donderdag 26 juli 2012

Zelfontplooiing

Vier jaar geleden werd ik lid van een cliĆ«ntenraad en schafte al snel een laptop aan.
De mailbox van echtgenoot liep binnen de kortste keren vol omdat ik zijn adres gebruikte en daar was hij niet blij mee.
Bijsturing was nodig om mijn verouderde kennis weer enigszins op peil te brengen.
Spottend zei ik vaak dat ik de helpdesk op fluisterafstand had en dat ik daar dankbaar gebruik van maakte. Echtgenoot had er zelf uiteraard belang bij dat ik zo snel mogelijk zelfstandig kon opereren.
Geleidelijk aan ging het werken op de computer me steeds beter af en overwon ik een enkele hindernis zonder hulp te vragen. Waar het misging moest de helpdesk kunst en vliegwerk verrichten om verloren gegane tekst terug te toveren.
“Niet kijken”, zei hij dan. “Daar raak je alleen maar van in de war”.

De aanschaf van de laptop heeft er voor gezorgd dat ik de verhaaltjes, die ik ooit in een schriftje had geschreven, digitaal ging verwerken en van het een kwam het ander.
Met hulp van een schrijfvriendin begon ik schoorvoetend een eigen blog. Doodeng vond ik het. Voor iedereen te zien en te lezen op het wereldwijde web.
Inmiddels bewerk ik foto’s, dat gaat nog niet helemaal naar mijn zin. Het kost me veel geduld en ergerenis, maar ik maak vorderingen. Plaatsen op mijn tweede blog lukt steeds beter.
Ja, inderdaad een tweede blog, noem dat maar geen zelfontplooiing.

dinsdag 24 juli 2012

Voor Reflexxus

Bloemen uit de pers
Achtergrond een stukje stof
De zeilboot uitgeknipt
Uren werk

maandag 23 juli 2012

Hij rookte een pijp


Gevelsteen in Arras
De rechter broer rookte waarschijnlijk pijp

Na de vierdaagse

De Dood en de gladiolen

Hier lig ik
Ooit frivool een fiere gladiool
De bodem te bedekken
Tussen maagdenpalm
En andere lage stekken
Geknakt nu lig ik stil terneer
Vergaan mijn glorie door het weer
Verwelken zal ik heel terstond
Zo liggend op de koude grond
De dood vind ik ten langen leste
Tussen de andere groene resten


een ouwetje

zondag 22 juli 2012

Techniek

En dan denk je dat je het bloggen wel zo’n beetje onder de knie hebt.
Je ontwikkelt een eigen stijl, krijgt de tekst op de goede plek, het lettertype deugt en je hebt een handjevol volgers. Zelfs een linkje plaatsen gaat goed.

Na verloop van tijd zie je dat het wel een beetje saai is, alleen maar tekst. Foto’s plaatsen zou ik dat kunnen? Andere Bloggers doen het ook.
Alleh aan de slag. Na enig prutswerk en een hoop ergernis heb ik me die handeling eigen gemaakt.
Onder de bezielende leiding van echtgenoot leer ik zelfs foto’s bewerken. Toe maar, vergroten, verkleinen, bijsnijden, wat ik een raar woord vind, want je snijd iets af. Ik kopieer zelfs van internet, als ik niets in mijn eigen voorraad vind,  
Vervolgens denk je, ik ga iets meer doen met mijn andere hobby. Behalve een notitieboekje heb ik meestal ook mijn fototoestel mee als ik op pad ga. Deuren en alles wat daar op en aan zit of boven en naast hangt, boeien me enorm.
Overmoedig maak ik een nieuw blog aan, herkenbaar met hetzelfde rood als mijn schrijfblog.
De titel: “Op en Rond de Deur” Ik mail mijn volgers en nodig ze uit er regelmatig een kijkje te nemen.
Je moet maar durven…
Het lukt me niet er een beetje boeiend geheel van te maken. Een verzameling plaatjes onder elkaar verder kom ik niet.

Vandaag ben ik de hele dag bezig geweest de foto’s op een andere manier te plaatsen en de tekst op de goede plek te krijgen. Wat ik ook deed, het werd een ratjetoe. Foto’s en tekst springen speels de hele pagina over en staan net daar, waar ik ze niet wil hebben. De deurklink in Nancy is opeens naar Rostock verhuisd. En de tekst die bij Rostock hoort hangt ergens halverwege de pagina.
De deurknop in Praag blijft stug in het midden staan en die in Horf ziet alle hoeken van het scherm.
Tja, en hier is mijn particuliere heldesk even niets waard gebleken. Geen verstand van Blogger.

Voor vandaag stop ik ermee. Wie komt kijken vindt de tekst:
“Dit blog is in bewerking”. Geen idee hoe lang het gaat duren.

vrijdag 20 juli 2012

Nieuws

Bij de balie van de bibliotheek sta ik te wachten. Voor mij staat een man van een jaar of zeventig. Hij gebaart naar de bibliothecaresse en vervolgens wijst hij naar de voordeur. Daar staat de leenrollator eenzaam op post. Aan haar gezicht is te zien dat ze geen idee heeft wat er met de gebaren wordt bedoeld.
De man houdt zijn armen wat hoog en gespreid en maakt bewegingen met zijn hoofd van rechts naar links. Hij brengt zijn linkerhand naar de rechter en spreidt opnieuw zijn armen. Duidelijke taal zou je zeggen. De medewerkster haalt haar wenkbrauwen en schouders op en zegt: “Ik begrijp u niet.”
De klant begrijpt haar wel en onverstoorbaar herhaalt hij zijn gebaren en wijst opnieuw naar de voordeur. “Oh, u bedoelt de brievenbus”, zegt de dame en beent weg. De gebarenmaker, die minstens twee hoofden kleiner is, dribbelt met kleine pasjes in haar kielzog mee en knikt bevestigend als ze de brievenbus leeghaalt. Onderweg naar haar werkplek ordent ze alvast de stapel en terug aan balie heeft ze gevonden waar de klant voor komt. Ze haalt een krant met Arabisch opschrift uit de plastic verpakking en hij neemt hem met een glimlach en een kleine buiging in ontvangst.
Opgewekt schuift hij aan bij de andere krantlezers aan de leestafel. Nu maar hopen dat er uit het land van herkomst goed nieuws is. Ik kijk nog even naar hem en vraag mij af welk land het is. Is er daar vrede of staan ze elkaar naar het leven?  Nou ja, hij zit in elk geval warm en veilig achter zijn krantje.

“Wat kan ik voor u doen?” Ik schrik op en stel, zonder gebaren, mijn vraag.

woensdag 18 juli 2012

Dit gaat niet zomaar over

Schrijven

Het gevoel te willen schrijven gaat niet meer over. Elke dag houdt het me bezig.
Nooit op pad zonder een notitieboekje. Ogen en oren altijd en overal open.

In de vakantie las ik weer eens Martin Bril.
Die man kon jaloersmakend schrijven over wat je ziet, hoort en al of niet beleeft.
Bril zegt regelmatig bij een observatie: “Zo zou het kunnen zijn”. En dan volgt een verhaal.

Ik probeer het al jaren, schrijven over de kleine zaken van het leven. Wat ik hoor en zie probeer ik tot een verhaal te maken. Altijd maar die gedachte: “Kan ik hier iets lezenswaardig van maken.”
Ambities voor een roman of thriller zijn er nooit geweest en gaan ook niet komen. Dat leert mij het lezen in het Boekschrijfboek. info@heldenreis.nl
Ik ga voor de korte verhalen, de observaties en de afgeluisterde gesprekken. De schrijfveren zijn daarbij een geweldig hulpmiddel. Plannen voor het schrijven van een boek heb ik vooralsnog niet.
Een graag gelezen blog maken, dat is mijn streven. Ik heb er mijn handen vol aan, maar er komt niet genoeg uit. Desondanks, dapper voorwaarts.

Overgaan, doet het niet.

dinsdag 17 juli 2012

Beurs

‘s Avonds laat, na een gezellig etentje bij vrienden, wordt mijn aandacht afgeleid door blauwe sierverlichting langs de oever van het kanaal. Storend voor de omgeving is mijn conclusie. Je zult er vanuit je kamer elke avond het zicht op hebben. Het is gevaarlijk ook, ik blijf kijken naar het licht en neem daardoor de bocht in het fietspad, om op de helling naar de brug op te komen, iets te nauw.
Het voorwiel van mijn fiets raakt de stoeprand en ik weet meteen. Hier is geen vangen aan.
Met een klap storten fiets en ik ter aarde. Echtgenoot heeft al vaart gemaakt en is halverwege de helling als hij hoort wat er gebeurt. Hij maakt onmiddellijk rechtsomkeert, maar een jonge man, op weg naar een avondje stappen in de stad, is eerder bij me en helpt me op de been.
Ik voel pijn op diverse plekken, maar constateer dat alles nog heel is. Ook mijn fiets blijkt tegen een stootje te kunnen. We bedanken de hulpverlener die zijn gang naar het uitgaansleven voortzet.
In rustig tempo fietsen we huiswaarts, waar ik meteen de arnica hanteer en heup en elleboog insmeer.
Na een nacht slapen, is er bij elke beweging spierpijn en blijkt mijn rechter duim ook nadelige gevolgen van de val te ondervinden. Ik trek de fles arnica nog maar eens open en neem een paracetamol.
Die dag functioneer ik op een laag pitje.

foto internet

zondag 15 juli 2012

Ondernemingslust

Als ik de telefoon opneem vraagt een innemende stem of ik een product van hem wil aannemen.
Ik wil het gesprek overnemen en zeggen dat ik dat niet wil. De jongeman is sneller en blaakt van ondernemingslust. Zijn stem babbelt in mijn oor dat ik toch echt de te gekke energieaanbieding moet nemen.  Deze kans voorbij laten gaan maakt mij een dief van mijn eigen portemonnee.
Ondertussen besluit ik dat ik me niet laat beetnemen en onderneem een poging de televerkoper het zwijgen op te leggen. Zijn snelle tegenreactie beneemt me de adem en het gebabbel gaat voort. Als hij klaar is met zijn relaas en vraagt: “En wat vindt u ervan, zal ik uw gegevens noteren”, neem ik het initiatief over en klets hem plat door te zeggen dat ik in het belmenietregister sta en enorme lust heb stappen te ondernemen tegen telefoonterreur. De energieverslinder neemt zijn verlies en wenst mij nog een prettige avond.

donderdag 12 juli 2012

Het is een voorrecht om bang voor de dood te zijn



Zo te zien heeft deze geestelijke in
De Dom in Trier
daar geen last van

zaterdag 7 juli 2012

De Substituut

Je vindt ze op elk soort camping, meestal in de buurt van het sanitairgebouw, de praatgrage types.
Door ons “De Substituut” gedoopt.
Ze wonen er al weken en komen ieder jaar terug. Ze kennen alle in en outs van de camping en hebben alles al meegemaakt. De substituut kent de voor en nadelen van de plek die jij gaat kiezen. 
Is graag bereid tot helpen en het geven van aanwijzingen. Hij of zij werpt zich op als rechterhand van de campingbeheerder. Eigenlijk weet De Substituut het altijd beter.
Voor je het weet zit je dagelijks onder elkaars luifel aan de koffie of de borrel. Natuurlijk bij toerbeurt.

We zullen altijd groeten en willen graag ervaringen over de omgeving uitwisselen, maar elke dag op het pad of het grasveld in trio of kwartet de stand van zaken doornemen, ligt ons niet.
Ook dit jaar hebben we weer gemerkt dat het ons, door sommige landgenoten over de grens, niet altijd in dank wordt afgenomen.  Behalve dan de gelijkgestemden met hetzelfde gedrag.
Echtgenoot en ik kiezen graag voor een plekje verder weg van het sanitairgebouw. 
Liever een paar meter extra lopen dan voorop in de troepen.

vrijdag 6 juli 2012

Broodnodig

Anorexia, broodmager
Behandeling, broodnodig