beide benen zijn gebroken en er zijn een aantal wervels verschoven. Ze is suf vanwege de medicatie, maar goed aanspreekbaar.
Als Chris aan haar bed verschijnt, weet hij meteen dat hij hier voorlopig nodig is. Zijn zwager zit als een verslagen man naast haar en vertoont geen enkele spirit. Voor hem lijkt alle hoop verloren.
Brechtje echter laat onmiddellijk blijken dat ze blij is met zijn komst. Ze steekt haar duim op.
Dat geeft Chris een positief gevoel. Brecht is altijd een knokker geweest, veel meer dan Frits, die snel bij de pakken gaat neerzitten.

Vanavond zal hij Nico bellen en zeggen dat hij voorlopig in Nederland nodig is.
Hij moet dat Jacintha gaan zeggen en er vooral bij vertellen dat Chris haar zeker niet in de steek zal laten. Misschien is dit nog een verloren jaar, maar wat er ook gebeurt met Brecht, Chris komt hoe dan ook terug naar Portugal om haar te helpen. En als Stef en Nico de offerte van Léon goedkeuren kan die wat hem betreft de bouw van het appartement gewoon doorzetten. Met Vasco in de buurt als toezichthouder zal dat wel goed komen zeker als Nico bereid is extra naar de Quinta te gaan.
Chris twijfelt er niet aan dat Nico en Carla hem zullen helpen in deze omstandigheden.
Mocht blijken dat hij nooit gebruik zal maken van het appartement dan is het geschikt voor eventuele vakantiegangers of wandelaars op bedevaartstocht.
Die gedachte spreekt hij vooralsnog niet uit.

zaterdag 15 december 2012

Top 2000

Pauze.
Er gebeurt veel op de Quinta. Even tijd nodig.

vrijdag 14 december 2012

Top 2000

Nummer 858 Eagles
Tequila Sunrise
www.youtube.com/watch?v=ws-YqUcD0LY

Vrijheid

Het valt Chris niet mee wat hij ziet aan gebouwen en werktuigen.
De inventaris is sterk verouderd, geen wonder dat de wijngaard steeds minder productief wordt.
Het is bewonderenswaardig dat Vasco en Luís het volhouden. Er moet veel tijd in reparatie gaan zitten. Op korte termijn wil Chris ook daar werk van maken. Hij hoopt dat Jacintha hem die vrijheid geeft.  Als de zaken geregeld zijn bij de notaris zal hij met haar naar Joop rijden om bij hem advies in te winnen. Op den duur zou Joop hier met zijn machinerie wel kunnen oogsten. Chris vermoedt dat dit voor Jacintha minsten tien stappen te ver is dus daar rept hij voorlopig niet over.
“De druiven zien er al aardig uit en als het weer zo blijft zal het een mooie oogst worden dit jaar.
Hopelijk kunnen we voldoende mensen vinden voor het plukken.”
“Ik pluk in elk geval mee, ik wil alle kneepjes van het vak leren. Te beginnen bij nu. Vertel eens welke druif hangt hier aan de ranken. En hoe krijg je daar uiteindelijk port van.”
Dat is de taal die Jacintha spreekt en enthousiast geeft ze Chris zijn eerst les in vinologie.
Ze vertelt over de verschillende soorten druiven, grondsoort, berghellingen en alcoholpercentage.
Chris houdt het amper bij en realiseert zich dat hij een lange weg te gaan heeft. Het wordt tijd dat hij de computer in zijn kamer installeert. Veel van de basiskennis zal hij op internet kunnen vinden.
Trouwens als hij hier de boel geleidelijk aan wil moderniseren zal hij niet zonder computer kunnen.
Nog hindernissen genoeg te nemen.
“We gaan terug naar de Quinta om de boeken door te nemen, dat moeten we gedaan hebben voor Nico en Stef zich aandienen.”
Jacintha reageert verrast op het woord Quinta.
“Ik leer snel. Gisteravond kwam ik erachter dat haciënda Spaans is voor boerderij.”

In de verte ziet Vasco het stel gebogen over een rank staan. Hij stoot Luís aan. “Wedden dat die twee het samen leuk gaan krijgen.”
“Ach man, schei toch uit, weet je niets beters te verzinnen. Jacintha zal Jaime nooit ontrouw worden.”
“Nee, volgende week nog niet, maar voor de oogst van volgend jaar, hebben wij hier een bruiloft op de quinta, ik voel het.”
“Ik geloof er niks van. Die Chris is zo onervaren als de pastoor. Die weet niet hoe hij een vrouw voor zich moet winnen. Of wil jij hem dat bijbrengen met je Berlijnse ervaring?”
“Nee, jij komt ver, jij bent nog nooit uit deze regio weg geweest. Jij hebt nooit aan de vrijheid geroken.”
“Waarom zou ik, ik heb het hier naar mijn zin. Ik heb een prima vrouw en twee fantastische kinderen. Ik heb daar geen Berlijnse ervaring voor nodig, als puntje bij paaltje komt is de liefde overal gelijk. Maar goed, je wilt wedden, ik vind het best want ik ga dat winnen.”
“Ik betaal de stomerij als jij je zondagse pak volgend jaar voor de bruiloft moet laten stomen.”
“Nou dan word ik aan de weddenschap niet beter en jij niet slechter, want die bruiloft komt er niet”.

Van het doornemen van de boeken komt die dag niet meer. Op de veranda zit Léon te wachten.
Hij heeft van Luís begrepen dat die rijke Hollander haast heeft met renoveren en dat hij maar beter tempo kan maken anders gaat die opdracht aan zijn neus voorbij.
Samen bekijken ze de ruimte en Chris laat de schets zien die hij heeft gemaakt. Léon begrijpt de bedoeling en zegt dat hij de opdracht wel wil aannemen. Hij zal een offerte maken inclusief bouwtekening en stelt voor die samen met Stef en Nico door te nemen. Het is hem alles waard dat Chris hem vertrouwt.
Een dergelijke klus dicht bij huis zint hem wel en als hij naar tevredenheid werkt zal hij vast meer opdrachten krijgen, want de schuren staan ongeveer op instorten.
Chris gaat akkoord en geeft hem de vrijheid alvast voorbereidingen te treffen, het zal met die offerte heus wel goed komen.
“Luís zei al dat je haast hebt met dat appartement, zal ik morgen komen om de ruimte leeg te maken. Ik neem aan dat die oogstmanden in de bijgebouwen kunnen staan.”
“Daar moet Jacintha over besluiten, zij zwaait de scepter over dit bedrijf. Ik stop er geld in, maar zij is de baas. Goed beschouwd ben ik bij haar in dienst.”
Zo met die wetenschap kan Léon terug naar het dorp en krijgt eventuele roddel misschien een andere wending.


donderdag 13 december 2012

Top 2000

NUmmer 52 The Beatles
Let it be
www.youtube.com/watch?v=ajCYQL8ouqw

Wetgeving

Op de haciënda zitten Jacintha en haar twee knechten Vasco en Luis in een druk gesprek.
Chris vraagt zich af of hij meteen naar zijn kamer zal gaan of zich bij hen zal voegen. Jacintha wenkt hem want het gesprek gaat over hem.
Vasco en Luis zijn van mening dat de bouw snel moet beginnen. Er is wat tijd betreft nog ruimte op de wijngaard, maar in augustus zal dat minder worden. Eigenlijk moet de renovatie van alle gebouwen klaar zijn als de pluk begint. Nu kunnen zij nog de helpende hand bieden mocht dat nodig zijn. Jacintha heeft nog een andere reden, maar dat vindt Vasco minder relevant.
Hij heeft in Berlijn genoeg van de wereld gezien om de bekrompenheid van zijn dorp aan de kaak te stellen. “Laat die ouwe wijven onder aanvoering van de dorpspastoor toch kletsen”, zegt hij tegen Jacintha. “Wij weten hoe het zit. Je zou er verstandig aan doen zoveel mogelijk met Chris in het openbaar te verschijnen, kunnen ze allemaal met eigen ogen zien dat er tussen jullie niets anders is dan een zakelijke overeenkomst. Breng haar zondag naar de kerk, de pastoor zal niet weten wat hij ziet.”  Dat gaat Jacintha te ver. Waarom de pastoor in het harnas jagen.
“Omdat het hem geen lor aangaat”, zegt Vasco “Die man heeft zijn eigen wetgeving bedacht en daar hoef jij je niet naar te schikken.” Luis vindt het ook geen goed idee, hij moet al weken de gang van zaken op de haciënda thuis verdedigen en heeft moeite met Vacso’s moderne opvattingen.
Chris vraagt Vasco in het Duits te tolken als hij blijft steken in zijn Portugees, hij moet echt alle zeilen bijzetten om de drie te volgen. Vasco vertaalt zijn laatste zinnen en Chris kan er de lol wel van zien, maar herinnert zich ook Carla’s woorden. Eerst vertrouwen winnen en dat doe je niet met provoceren.
Hij stelt voor de volgende dag met zijn vieren de haciënda aan een inspectie te onderwerpen en te kijken hoe de splitsing in twee wooneenheden tot stand kan komen. Verder wil Chris gebruik maken van de aannemer in het dorp, dus als de beide heren daar alvast een visje willen uitwerpen over de mogelijkheden is dat mooi meegenomen.
Vasco en Luis stappen op hun brommers en verlaten in een dikke stofwolk het erf.
“Zo en dan ga ik nu aan mijn taalcursus want hoe sneller wij elkaar verstaan hoe beter of het is.”

De volgende dag komen ze tot de ontdekking dat splitsing van de boerderij niet zo ingewikkeld hoeft te zijn. Er is een zijvleugel die wordt gebruikt voor opslag en van die ruimte is met enig beleid een appartement te maken. “We metselen een muur zodat een scheidingswand ontstaat en dan ergens aan de buitenkant een toegangsdeur. Ik maak een tekening voor een kamer, slaapkamer, douche en we plaatsen een keukenblokje. Meer heb ik niet nodig. Een beetje aannemer is daar in twee weken mee klaar.”
“Ha, jij kent Léon nog niet, die heeft geen hoog tempo, zeker niet als het warm wordt.”
“Ik begrijp dat Léon deze klus gaat klaren? Die wil ik dan zo snel mogelijk ontmoeten. Vasco kun jij tolken of moet ik Nico vragen?”
Vasco, blij met het geschonken vertrouwen, zegt alle medewerking toe. Jacintha heeft tot nu toe instemmend geknikt. Zij lijkt tevreden met de gang van zaken.

Als beide knechten hun werk weer hervatten en zij en Chris in de keuken achterblijven zegt ze;
“Ik heb er gisteravond nog eens over nagedacht, maar die keuken hoef je van mij niet te plaatsen. De jongens eten hier vaak mee en waarom zou jij dan je eigen potje moeten koken en alleen zitten.
Wat mij betreft kun je de maaltijden hier komen eten. Ook als zij er niet zijn.”
Chris raakt er ontroerd van, daar had hij nou net zo tegenop gezien, boodschappen doen, koken en alleen eten. In Nederland was hij dat wel gewend, maar nu benauwde hem dat toch. Dankbaar neemt hij het aanbod aan. Dat keukenblokje laat hij wel plaatsen. Je kunt nooit weten waar het goed voor is en hij wil wel zelf koffie en thee kunnen zetten.
“Kom en leidt me nu maar eens rond over de rest van het terrein. Ik wil zo onderhand wel eens weten waar ik mijn geld in ga steken.”

woensdag 12 december 2012

Top 2000


Nummer 524 John Hiatt
Have a little faith in me
www.youtube.com/watch?v=-RWEseP-ouk

Misdaad en Straf
hoe zul je straffen wier berouw reeds groter is dan de overtreding

De volgende dag staat de zon al vroeg aan de hemel.
Chris komt tot de ontdekking dat het in maart en april heel wat koeler is dan in juni.
Om in dit klimaat te kunnen werken en wonen, verdient zijn garderobe de nodige aandacht.
Jacintha adviseert hem katoenen broeken en hemden te kopen en vooral hoofdbedekking voor als hij straks in de wijngaard aan de slag gaat. Natuurlijk gaat de renovatie van de boerderij voor alles, maar hoofdbedekking is op hun leeftijd in dit land van belang.
Op de markt in Barcelos heeft Chris stapels zonnehoeden zien liggen en aangezien hij daar met veel plezier heeft rond gekeken besluit hij er een deel van zijn inkopen te gaan doen.
Jacintha slaat de uitnodiging om mee te gaan af. Chris vermoedt dat ze niet in opspraak wil raken.
Om meteen de eerste dag al met hem op pad te gaan zou ook hier de dorpsroddel wel eens kunnen voeden.

Chris reist af in zijn Berlingo en dwaalt uren over de markt. Dat is wel even iets anders dan de markten in Nederland. Hier liggen de kippen aan een touwtje op een nieuwe eigenaar te wachten. De Partij voor de Dieren zou er onmiddellijk werk van maken. De Portugees doet er niet moeilijk over.  En zo’n tafel vol stokvis zou de keuringsdienst in Nederland nooit toestaan. Hier is dat allemaal heel gewoon.
Chris koopt voor zichzelf twee strohoeden en een paar klompen. Voor kleding trekt hij toch liever het stadje in. Een winkel met een paskamer lijkt hem wel zo prettig. Hij eindigt op een terras dicht bij de kerk van Barcelos en wat hij thuis nooit deed, hij wandelt even naar binnen want hij heeft wel begrepen dat de kerk een belangrijk onderdeel is in het Portugese bestaan. Niet dat hij van plan is zich te bekeren, maar de sfeer proeven kan geen kwaad. Veel
kooplieden van de markt komen een kaarsje branden of gaan even in gebed.

Bepakt en bezakt, keert Chris huiswaarts. Onderweg besluit hij Nico en Carla te vertellen dat hij definitief gearriveerd is. Ze heten hem van harte welkom op Portugese bodem en zeggen alle hulp toe die hij denkt nodig te hebben. Met Nico spreekt hij af dat deze contact zal zoeken met Stef, de advocaat en dat ze dan gezamenlijk de zakelijke kant zullen regelen om uiteindelijk samen met Jacintha naar de notaris in Porto te reizen. Ondertussen kan Chris de renovatie op gang helpen.
Carla waarschuwt hem voor de dorpsroddel die er ongetwijfeld zal komen. Ongehuwden onder één dak zelfs op deze leeftijd, kan eigenlijk niet. Chris vertelt op zijn beurt dat hij Jacintha heeft gevraagd mee te gaan naar de markt, maar dat ze niet wilde.
“Je moet niet te snel willen, jongen”, zegt Carla.
“Ik wil helemaal niks, wat steekt daar nou voor kwaad in. Samen naar de markt? Dat is toch geen misdaad?"
“Op dit moment kan dat nog niet. Ga daar nou eerst maar eens wonen en win het vertrouwen van Jacintha, haar knechten en het dorp. Neem van mij dat het goed komt, maar je moet ze wel de tijd geven. En wees niet verbaasd als meneer Pastoor binnenkort verschijnt om eens poolshoogte te nemen. Die laat je maar aan Jacintha over dat is haar wel toevertrouwd.
Wacht, ik geef je wat schoolboeken van mezelf mee, zodat je de taal nog sneller onder de knie krijgt.
Vasco, een van de knechten spreekt redelijk Duits. Hij heeft een paar jaar in een ijssalon in Berlijn gewerkt. Hij kan voor je tolken als dat nodig is en met hulp van handen en voeten moeten jullie daar in Pinão een heel eind komen. En verder kun je op ons rekenen.”
Als Chris achter het stuur van zijn Berlingo kruipt zegt Nico;
“Staat je goed die strohoed, je begint al aardig op een Portugees te lijken.”

dinsdag 11 december 2012

Top 2000

Kopen en Verkopen
vrij naar de profeet Kahlil Gibran

Een ware zoektocht naar een geschikt nummer
en het werd 939 Bruce Springsteen
We take care of our own, heel toepasselijk voor de markt van Barcelos
www.youtube.com/watch?v=nE73dm61mEo


De markt van Barcelos in Portugal
is niet alleen een toeristische trekpleister
De Portugezen komen van heinde en ver om
 te kopen en te verkopen
men vindt er

de arbeiders van de zee
velden en wijngaarden
             wevers en pottenbakkers 
 
 de verzamelaar van kruiden

maandag 10 december 2012

Top 2000

Nummer 742 Rolling Stones
She's like a rainbow
www.youtube.com/watch?v=zpnAHMPtu4g

Kleding

Het is 1956 als mijn moeder voor mij een zwart jurkje maakt met een colletje, lange mouwen met manchetjes en een uitstaand rokje.
Ik ben zeven jaar en vind de kleur van de jurk een regelrechte ramp. Weet ik veel dat het een gekregen stofje is en dat er geen geld is om een kant-en-klaar jurkje te kopen. Ik huil bittere tranen. Niet om de nieuwe jurk, maar om de kleur. Ik ben niet van plan om een zwarte jurk te dragen.
De oplossing komt in gekleurde linten. Van onder tot boven wordt het jurkje vol gekleurde bandjes genaaid en zo krijg het een fleurig folkloristisch uiterlijk. Ik ben er helemaal tevreden mee.
Als de Rolling Stones toen al bestaan hadden was “she’s like a rainbow”  zeker van toepassing geweest.
Ze bestaan nog steeds die gekleurde bandjes. Meestal zie ik ze op de rol in het buitenland en steevast komt het jeugddrama dan weer op in mijn herinnering.

Of het van dat jurkje is gekomen weet ik niet, maar kleding is nog steeds belangrijk voor me.
Alleen wil ik er niet te veel voor betalen. Ik ben ervan overtuigd dat veel dure kleding voor te veel geld in de rekken hangt. Hoe kan het anders dat er continu uitverkoop is of dat er zoveel procent korting wordt gegeven.
Ik ben een echte koopjesjager en met de juiste combinatie en sieraden kun je heel aardig voor de dag komen. En geloof het of niet ik draag graag zwart. Het is een prima kleur om mee te combineren.

zondag 9 december 2012

Op en Rond de Deur

lift mee in de aanloop naar de Top 2000
klik op de deurklink rechts.

Top 2000

Nummer 485 Daniel Lohues
Prachtig Mooie Dag
www.youtube.com/watch?v=Ck_JgJikKuM

Huizen

De opmerking over de druivenpluk en extra handen wordt Chris in eerste instantie niet in dank afgenomen.
De kletspraatjes in het dorp nemen hand over hand toe.
“Chris is naast zijn schoenen gaan lopen met al zijn geld.” 
 “Chris gunt zijn oud-collega’s en dorpsgenoten niet eens een goedkoop weekje onder de Portugese zon.”
“Chris heeft vast al de nodige capriolen uitgehaald met zijn weduwe, nooit gedacht dat Chris dat ook kon.”
Tot de sigarenhandelaar, die Chris het winnende lot verkocht heeft, er genoeg van krijgt.
Hij hoort in zijn winkel de ene roddel na de andere voorbij komen en hij neemt zich voor zijn klanten eens stevig de oren te wassen. Steevast zegt hij bij elk verhaal dat over zijn toonbank gaat.
“Heb je het over die Chris die weken aan de kantine van de voetbalclub heeft gebouwd?
Is dat dezelfde die decors bouwde voor de toneelvereniging? Die Chris die na veertig jaar trouwe dienst de laan werd uitgestuurd? Is hij degene die bij zijn ouders bleef wonen en tot het laatst voor ze heeft gezorgd? Hebben jullie het over de man die bij zijn vertrek naar Portugal alle verenigingskassen een donatie gaf en mij beloonde omdat ik hem het winnende lot heb verkocht. Gaat het over die Chris?”
Ja, over die Chris gaat het zeggen de roddelaars met het schaamrood op de kaken.
“Weet je wat jullie moeten doen? Allemaal een week onbetaald verlof nemen, naar Portugal reizen en hem gratis helpen die boerderij weer op te bouwen, doe eens wat terug zou ik zeggen.”

Langzaam neemt de roddel af en maakt uiteindelijk plaats voor bewondering. Hebben ze niet gedacht dat Chris met hangende pootjes terug zou komen. Niet dus. Hij gaat zijn droom toch maar mooi waar maken. Het ouderlijk huis staat in de verkoop. Een prachtig onderhouden pandje waar Chris niet eens veel geld voor vraagt. Hij zou graag zien dat een dorpsgenoot het van hem koopt. Met zijn zus en de makelaar heeft hij daarover afspraken gemaakt. De huisraad wordt opgeslagen bij de plaatselijke verhuizer en deze mag, als de verbouwing in Portugal klaar is, de inboedel komen brengen. En zo geeft Chris nog weer een deeltje van zijn kapitaal aan middenstanders in zijn dorp.
Het aanbod om hem te helpen de boerderij te renoveren slaat hij vriendelijk maar beslist af. Hij wil die klus gunnen aan Portugese bouwvakkers.

Als alles is geregeld laadt hij de Berlingo vol met kleding en de meest dierbare voorwerpen uit de erfenis van zijn ouders. Zijn zus, de oude buren en een deel van de van de dorpsbevolking, waaronder de sigarenhandelaar, zwaaien hem uit als hij koers zet naar Portugal.
Op zijn gemak maakt hij de lange reis. Stopt in Frankrijk en Spanje in de buurt van grote steden en snuift daar en passant de nodige cultuur op.
In Pinão wordt hij door een stralende Jacintha ontvangen. De knechten hebben de verkoop met gejuich begroet en zijn enthousiast met de voorbereiding van de renovatie begonnen.
De logeerkamer waar Chris voorlopig zijn intrek zal nemen, is gelucht en ingericht.

’s Avonds ontkurkt Jacintha een fles oude port en samen klinken ze op een vruchtbare toekomst voor de wijngaard.
In zijn beste Portugees zegt Chris: “Destino Alcançado”   Bestemming Bereikt.



zaterdag 8 december 2012

Top 2000

Nummer 834 Dire Straits
Why Worry
www.youtube.com/watch?v=_03uXQiz6eY

Vreugde en Smart

Onderweg naar Pinhão, waar in de buurt Jacintha haar wijnboerderij beheert, vertelt Nico het verhaal van de Portugese weduwe.
Sinds het overlijden van haar man probeert ze het hoofd boven water te houden op haar wijngaard waar prima port vandaan komt. Ze heeft verstand van druiven en port, maar bedrijfsvoering is voor haar een onmogelijke opgave. Ze is afhankelijk van twee knechten die hun best doen en van Nico die helpt met de boekhouding. Ideaal is het niet en Nico ziet het bedrijf steeds verder afglijden.
Vooral als tijdens de pluk de seizoenarbeiders het met hun werk niet zo nauw nemen lijdt Jacintha meer verlies dan haar lief is. Nico heeft het onderwerp verkoop wel eens aangekaart, maar Jacintha wil, uit trouw aan haar overleden echtgenoot, niet opgeven. Ondertussen raken het huis en de schuren danig in verval. Veel geld voor renovatie schiet er niet over.

Nico draait een stoffig zandpad op. Aan het eind van de oprit met groene wijnranken ligt een haveloze boerderij. Zo hier en daar is nog wat gele verf te zien, de meeste luiken hangen scheef en ook daar zit geen verf meer op. Wel bloeien in grote potten azalea’s en oleander. Chris is op slag verliefd op de haciënda en weet dat hij zijn bestemming heeft bereikt.  De hond slaat aan, maar op de geruststellende woorden van Nico doet hij er het zwijgen toe. Jacintha verschijnt en is verbaasd dat ze Nico ziet. Hij stelt Chris voor en vraagt of ze een gesprek met haar kunnen hebben.
Binnen in de koele keuken schenkt Jacintha verse jus d’orange en neemt vervolgens een afwachtende houding aan. In rap Portugees doet Nico de reden van hun komst uit de doeken.
Chris heeft grote moeite het relaas te begrijpen, maar hij vertrouwt zijn nieuwe vriend blindelings.
Jacintha op haar beurt hoort het verhaal met verbazing aan en neemt haar eventuele weldoener met open blik op. Echt afkerig lijkt ze niet van het voorstel. Ze vraagt een week bedenktijd.

Die week benut Chris om alvast wat zaken te regelen. Hij beseft dat alleen een flinke som geld niet meteen alle bureaucratische deuren opent. Met hulp van Sjef, de advocaat, en Joop van het loonbedrijf, gaat het echter wel sneller dan gewoonlijk.
Jacintha wil Chris nog een keer spreken en hem over haar leven vertellen. Nico werpt zich op als tolk en via hem hoort Chris hoe gelukkig Jaime en Jacintha waren in hun huwelijk en op de haciënda, die Jaime van zijn ouders erfde.
Dat ze geen kinderen kregen was het enige verdriet in hun bestaan. Die vreselijke dag dat Jaime op weg naar de notaris in Porto verongelukt heeft alle geluk en vreugde weggevaagd. Al tien jaar werkt ze zonder hem aan de wijngaard en erg succesvol is het niet gebleken. Ze vindt het goed dat Chris geld in haar onderneming stopt, maar de wijngaard voortzetten zonder haar is niet aan de orde.
Ze wil in de haciënda blijven wonen en haar kennis en kunde aan het bedrijf geven. Van Nico heeft ze begrepen dat Chris de boerderij en de opstallen wil renoveren. Dat is goed en als hij zich kans ziet de boerderij in twee wooneenheden te splitsen of een onderkomen voor zichzelf op het terrein te bouwen wil ze morgen nog wel met hem naar de notaris gaan om de koop te sluiten. Chris kan zijn geluk niet op en stemt in met haar eisen. Onder het genot van een glas rode port, voor Chris is dat de eerste port in zijn leven, wordt de afspraak beklonken.

Om zijn laatste zaken af te handelen vertrekt Chris de volgende dag naar Nederland.
Zijn voormalig plaatsgenoten willen alles over zijn avontuur weten. En, eerlijk als altijd, vertelt Chris van al zijn belevenissen en de deal die hij met Jacintha heeft gesloten.
Over dat laatste raken ze in het dorp niet uitgepraat. Een zakelijke overeenkomst met een weduwe van zijn eigen leeftijd, dat gelooft niemand. Chris laat het maar zo.
Als de eerste liefhebber zich meldt voor een goedkoop vakantieadresje tijdens de zomervakantie zegt Chris dat deze welkom is van eind september tot half oktober.
Dan begint de pluk en is ieder extra paar handen meegenomen.

vrijdag 7 december 2012

Top 2000

Nummer 338 Joe Cocker
With a little help from my friends
www.youtube.com/match?v=_wG6Cgmgn5U


Arbeid
het is alle dingen die je maakt de adem inblazen van je eigen geest.


Chris begint zijn avontuur in Lissabon. Hij heeft wel gemerkt dat zijn dorpsgenoten achter zijn rug plezier maakten over zijn vertrek. Die denken dat hij onvoorbereid aan de druivenpluk zal gaan.
Nou hij zal ze eens wat laten zien.
Hij neemt zijn intrek in een niet al te duur hotel. Als vertegenwoordiger logeerde hij ook op eenvoudige adressen en waarom daar verandering in brengen. De Portugezen weten tenslotte niets van zijn miljoen. 
De eerste dagen viert hij vakantie en ziet de bezienswaardigheden van de stad.
’s Avonds als hij op een terras zit concentreert hij zich op de cursus Portugees die hij via internet heeft aangeschaft.
Als snel maakt Chris zich de verschillende vormen van groeten eigen en hij merkt dat dit gewaardeerd wordt.

Na een dag of vier huurt hij een auto en verlegt zijn terrein wat meer landinwaarts.
Eerst maar eens het land verkennen en zien hoe steden en dorpen liggen.
Hij heeft een club landgenoten gevonden met een keten aan huisjes en studio’s. In de hoop van hen te leren begint hij een rondreis langs die locaties.
Zijn eerste stop is bij Joop en Maaike, zij wonen al bijna 30 jaar in de provincie Alentejo en bezitten een kleine wijngaard. Joop staat aan het hoofd van een groot loonbedrijf en doet zaken tot in Spanje.
Joop kan hem vast goed adviseren. De eerste week wordt ook nu besteed aan verkennen van de provincie en Chris raakt steeds enthousiaster over het land van zijn keuze.
Tijdens een rondleiding door het bedrijf biecht Chris het doel van zijn reis op en vertelt er meteen bij dat geld geen probleem is. Dat scheelt discussie.  Hij komt met Joop en Maaike tot een afspraak over de huur van de studio en een soort stageplek in het bedrijf. Zo leert hij bedrijfsvoering en omgaan met de Portugese werknemer. Maaike helpt hem met de taalcursus. Loyaal als hij is, werkt Chris zich uit de naad. Het aanbod van een vaste werkplek bij Joop slaat hij af.

Zijn volgende stop is op de rand van de Serra da Estrela, een prachtig gebied dat hij van tot boven tot onder doorkruist, maar voor wijnbouw moet je hier niet zijn. De beide hotelhouders Bert en Stef leren Chris de eerste beginselen van het wijn proeven. Hoewel bier nog steeds zijn voorkeur heeft slaat hij zich manmoedig door deze beproeving heen. Stef, die in Nederland advocaat is geweest, belooft hem met raad en daad terzijde te staan mocht de droom van Chris tot een goed einde komen.

En voort gaat het naar zijn laatste reisdoel. De olijvenboerderij van Nico en Carla op een uur gaans van Porto.  Zij verhuren ook een aantal huisjes en in casa Laranja neemt Chris voorlopig zijn intrek.
Als hij de sfeer en de handel op de wekelijkse markt van Barcelos heeft evaren, weet hij het zeker. In dit land wil hij wonen.
Nico valt bijna van zijn stoel als hij van Chris zijn droom hoort.
“Wil je dat echt? Ben je bereid risico te nemen, keihard te werken en een vervallen huis weer op te bouwen?”
De bouwvakker in Chris zegt alleen al op dat laatste ja.
“Man je komt als geroepen”, zegt Nico. “Morgen neem ik je mee naar Jacintha.”

donderdag 6 december 2012

Top 2000

Nummer 707 Abba
I have a dream
www.youtube.com/watch?v=Ad9U3h2UmcA

Eten en Drinken
en in de winter wanneer je wijn tapt, dan klinkt in je hart voor iedere beker een lied.

Als Chris gedurende vier weken alle klusjes in en om zijn eigen huis heeft gedaan en de lekkende dakgoot bij zijn zus heeft gemaakt komt de dag dat hij ’s morgens geen doel heeft.
Hij fietst naar de begraafplaats om het graf van zijn ouders te fatsoeneren en terwijl hij daarmee bezig is overvalt hem een gevoel van leegte.
Hij vraagt zich af of hij op zijn leeftijd nog enige kans op werk maakt en zo ja wat dat moet zijn.
Omscholen zou kunnen, maar in welk beroep. Hij heeft geen idee. Misschien kan hij zich toeleggen op het maken van meubelen en die dan goedkoop aan de man brengen. Daar zal de plaatselijke winkelier niet blij mee zijn en daarbij strookt het niet met de WW-uitkering. Die optie valt af.

Ik zou eigenlijk eens een reis moeten maken, denkt Chris. Een busreis of een cruise. Niet op zo’n chic schip met luxe eten en drinken maar een rijnreis met wat oudere deelnemers. Misschien een verdwaalde alleenstaande waar hij ’s avonds een kaartje mee kan leggen en een biertje drinken.
Van de gedachte alleen al fleurt hij op. ’s Avonds kijkt hij op internet wat zoal de mogelijkheden zijn. Hij kijkt ook met een half oog naar de trekking van de staatsloterij. Als sinds hij zijn eerste loonzakje kreeg koopt hij maandelijks een lot en tot nu toe heeft hij meer geld naar de staat gebracht dan er vandaan komt.
Hij heeft in de loop der jaren de loterijwereld zien veranderen, maar is de staatloterij trouw gebleven.
Halverwege de trekking krijgt hij meer aandacht voor de cijfers die voorbij komen.
Een winnend lot…dat kan niet waar zijn. Chris heeft een lot uit de loterij, hij gelooft zijn ogen niet en besluit voor de zekerheid morgen maar even bij de sigarenhandel langs te fietsen. Want wat hij heeft gezien lijkt hem onmogelijk.

De volgende dag laat hij zijn lot controleren en de winkelier valt hem bijna om de hals van vreugde.
Chris zijn lot is goed voor de hoofdprijs. Hij wint een miljoen. Wat denk je wat dat betekent voor de lotenverkoop de komende maand.
Chris is helemaal beduusd van het nieuws en kan het eigenlijk niet geloven. Hij Chris, miljonair.
Nadat hij met de sigarenhandelaar heeft overlegd hoe de afhandeling in zijn werk gaat fietst hij naar zijn zus om met haar het heugelijke nieuws te delen.

Langzaam dringt het tot hem door dat hij financieel geen zorgen meer heeft. Een week later staat zijn besluit vast. Hij zal het dorp verlaten. De plaatselijke clubs hebben hem zoals gewoonlijk weten te vinden, nu met financiële vragen. Hij is niet te beroerd om de verenigingskassen extra te spekken voor hij naar Portugal vertrekt. Hij wil zich daar oriënteren om een wijngaard te kopen en misschien daarnaast een restaurant beginnen. Hij heeft van beide takken van handel geen enkel verstand, maar eten en drinken is altijd nog goed samen gegaan. Tenslotte heeft hij een gezond stel hersens en zaken doen heeft hij in de bouwwereld wel geleerd. Met kennis en hulp van de Portugezen moet je een eind kunnen komen. Chris ziet de toekomst zonnig in.
Het dorp denkt dat hij met zes maanden wel terug is.

woensdag 5 december 2012

Top 2000

Nummer 1584 Herman van Veen
Toveren
www.youtube.com/watch?v=XLKJ6QXFLUA

Geven

Chris is zijn levenlang gewend alles van zichzelf te geven. Als kind maakt hij het zijn ouders zoveel mogelijk naar de zin. Hij is de buffer tussen zijn oudere broer en jongere zus. Chris is een typisch gezinsreddertje. Altijd bezig met de lieve vrede.
Op school is het al niet anders. Niet op de voorgrond in de klas wel altijd bereid tot helpen.
Als een ander het naar de zin heeft, is het voor Chris goed. Op de ambachtsschool blinkt hij uit in timmeren en hij vindt, net als veel klasgenoten, werk bij het grote houtbedrijf in het dorp.
Hier valt Chris op door zijn nauwgezetheid en loyaliteit. Bereid tot overwerken bij een grote klus en als er op locatie gewerkt moet worden, is Chris van de partij. Hij raakt bevriend met de collega’s op de bouw ver van huis. Zijn luisterend oor en het zwijgen over wat hij hoort vindt grote waardering.
Ook hier geeft Chris veel van zichzelf.

In de weekenden maakt hij zich nuttig in het dorp. Onder zijn leiding komt er een nieuwe kantine voor de voetbalvereniging. Menig toneeldecor is van zijn hand tot en met de schildering aan toe.
Chris is geliefd in het hele dorp en iedereen weet hem voor een klusje te vinden.
Chris lijkt tevreden met het leven dat hij heeft. Alleen in de liefde wil het niet lukken. De lokale schonen vallen niet voor hem. Eigenlijk vinden ze hem maar een sukkel. Altijd bezig voor de ander, weinig thuis, stopt zijn geld in goede doelen en verenigingskassen, dat wil je toch niet als echtgenoot.
En Chris? Chris doet er ook geen moeite voor. Zo kabbelt zijn leven voort.

Het houtbedrijf groeit en groeit en Chris groeit mee. Langzaam klimt hij op tot vertegenwoordiger en verruilt hij overall voor pak en stropdas. Het is even wennen, maar hij weet met zijn innemende houding, klanten en bedrijf bij elkaar te brengen. Een diplomaat in zakformaat.
Hij maakt de eerste overname mee, het familiebedrijf wordt verkocht. Het doet hem pijn, maar schikt zich naar de wensen van de nieuwe baas. Het werken valt hem zwaar. Te groot, te afstandelijk, te zakelijk, maar daar praat Chris met niemand over. Er volgt een tweede overname en dat kost Chris zijn baan. Hij vloeit af na veertig jaar trouwe dienst. Lovende woorden, een afscheidsreceptie en een dubbel salaris vallen hem ten deel. Voor het eerst in zijn leven komt er een negatieve gedachte in hem op.
“Afgedankt”.