zaterdag 31 december 2011

Ik ben geen psycholoog

Ik sluit dit jaar af met een schrijfveer

Ook al zijn ze hetzelfde
Mijn adviezen zijn minder waard
Dan die van de psycholoog

zondag 25 december 2011

Nummer 811 Vicky Brown

Stay with me till the morning

Mijn afsluiter
We waren het zoooo eens. Volgend jaar al 24 jaar.

zaterdag 24 december 2011

Nummer 557

Bob Marley and The Wailers

Een van mijn dromen was ooit te gaan paardrijden. Het bleef bij dromen en erover praten. Tot daden kwam het niet tot ik van collega’s een rijzweep cadeau kreeg. Toen moest ik dromen wel in daden omzetten. Vanuit Groningen reed ik wekelijks naar Annen waar ik in een manege les kreeg. Zeven jaar reed ik met veel plezier en niet alleen maar tijdens de lessen. Op een goed moment ben je voldoende amazone om ritten in het bos te maken en mee te gaan op prachtige tochten. Ik kijk er nog altijd met plezier op terug. Wat heeft deze herinnering met Bob Marley te maken? Onderweg naar de manege en later terug naar huis schoof ik steevast het bandje van Bob Marley and The Wailers in het cassettedeck. “Could you be loved”, “Stir it up” ik zong het keihard mee. Ik zal dus de komende dagen in gedachten nog wel eens in het zadel zitten. Voor mij is paardrijden verleden tijd, maar mijn kleindochter is een amazone in de dop. Blij mee.

donderdag 22 december 2011

Wens

Ravenna

foto ferrara

Een ieder die hier komt lezen wens ik
Prettige Feestdagen en een Inspirerend Schrijfjaar

dinsdag 20 december 2011

Nummer 482 The Who

My Generation

In 1965 werd de Provobeweging opgericht.
Ik herinner me de TV-beelden van happenings rond het Lieverdje in Amsterdam.
Het was allemaal zo ver bij ons dorp vandaan, maar toch voelde je de spanning en de verandering die in de lucht hing. Ik herinner me ook dat er door de volwassenen schande van werd gesproken.
Door het witte fietsenplan werden twee klasgenoten op het idee gebracht een fiets in elkaar te knutselen. Bij één van de jongens hadden ze een rijwielhandel en dus een werkplaats om fietsen te repareren. In die werkplaats ontstond een wonderlijke fiets. Een damesmodel met een heel hoog stuur waar je onderdoor moest kijken in plaats van erover. Twee zadels achter elkaar gemonteerd en voor de duopassagier twee stepjes om de voeten op te zetten. Het geheel werd wit geverfd zoals de provobeweging dat bedacht had.
De eerste keer dat de heren met de fiets het schoolplein kwamen opfietsen was de hilariteit groot.
Hun uitvinding was een groot succes en dat de leraar wiskunde een rondje over het schoolplein fietste werkte daaraan mee. Als de heren je goed gezind waren mocht je de fiets wel eens lenen.
Beetje rondtoeren op een dergelijke fiets was in ons dorp al behoorlijk je nek uitsteken, we deden dat met groot plezier.
Zo jammer dat er toen nog geen telefoontjes waren waar je foto’s mee kon maken. De fiets is nooit op de gevoelige plaat vastgelegd.

zaterdag 17 december 2011

Nummer 1184 Monty Python

Always look on The Bright Side of Life

Jesus Christ Superstar was in 1973 een grote hit. In sommige kringen behoorlijk omstreden. Ik ging naar de bioscoop en kocht de plaat, zoals velen met mij dat deden.
In 1979 kwam The Life of Brian van Monty Phyton uit, dat kon natuurlijk helemaal niet. Dat was godslaterlijk.
Ik genoot van die humor en ging met het grootste plezier naar de bioscoop. Voor mezelf probeer ik dagelijks The Bright Side of Life te zien. Op kleine schaal lukt dat meestal wel.
Ik las op internet dat de heren, die voor deze film verantwoordelijk waren, dat nu niet meer zouden durven. Daar word ik niet vrolijk van.

Het trapje voor de caravan

Het trapje voor de caravan
Dat staat niet waterpas
Voor ik het bevatten kan
Lig ik in het gras

donderdag 15 december 2011

Nummer 1795 Robert Palmer

Can we still be friends

In 1977 zegt één van mijn vriendinnen: “Ik ga nog een keer naar de kibbutz voor ik me echt ga settelen.”
We besluiten met de vaste vriendenclub afscheid van haar te nemen tijdens een weekend op Terschelling. Er komen ook vrienden van vrienden, vanuit een ander circuit, mee. We hebben fantastische dagen. Eten, drinken, wandelen en we spelen uren het kaartspelletje canasta. Ik kom tot over mijn oren verliefd van het eiland en na een poosje blijkt dat wederzijds. Wat volgt is een knipperlichtrelatie die een aantal jaren zal duren. Aan en uit, aan en uit. Aangezien we nu samen tot dezelfde vriendenkring behoren is het moeilijk elkaar te ontlopen en eigenlijk willen we dat ook helemaal niet. Uiteindelijk wordt het niets tussen ons maar “Can we still be friends”, is nog van toepassing.
Ik zei het al eerder, Groningen, ik maakte er vrienden voor het leven.
De vriendin, waar het weekend voor bedoeld was, woont nog steeds in Israël.

maandag 12 december 2011

Nummer 2 Eagles

Hotel California

Nadat ik me vier jaar gespecialiseerd heb in neurologie start ik 1977 met de opleiding tot
B-verpleegkundige. Dat betekent werken in de psychiatrische kliniek zowel op de open als gesloten afdelingen. In eerste instantie is de kliniek een soort Hotel California voor me. Ik wil graag die opleiding doen en toch voel ik me er niet gelukkig. Ik zou het liefst mijn biezen pakken.
“You can check out any time you want, you can never leave.” Het lijkt voor een aantal patiënten de waarheid. Ik hou vol en leer veel, ook over mezelf. Ik maak de vreselijkste dingen mee, maar er valt ook te lachen. Als in 1978 Paus Paulus Johannes na 33 dagen pontificaat overlijdt, meldt zich een jonge man met een bezemsteel in de hand bij de gesloten afdeling. Hij zegt de nieuwe paus te zijn.
Wij laten hem binnen en na een gesprek met de psychiater lijkt het verstandig hem voorlopig op te nemen. Het duurt enige tijd voor hij van zijn waan is verlost.
Ik heb dan nog een jaar te gaan in de opleiding en ben inmiddels vast besloten ook dat diploma te halen. Naar aanleiding van dit verhaal heb ik de cijferlijst nog eens opgediept en ik moet zeggen, zelfs met terugwerkende kracht, kan ik tevreden zijn over die jaren. Na het voltooien van de opleiding heb ik nog een jaar in het crisiscentrum gewerkt. Kortdurende opnames en snel een oplossing zoeken voor de klanten in kwestie.
Ik ben, tot op de dag van vandaag, blij dat ik volhield in “Hotel California”

zondag 11 december 2011

Nummer 88 ABBA

Dancing Queen

Het moet me toch van mijn hart. Het schaamrood op de kaken… waarom eigenlijk?
ABBA, tot nu toe niemand van de vaste Top 2000 leveranciers die ook maar iets van die groep noemt.
Ze wonnen in 1974 het Eurovisie Songfestival en daarna waren ze niet meer weg te meppen.
Ik ging ter wintersport met vrienden en vriendinnen, dat waren onder andere de Gouden Tijden die ik al noemde. En ABBA reisde met ons mee, althans met mij. The Dancing Queen, Fernando, The winner takes it all. Het knalde over de terrassen langs de skipistes en ‘s avonds in de kroegen. LOL! Het zweet en bloed in de skischoenen, wat was dat werken in de lessen, staat me ook helder voor de geest. Maar, tijdens de lunchpauzes en ‘s avonds georganiseerd in de arrenslee naar een kroeg in de bergen, maakte dat harde werken van overdag goed.
Pas later doe je de ontdekking dat je voor het skiën komt, maar dan ben je jaren verder.
Je boekt een appartement, doet tussen de middag boodschappen voor het eten ’s avonds of bent de hele dag onderweg, rugzakje met een boterhammetje en onderweg ergens in een hut een kopje soep.
Ook dat waren Gouden Tijden, ik ben blij dat ik beide ervaringen heb bijgeschreven in het boek der herinneringen.

donderdag 8 december 2011

Nummer 494 Bob Dylan

Times they are a-changin

Grote veranderingen op komst. In Slochteren, Delfzijl en Ten Boer is gas gevonden en niet zo’n klein beetje ook. De gasunie wordt opgericht en het einde van het kolentijdperk lijkt in zicht.
Alle kachels, gastoestellen, centrale verwarmingen enz. moeten omgebouwd en aangesloten op de aardgasleidingen die door het hele land worden aangelegd. Als dat geen vooruitgang betekent. Natuurlijk zijn de kolenboeren niet blij en houden ze in Limburg, waar in de mijnen de kost wordt verdiend, hun hart vast.
Maar voor mij en de rest van ons gezin betekent het het einde van kolen scheppen in de schuur, de kachel opporren met de pook en de as uitstrooien over het straatje wat glad is van het ijs.
Geen zorgen meer over voldoende gasflessen in huis voor het kooktoestel, nee straks komt het gas gewoon uit de muur.
Gouden tijden voor de verkopers van de nieuwe gaskachels. Qua kleur en omvang zijn er monsterachtige ontwerpen te koop. Eigenlijk zien de kolenkachels er gezelliger uit.
Bob Dylan zal vast iets anders bedoeld hebben met de verandering der tijden, maar voor mij is de komst van het aardgas een absolute mijlpaal.

woensdag 7 december 2011

Nummer 215 Janis Joplin

Me and Bobby McGee

1971 “Freedom ‘s just another word for nothing left to lose.”
Mijn eerste vliegreis, vakantie naar Torremolinos, wie ging er niet naar toe indertijd.
Ik heb de foto’s nog eens bekeken. Prachtig weer, nog strak in mijn vel, veel strandfoto’s, een ezelsafari naar Mijas en veel kroegfoto’s. We roken en ik drink Martini on the Rocks.
En toch als je goed kijkt, met de wetenschap van nu, zie je de breuklijntjes in de relatie.
Jonge mensen officieel verloofd, al stevig gesetteld, dat geldt ook voor het stel waar we die vakantie veel mee optrekken. Ongelooflijk vind ik dat nu. De twee blonde dames die we alleen op het strand treffen, bezoeken andere kroegen en vieren een geheel ander soort vakantie. Dat horen we van ze als we uitgestrekt op de strandstoelen liggen en waar zij vooral bijtanken van nachten doorhalen.
Dat jaar lijdt mijn relatie schipbreuk, ’t is even slikken, maar de ring gaat af, ik raap mezelf bij elkaar en de regel uit Janis Joplins song: ”Freedom ‘s just another word for nothing left to lose”, zet me op het goede been.
Van mijn spaarcenten koop ik een tweedehands Austin Seven. “Een karretje dat loopt als een tiet”, zegt mijn broer die me bij deze belangrijke aankoop steunt.
Uiteindelijk verhuis ik naar de studentenstad Groningen, beleef daar Gouden Tijden en maak er vrienden voor het leven.

dinsdag 6 december 2011

Nummer 862 Beatles

She's leaving home

Ik ben 18 jaar heb dik verkering en mijn eerste baantje na het behalen van mijn ULO-diploma is een complete mislukking. Totaal ongeschikt voor het kantoorleven dat blijkt al snel. Ik word er ongelukkig van. Op een dag zie ik een advertentie in de krant waarin leerling-verpleegkundigen voor de opleiding worden gevraagd en ik weet het vanaf dat moment zeker, daar ligt mijn toekomst, althans tot ik ga trouwen, daar ben ik op dat moment nog geheel van overtuigd. In die tijd de gewoonste zaak van de wereld. She’s leaving home wordt waarheid.
Mijn moeder, altijd al een vooruitziende blik, blijkt al tijden handdoeken en washandjes voor mij te hebben gespaard op de zegeltjes van de margarine.
Ik word aangenomen en zo begin ik de opleiding tot verpleegkunde A.
Verplicht in het zusterhuis wonen en onderworpen aan strenge regels.
Voor 23.00 uur binnen en laat verlof tot 24.00 uur schriftelijk aanvragen. Als je het waagt dat drie keer in de maand te doen kun je het de derde keer wel vergeten.
Als ik mijn vriendje wil ontvangen moet er schriftelijk toestemming van thuis komen. Alsof dat ene briefje een garantie is dat we in kuisheid leven zullen volhouden. Het zusterhuis en die kamer alleen biedt eindelijk meer vrijheid dan thuis.

zondag 4 december 2011

Nummer 1947 Jim Reeves

I love you because

De jaren 60 ULO-tijd, spannende tijd. We trekken in een hele groep met elkaar op.
Er is altijd wel iemand jarig en dus is er veel te vieren. Bij sommigen van ons zijn er strobalenfeesten op de boerderij. Met een pick-up en verlengsnoeren wordt de muziek verzorgd. We drinken cola.
We twisten, doen de rock en roll op bescheiden wijze en bij diegene waar de eerste liefdes ontluiken, zijn de schuifplaatjes favoriet. Er zal vast ook wel eens een stelletje achter de strobalen beland zijn.
Het is de tijd van de groene jagersjas en de geblokte sjaal. Sommigen durven zich aan de minirok en
op-artkleding te wagen. In ons dorp is vooral dat laatste knap gewaagd.
Qua muziek is er van alles te beleven. Van Beatles tot Duitse Schlager. Van Rob de Nijs tot Rolling Stones. Zo’n beetje alles passeert de revue.
Een van mijn klasgenoten, een populaire knul en al een jaartje ouder dan wij, is groot fan van Jim Reeves. Hij komt uit de nabij gelegen stad en woont bij familie in het dorp. Zijn ouders hopen dat hij zijn grote liefde zal vergeten en dat zijn schoolprestaties zullen verbeteren.
Hij rijdt een brommer met een hoog stuur en heeft duidelijk meer zakgeld dan wij want hij gooit met de regelmaat van de klok geld in de jukebox van de plaatselijke cafetaria waar we na schooltijd wel eens verzamelen.
Jim Reeves met “I love you because”, heeft duidelijk zijn voorkeur.
Wij begrijpen hem wel, hij ontmoet zijn vriendinnetje stiekem in die cafetaria.

zaterdag 3 december 2011

Nummer 183 Queen

The show must go on

De dood van Freddy Mercury in 1991 brengt bij onze puberdochter het nodige teweeg.
Blijkbaar wordt er op school veel over gesproken want ze komt met allerlei verhalen thuis.
Het gaat over hits, homofilie, aids en de leefwijze van Freddy.
Ze vraagt honderd uit over genoemde ziekte en de gevolgen daarvan en ik geef zo eerlijk mogelijk antwoord.
Het concert van Oueen dat op TV wordt uitgezonden moet bewaard blijven. Ik ben verbaasd want ik heb tot nu toe niet gemerkt dat ze iets met Queen heeft. Queen is van “mijn tijd”.
Ten tijde van Bohemian Rhapsody moest zij nog geboren worden.
Feit is dat de dood van Freddy haar aan het denken zet en dat kan geen kwaad. Dat hij beroemd is speelt een grote rol mee.

vrijdag 2 december 2011

Nummer 699 Shadows

Schrijven en de Top 2000.
Ik meldde me meteen, geweldig idee.
Inmiddels is mijn hele leven alweer zo’n beetje aan me voorbij getrokken. Net als ieder jaar tijdens het luisteren naar de Top 2000. Nu heb ik enkel de lijst nog maar bestudeerd en weet niet welk nummer ik zal kiezen. Ik ben van het Beatles en Stonestijdperk met een voorkeur voor de Beatles. Maar ik danste op feestjes maar wat graag op Percy Sledge, nou ja wat heet dansen.

Apache

Toch start ik met Apache van de Shadows, zo’n beetje mijn eerste kennismaking met rock and roll.
Ik ben 11 jaar en langzaam de gebreide kniekousen met patroon en zwarte lakschoentjes ontgroeid.
De plakboeken vol met foto’s van Romy Schneider bewaar ik nog jaren.
Ik krijg mijn eerste petticoat en korte sokjes. Bij mijn vriendin Anneke leer ik wat de muziek van die tijd is. Zij heeft een oudere broer van het type nozem, hij rijdt op een brommer, draagt een vetkuif en bezit een pick-up met een wisselautomaat. Er passen een aantal 45 toeren plaatjes in die automatisch gedraaid worden. Nu ik het intik herinner ik me dat ik daarover in opperste verbazing was.
Op die pick-up hoorde ik voor het eerst Apache van de Shadows. Ik hoorde er ook veel Elvis Presley en Cliff Richard en niet te vergeten, snoeihard Peter Koelewijn met “Kom van dat dak af.”
Vooral als ik Elvis hoor, maak niet uit welk nummer, denk ik aan de broer van mijn vriendin. Hij leek wel een beetje op Elvis.