dinsdag 13 maart 2012

Hij griste het weg

Op de boekenmarkt vind ik een boek over H.P. Berlage, een architect die ik zeer bewonder.
Ik blader het boek aandachtig door en zie het als een mooie aanvulling op mijn verzameling.
Naast me staat een jonge man die met zijn wijsvinger alle titels over architectuur natrekt.
Als ik Berlage even terzijde leg, om een ander boek in te kijken, grist hij het exemplaar onder mijn neus vandaan en voor ik er erg in heb, rekent hij af met de handelaar. Verbouwereerd kijk ik hem na terwijl hij wegbeent. De handelaar staat alweer andere boeken te schikken. Zinloos om te zeggen dat ik van plan was die aankoop te doen. Als ik later de graaier, geheel verdiept in het boek op een terras zie zitten, troost ik me met de gedachte dat hij misschien een aanstormend architect is.
Wie weet levert hij, geïnspireerd door de grote bouwmeester, in de toekomst nog mooie bouwwerken af en heb ik daar ongewild aan meegewerkt.

foto Ferrara
vakbondsmuseum Amsterdam

maandag 12 maart 2012

Thuishaven

Amsterdam op een zondagochtend

foto Ferrara


zondag 4 maart 2012

Een en een is twee

Zuchtend zit ik op de onderste traptrede.
Mijn moeder verdenkt me van protest. Het feit, dat mijn vier jaar oudere broer later naar bed mag, levert elke avond strijd op.
Maar dat is het dit keer niet, mijn problemen zijn vele malen groter. Ik ben vandaag voor het eerst naar de grote school geweest en mijn onbezorgde leventje staat behoorlijk op zijn kop.
Ik zit daar in een houten bank met rechtsboven in een inktpotje. Ernaast is een gleufje voor de kroontjespen. Van stukjes stof en een oude zeem heb ik van tevoren een inktlap gemaakt met een mooi knoopje er bovenop om de boel bij elkaar te houden. Dat er, elk nieuw schooljaar een verse lap gemaakt moet worden, weet ik dan nog niet. Onder het schrijfblad liggen mijn leesplankje en het blikje met letters opgeborgen.
Diep onder de indruk zwaaien wij kinderen naar de moeders die op de gang achter de ramen afscheid van ons nemen.
Het grote leven gaat beginnen. We gaan leren lezen, schrijven en rekenen, vooral dat laatste baart mij grote zorgen. Ik heb gehoord dat je tafels uit je hoofd moet leren en dat lijkt mij een onmogelijke opdracht. Geen idee wat dat betekent.
In tranen vertel ik mijn moeder: “Ik geloof niet dat ik overga naar de tweede klas.”
Zij schiet in de lach en verzekert me dat je over het vergaren van al die kennis een jaar mag doen.
Zij zal me daarbij helpen als dat nodig is. Enigszins gerustgesteld kruip ik in bed.
Maar tafels uit je hoofd leren houdt me nog lang uit de slaap


foto Ferrara

De basisscholen houden binnenkort open dagen
Een aankondiging zette deze herinnering in beweging

zaterdag 3 maart 2012

Altijd Prijs

De Liebster Blog Award heb ik op diverse blogs voorbij zien komen en kreeg het, hoe ijdel, bij voorbaat al benauwd. De meeste bloggers zijn blij met deze waardering en ik gun het ze van harte.
Gisteren kreeg Heldinne hem uitgereikt en op slag nam de onrust toe. De Award kwam griezelig naderbij. Ik hoopte vurig dat ik zou worden vergeten of, heel laf, me kon verschuilen achter de Trouwschrijvers.
Met een vakkundig schrijven boorde AHA die hoop de grond in. Stiekem had ik voor mezelf, voor het geval dat, al drie van zijn vijf namen geclaimd. Om mezelf en anderen een zoektocht te besparen, besluit ik de Liebster Blog Award niet aan te nemen.
Ik ben, zo lang ik me kan heugen, dé spelbreker in het versturen van kettingbrieven en recepten. Geld heb ik op die manier nooit verzameld en estafettestokjes donderden bij mij altijd op de grond.