vrijdag 30 november 2012

Tegenstelling


Samenvoegen-Loskoppelen
 
foto ferrara



Afwijken

het buitenbeentje
durft af te wijken van het
normale patroon

donderdag 29 november 2012

Aarde

foto ferrara

Jaren geleden was ik vrijwilliger bij de archeologische dienst.
Op je knieën wroeten in de aarde, soms met laarzen aan, staand in de modder.
Voorzichtig bodemvondsten naar boven halen, ze zorgvuldig opbergen in plastic zakken met een vondstkaartje erbij.
Waar het aardewerk betrof werden de vondsten later gewassen en gedroogd.
Menig avond met een handvol vrijwilligers zitten puzzelen en plakken.

woensdag 28 november 2012

Jubelen van vreugde

Komt allen tezamen
Jubelend van vreugde
Komt nu, oh komt nu naar Bethlehem
Dat is het eerste wat bij me opkomt bij deze schrijfveer.
De zondagschool met Kerst, warme chocolademelk, een sinaasappel en als kers op de taart een boekje van W.G. van der Hulst. Kijk dat waren nog eens tijden.
Toen ik groter was mocht ik mee naar de kerstnachtdienst. Voor in de kerk een enorme kerstboom en zingen uit volle borst, dat is wat ik me herinner.  Als slotzang,  Ere zij God waarbij de organist alle registers opentrok.
Wat mij betreft kan hedentendage alleen het Leger des Heils dat sfeertje nog een beetje opwekken.

Klinkt ouderwets  "Jubelen"  Ik vind het ook wel een vraag voor Man bijt hond:
“Wanneer hebt u voor het laatst gejubeld van vreugde?” Ik zou het niet weten. Als je jubelen vervangt door juichen associeer ik dat als snel met voetbal en andere sporten.
Mij zul je niet snel horen juichen.
Natuurlijk ben ik oprecht blij met overwinningen die mijn kleinkinderen behalen, maar ik steek eerder mijn duimen op met een brede grijns daarboven, dan dat mijn armen vergezeld van luid gejuich de lucht ingaan.
Ik ben meer een ingetogen feestganger. Voorop in de polonaise, mij niet gezien en als ik al van mijn stoel wordt gesleurd om mee te doen, dan heb ik in de buurt van de toiletten prompt hoge nood.
Nee, ik ben geen juicher. Ik applaudisseer liever en als het moet een staande ovatie, dat dan wel weer.

dinsdag 27 november 2012

Op en Rond de Deur

Vervolg op sleutels, sloten dit keer.
Klik op de deurklink rechts

maandag 26 november 2012

Stiekem

Stiekem bekijken zij en hij van bovenaf de toeristen die in hun straat voorbij komen.
Zij in Rapallo in Italië en hij in Limoges in Frankrijk.
Stiekem maakte ik er foto’s van.

Spijbelen

Ik spijbel vandaag

zondag 25 november 2012

Station Almelo

Dingdong…

“Hier volgt een bericht voor reizigers richting Deventer en verder.
In verband met een kapotte bovenleiding is er tussen Almelo en Deventer, op last van de brandweer, geen treinverkeer mogelijk. U wordt geadviseerd uw reis via Hengelo en Zutphen voort te zetten.”

De intercity naar Hengelo staat langszij. Ik bel met het thuisfront en vraag of over Hengelo reizen een optie is. Na enige minuten laat echtgenoot weten dat dit een urenlange omweg betekent.
Ik besluit de gang van zaken rond de bovenleiding voorlopig af te wachten. Overnachten bij familie in deze regio kan altijd nog.
Aan de andere kant van het perron komt vanuit Hengelo een stoptrein tot stilstand en deze kan alleen maar terug.  
De machinist krijgt zulke tegenstrijdige instructies dat hij er wanhopig van lijkt te worden.
Er stappen reizigers in en uit. Vertrekken doet deze trein in elk geval niet.

Er volgt een nieuwe mededeling.
“De internationale trein vanuit Duitsland richting Schiphol zal arriveren en blijven staan. Wanneer deze trein zal verder rijden is niet te zeggen.” Pech als je een vliegtuig moet halen.

Opnieuw de mededeling dat je alleen via Hengelo en Zutphen verder kunt reizen. Aan het eind van het perron rijdt langzaam een trein binnen. Sommige reizigers zetten het op een rennen om mee te kunnen naar Hengelo.
Ik ren niet mee want ik hoop dat die bovenleiding snel klaar is. Tot mijn verbazing wacht deze intercity niet op alle rennende passagiers, maar vertrekt gewoon. Er zal vast reden voor zijn.
De frustratie onder de renners is groot.
De machinist van de stoptrein krijgt het zwaar te verduren met alle commentaar dat volgt.
De gestrande voetbalsupporters zijn niet blij dat zij de wedstrijd Heracles-Heerenveen missen.
De volgende mededeling luidt dat er gratis koffie en thee verstrekt wordt. De medewerkers in de kiosk verschieten van kleur als alle voetbalsupporters daar gebruik van willen maken.
Deze reizigers, sommige met enige biertjes op, hebben duidelijk de pest in en hun luidruchtigheid neemt toe. De sfeer op station Almelo wordt er niet gezelliger op.
Om van het perron af te zijn overweeg ik om in de internationale trein te stappen.
Van Schiphol naar huis is uiteindelijk maar een half uur als ik echtgenoot vraag me daar op te halen.

Dan komt het boemeltje uit Mariënberg aan en ik bedenk dat dit de oplossing is. Met dit treintje naar Mariënberg en vandaar naar Zwolle, biedt de kans in elk geval vanavond nog thuis te komen.
Dat deze mogelijkheid niet wordt omgeroepen heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat dit spoorlijntje door een andere maatschappij wordt geëxploiteerd. De machinist is zo aardig om het perron op te stappen en aan meer reizigers te zeggen dat ze met hem kunnen verder reizen.
Het treinstel stroomt deze rit behoorlijk vol. Met drie keer overstappen bereik ik, een uur en een kwartier later dan de dienstregeling aangeeft, mijn eindbestemming.
In mijn beleving heb ik de hele avond op station Almelo gestaan, het blijkt nog geen uur te zijn geweest.

zaterdag 24 november 2012

Op en Rond de Deur

Sleutels
Klik op de deurklink rechts

Sport

Op school had ik de pest aan sport.
Op de lagere school ging het nog, wat evenwichtsoefeningen op een lage bank, meer was het niet.
We bewogen voldoende op het schoolplein tijdens het spelen in de pauzes.
Op de ULO werd dat anders, verplicht aanschaffen van gymnastiekkleding. Een belachelijk zwart broekje met witte bies, T-shirts bestonden nog niet, dus de rest is vast een wit bloesje geweest.
We hadden de eerste jaren een lerares voor gymnastiek. Het eerste uur van de week op maandag was een ramp met haar in het gymlokaal. Haar humeur was altijd beneden nul en als de apenkooi klaar hing, nou dan wist je het al. Juf heeft geen zin vandaag. Erg stimulerend werkte het bij mij niet.
Later in de hogere klassen moesten we rennen en draven en wedstrijdsport beoefenen. Een homerun bij kastiebal, vergeet het maar. Ik raakte nooit ene bal met het slaghout. Dat klasgenoten mij nooit kozen voor een team vond ik best. Dat ik uiteindelijk werd ingedeeld was voor het betreffende team een ware plaag.
Korfbal dan, denk maar niet dat ik in de buurt van het korfje kwam, laat staan er een bal doorheen kreeg. Nee, mijn plezier begon pas als het zomer was en we ter zwembad togen. Kijk, daar deed je mij een plezier mee. Behalve als er wedstrijden gezwommen moesten worden dan verloor ik alle prestatiedrang. Tijdens sportdagen zorgde ik zeker niet voor het opschroeven van de puntentelling.
Gelukkig was sport geen examenvak. Ik zou er zeker voor gezakt zijn.
Later, veel later, ontdekte ik de wintersport. Raar maar waar. Met lange latten onder mijn voeten ben ik ettelijke jaren de nodige hellingen afgedaald. Zwarte pistes kostten wel wat moeite, maar toch. Zwart staat hier voor moeilijkheidsgraad.
En dat ik heb leren paardrijden is misschien wel het grootste wonder. Dat was een jeugddroom die op mijn dertigste in vervulling ging.

Beide takken van sport beoefen ik niet meer, maar kijk er met veel plezier op terug.
Volgend jaar koop ik een elektrische fiets. Ik heb er genoeg van dat ik op het fietspad word ingehaald door leeftijdgenoten.

vrijdag 23 november 2012

School

Tegenwoordig zijn de kinderen weken lang bezig een musical in te studeren als ze de lagere school gaan verlaten.
Brugklassers zijn in de periode (1961) wanneer ik de school verlaat nog niet uitgevonden.
Wel nemen we afscheid van school met een toneelstuk dat we opvoeren in het Maatschappelijk Cultureel Centrum van het dorp. De zaal is gevuld met kinderen uit de lagere klassen, alle onderwijzers en uiteraard ouders en andere familieleden.
Mijn vriendin Anneke heeft in mijnogen de mooiste rol. Zij is de deftige dame in een jurk, chique hoedje op en als ik me goed herinner een kort bontjasje.
Mijn rol is die van boerin en ik ga gekleed in een heuse baaien rok en een zwart hesje, zaken die ik heb geleend van mijn overgrootmoeder. Aan mijn voeten steken klompen en ik heb een rode zakdoek om het hoofd geknoopt.
Klasgenoot Jan speelt de onderwijzer die kinderen aanneemt voor het nieuwe schooljaar.
Anneke heeft een dochtertje, gespeeld door Paulien en ik breng een zoontje mee. Hij heet Wim en is gekleed in korte broek en ook hij draagt klompen. Als Wim en ik opkomen, gaat er gelach op in de zaal, we hebben dan nog geen woord tekst uitgesproken. Om het geheel levensecht te maken hebben we stro in onze klompen gestopt en wel zoveel dat het achter ons over de bühne sliert.
Van het hele toneelstuk en andere kinderen met een rol herinner ik me niets. Alleen de tekst van Wim is me bijgebleven. Hij moet elke vraag van Meester Jan of van mij beantwoorden met de zin:
“Ik wil niet naar school.”
Hij speelt overtuigend met hangend hoofd en een duim in zijn mond.

Gelijkenis-Verschil


foto ferrara

donderdag 22 november 2012

Meubels

Vanmorgen lees ik een advertentie in de krant
“Eindelijk een bank die alles kan”
Dat lijkt me nou helemaal het einde. Een bank die alle rotklusjes opknapt.
Daar heb je toch goudgeld voor over?
Ik droom er bij weg. Ik zie de bank de parketvloer in de lak zetten. De klus die we mijlenver vooruitschuiven.
Daarna neemt hij de voorpui van ons huis onder handen. Doorgaans vraag ik de glazenwasser voor dat karwei, maar met een bank die alles kan hoeft dat dan niet meer.
Zou die bank de garage ook kunnen opruimen en een ritje naar de stortplaats maken. Ik zie hem de straat al uit rijden volgepakt met overtollige rotzooi.
Oh en als we nou de schilder niet laten komen voor een opknapbeurt van de keuken, maar de bank in werking zetten. Dat zou geweldig zijn.
Kost natuurlijk een slordige duit zo’n wonderbank, maar daarna hoef je geen vakman meer te vragen. Dat bespaart een hoop euro’s.
Ik schrik wakker uit mijn dromen en lees de rest van de advertentie.
“Ongekende veelzijdigheid, verstelbaar, gedurfd en flexibel, als een jonge danser”.
Ik land uit mijn zweefsprong met beide benen op de grond. Ik wil geen jonge danser.
Ik wil een klusser en die mag best op leeftijd zijn.

woensdag 21 november 2012

Nieuwerwets

Toen de zwart/wit-tv van mijn oude Oma het begaf, vonden wij kleinkinderen dat ze een kleuren-tv moest kopen.
‘Nee’, zei Oma. ‘Geen sprake van, ik koop geen kleuren-tv. Dat Opa destijds zo’n duivels machien wilde aanschaffen was mij al een doorn in het oog. Toegegeven, ik zou niet meer zonder kunnen, er moet zeker een nieuwe komen, maar ik koop weer een zwart/wit toestel. Ik moet al dat nieuwerwetse gedoe niet.’
Geen enkel argument kon haar op andere gedachten brengen.
Nieuwerwets en tegennatuurlijk vond ze.
‘Tegennatuurlijk?’ zei ik. ‘Hoe komt u daar nu bij. U ziet mij toch ook niet zwart/wit?
Goed beschouwd kijkt u uw hele leven al kleur.’
Tja, daar kon Oma niets tegenin brengen. Behalve dan dat ze over de aanschaf van zo’n nieuwerwets geval nog eens wilde nadenken. Mijn Oma gaf zich niet zomaar gewonnen.
Uiteindelijk liet ze zich door mijn broer naar de winkel vervoeren en kocht daar een prachtige TV.
Na een week gaf ze toe dat het toch wel mooier was om naar te kijken.
Oma heeft nog jaren plezier gehad van haar nieuwerwetse aanschaf.

maandag 19 november 2012

Monsters

De schrijfveer van vandaag is monsters.
Daar kun je van alles bij bedenken.
Monsterachtige wezens, zoals de spuwers op kathedralen vaak staan afgebeeld.
Sint Joris die de draak de doodsteek geeft.
Een griezelige slang die voorbij glijdt tijdens een wandeling.
Als je niet van katten houdt groeien die uit tot monsters.
In het jenevermuseum in Schiedam vind je vitrines vol met monsterflesjes.
Bij de parfumerie krijg je wel eens een proefmonsterje mee.
Ik hou het vandaag op een foto die ik maakte van een etalage bij een schilder.
Een doosje deurtjes in verschillende kleuren.



Voor de liefhebbers dit keer een onbewerkte foto, vergroten moet dan lukken.

donderdag 15 november 2012

OP en Rond de Deur

Vandaag komt de Beaujolais Primeur op de markt
Een kijkje bij de wijnhandel klik op de deurklink

maandag 12 november 2012

Geschenken

Bij dit woord komt meteen de reclameslogan
“Soep vooraf, geschenken toe” bovendrijven.
Ik de jaren zeventig van de vorige eeuw heb ik california vlaggetjes gespaard.
Iedere buurvouw, tante en mijn moeder, met al een complete uitzet, spaarde mee.
Ik herinner me twee rode pannetjes met een aluminium deksel. Veel plezier had ik er niet van toen ik eenmaal op kamers woonde. De bodem van de pannetjes was zo dun dat alles wat ik er in kookte vastbakte. Best mogelijk dat mijn kookkunst onvoldoende was en dat het helemaal niet aan de pannetjes lag.
Ik denk er nog wel eens aan als ik in de caravan in de pannen met dunne bodem sta te roeren.
Van aankoeken heb ik geen last. Betere pannen of betere kookkunst?
Beide een geschenk om je voordeel mee te doen.

Sint Maarten

11 november is de naamdag van Sint Maarten. En de dag dat mijn lichtje branden mag.
Het zei me niets tot ik in Groningen ging wonen.
Stad van de Martinitoren en dus duidelijk een relatie met Sint Maarten.
Kinderen met een lampion aan de deur zingend van Sint Maarten, meisjes met rokjes aan en koeien met staarten. Gelukkig was ik niet Juffrouw Kikkerbil die ons nooit iets geven wil.
Jarenlang kocht ik snoep in en at er op 12 november en dagen daarna, met collega’s, nog ruim van.

Tegenwoordig kom ik Sint Maarten ook op andere dagen tegen omdat ik met het klimmen der jaren oog heb gekregen voor allerhande zaken op bouwgebied. 
Meestal is hij afgebeeld op een gevelsteen of ergens in een kerkportaal.
Steevast te paard en altijd met de bedelaar, waar hij zijn jas mee deelt, aan zijn voeten.
Het laatste wat hij aan bezit had deelde Sint Maarten nog met een arme sloeber.
Dat gegeven vind je altijd terug.
De kinderen met hun lampion zegt dit allemaal niets, voor hen is het snoepgoed belangrijk.
Ik hoop wel dat ze ooit nog eens te horen krijgen hoe het nou precies zat met Sint Maarten.
De soldaat die Heilige werd en waar menig kerk naar is genoemd.

.
foto's uit ons huisarchief

zaterdag 10 november 2012

Drama

Onze nicht heeft een hondje, een dwergpincher met de naam Markus.
Als hij niet vrij rondloopt, is zijn verblijf een houten theekist waar hij met donkere kraaloogjes tussen de planken doorgluurt.
Wij, mijn broer en ik, kunnen mijn tante niet meer op de kast krijgen door een vals gezang aan te heffen. Markus kan daar absoluut niet tegen en joelt ons en haar luidruchtig de oren van het hoofd.
Op een dag willen wij Markus, naast zijn zangkwaliteiten, de beginselen van het apporteren bijbrengen. In zijn enthousiasme raakt hij, al springend achter het balletje, te water.
Juist op de splitsing waar twee kanalen samenkomen.
Voor een dergelijk hondje is dat een enorme plas. Markus zwemt zich een slag in de rondte en raakt totaal van streek. Onze nichtje ook, staand op de walkant jammert ze het halve dorp bij elkaar.
De publieke belangstelling langs het kanaal neemt snel toe. Geruchten over hondsdolheid doen de ronde. Wij weten wel beter, maar durven dat niet meer te zeggen.
Aan de overkant staat een buurtbewoner het drama aan te zien. Een oom van ons staat klaar met een jutezak. Dappere Markus bereikt, met het schuim op zijn bek, de overkant. De buurman stapt pardoes te water, grijpt het hondje in zijn nekvel en deponeert hem met een grote zwaai in de zak.
Oom voert Markus af naar de dierenarts. De toeschouwers gaan uiteen en wij vergezellen ons nichtje, dat totaal van streek is, naar huis. 
Daar wachten we af wat er gaat gebeuren met het hondje.
In het ergste geval zal de dierenarts een eind aan Markus’ bestaan maken.
Dit drama speelt zich namelijk af in een tijd dat met hondsdolheid korte metten wordt gemaakt.

Gelukkig valt het mee. Onze oom brengt Markus, nabibberend van de zwempartij, weer thuis.
Nichtje blij, wij blij.
Apporteren heeft Markus daarna nooit geleerd.

De Tuin

We hebben een hoveniersbedrijf de opdracht gegeven onze achtertuin te renoveren.
Op een maandagochtend arriveren twee tuinmannen om de boel op de schop te nemen.
De schutting ligt in een tijd van ja en nee aan stukken, zwart zand, grind en puin worden deskundig afgegraven en afgevoerd.
Minstens vijf kuub wit zand wordt met een graafmachine over de tuin verspreid.
In de nieuwe border wordt de morellenboom met zorg herplaatst en hij krijgt een speciale behandeling om de sapstromen goed te laten verlopen en zo de kans op overleven te vergroten. Oude bomen verplanten brengt risico met zich mee.

Op het dak van de schuur zit de kat van de buurvrouw op wacht. Zo’n verleidelijke zandbak laat zij zich niet ontgaan. Je ziet haar denken: “ Vanavond ga ik eens flink zitten krabben.”
Een van de tuinmannen ziet haar zitten en hij vertelt dat niets zo erg is als kattenpoep.
Hij zal de volgende morgen extra op zijn hoede zijn als hij zijn werkzaamheden hervat.
Die schade valt mee, poes heeft zich blijkbaar bedacht of het weer was niet naar haar zin.
Het hemelwater komt met bakken neer.
De mannen zijn in regenpakken gehuld en werken stug door.
Ik heb meelij met ze, maar zij vinden dat totaal overbodig. ‘We zijn wel wat gewend mevrouw.’
Binnenkomen willen ze niet. Veel te vies en te veel werk om de pakken uit en weer aan te doen.
Op eigen verzoek drinken ze thee in de schuur. Ik vind dat een vervelende situatie, maar het duo is niet te vermurwen.
Al met al neemt de klus een werkweek in beslag, als ze vrijdagmiddag vertrekken hebben we een prachtige achtertuin. De border staat vol met nieuwe aanplant en het terras is flink uitgebreid.

Er is een jaar verstreken en de morel heeft, evenals de braam, het verplanten overleefd.
We hebben nog nooit zo veel bijen gezien als deze zomer en dat heeft alles te maken met de groei en bloei in de border. Toch heb ik de stokroos en de digitalis gemist. Daar heb ik inmiddels werk van gemaakt, nu maar hopen dat het aanslaat en volgend jaar wil opkomen.
Voor de poes van de buurvrouw is er geen lol meer aan. Zij vindt enkel bodembedekkers op haar pad. Geen streepje grond te vinden om eens lekker in te krabben.


foto's ferrara

vrijdag 9 november 2012

OP en Rond de Deur

November is van oudsher de slachtmaand.
Gevelstenen alom  heeft de slachtmaand als thema. Klik op de schrijfveer rechts
Op en Rond de Deur lift mee met de Slager. Klik op de deurklink rechts

Natuur-Cultuur

Natuur-Cultuur is de tegenstelling voor vandaag.
Niet moeilijk denk ik in eerste instantie, tot blijkt dat ik geen keus kan maken tijdens de scrolsessie door mijn foto's. Leuke bijkomstigheid is dat ik zittend achter de laptop uitgebreid op reis ga en herinneringen ophaal.
Kijk dat prachtige hek uitgevoerd in Jugendstil in Maagdenburg
Of het boeket rozen uitgesneden in een snijraam in Edam
De witte wolkenlucht boven de wijncultuur langs de Saar
De champignonteelt in Frankrijk, het is kunst op zich, zoals de paddenstoelen er daar bij staan.
Die monsterachtige kitchsschaal met kevers in het porseleinkleur in Limoges laat ik maar niet zien
Het snelle ijsvogeltje dat we spotten tijdens een fietstocht door onaangetast landschap in Duitsland, liet zich helaas niet goed vastleggen.
Ik kies uiteindelijk voor de stenen dame achter de geraniums in de kasteeltuin van Chenonceau in Frankrijk.
Wanneer ik vanmorgen aanklik zie ik de bijdrage van Marja, haar dame is wat jonger zo te zien.
Ik overweeg een andere keus, maar besluit toch bij de eerste te blijven.
Misschien te veel verhaal voor de tegenstelling, maar ik blog vooral om te schrijven.
Wat niet wegneemt dat ik het ook leuk vind wat met mijn fotoverzameling te doen en daar is de tegenstelling dan weer geschikt voor.
foto ferrara
                                                                                                                       

woensdag 7 november 2012

Verloren tijd

De tijd, ik ben de tijd vergeten
Had ik maar eerder op de klok gekeken
Dan had ik geweten hoe laat het is
foto Ferrara

maandag 5 november 2012

Vaste grond onder mijn voeten

Met echtgenoot was ik naar de VS. Om precies te zijn, we waren in Monterey Californië.
Echtgenoot had daar een congres en was overdag druk. Ik vermaakte mij tijdens het zogenaamde ladies program of vulde op eigen houtje de dag.
Niet moeilijk in die omgeving. Strand, mooi weer, een prachtig aquarium en zeeotters zo onder je neus.
Op een dag vroeg één van de andere dames mij mee op een tochtje whale watchen.
Echt zin had ik er niet in, maar liet me toch overhalen.

Op een klein scheepje voeren we in gezelschap van ongeveer twintig toeristen de zee op.
We werden onderwezen waar we naar moesten uitkijken en hoe we de walvissen moesten melden.
Speuren naar waterfonteinen, donkere woelige plekken in het water en grote groepen meeuwen.
Waar een walvis is, is voer voor meeuwen zo werd ons geleerd.
Whale at 12.00 o’clock betekende recht voor de boot. Whale at 3.00 o’clock rechts van de boot.
9.00 o’clock was dan uiteraard links van de boot. Veel verwachtingen had ik er niet van.

Buiten de haven kwam ik tot de ontdekking dat ik maar beter met mijn rug ergens tegenaan kon gaan staan en de blik op de horizon gericht te houden. Dan bleef het evenwichtsorgaan in balans en zeeziekte nam geen bezit van me. Het schommelen van het bootje wende gelukkig snel.
Die dag was het watchen een groot succes. We voeren midden in een school walvissen en de ene fontein na de andere spoot omhoog. In de buurt was ook een schip van National Geografic om opnames te maken en dat betekende dat we eerste rang zaten.
Uren genoten we van het spektakel.  Een ervaring om nooit te vergeten.
Een gevoel van spijt bekroop me toen ik in de haven van Monterey weer vaste grond onder mijn voeten had.
Ik had nog wel een dag op een schommelende boot tussen de walvissen willen varen.


foto's ferrara             
van alle plaatjes die ik schoot zijn dit beste...

zaterdag 3 november 2012

Alles op zijn tijd

Singulas Horas
Singulas Vitas Puta

Beschouw ieder uur als afzonderlijk leven
staat er op het waaggebouw in Alkmaar
Voor de ruitertjes gaat dat op, die trekken ieder vol uur in een rondje voorbij.
De trompetter heeft maar drie keer per dag zijn uur.
Om 11:00, 15:00 en 19:00 uur blaast hij zijn schetterende deuntje.

vrijdag 2 november 2012

Eerlijkheid

Ze ging naar de kapper en liet zich een ander kapsel aanpraten.
Terwijl ze de salon verliet en nog eens in de spiegel keek, kreeg ze grote twijfel over haar uiterlijk.
Toen ze haar man onder ogen kwam, schoot hij in een daverende lach.
Eerlijker kon hij niet zijn.

Tegenstelling mannelijk-vrouwelijk

Vismarkt Alkmaar
   visvrouw   visman


donderdag 1 november 2012

De leeuw in mij


De leeuw in mij ligt meestal diep te slapen
Een enkele keer, zonder geluid,
Wil hij ook wel eens gapen
En heeft mijn leeuw een slecht humeur
Dan wil hij wel eens grommen
En zelfs dat klinkt dan nog
Als een zachtaardig brommen
Maar soms, heel soms, dan brult mijn leeuw
En laat zijn ogen rollen
Dan weten mijn belagers weer
Zij laat niet met zich sollen

foto ferrara