donderdag 27 oktober 2011

Over mijn vader

Mijn vader, ik weet niet veel over hem.
Ze zeggen dat hij een aardige vent was.
Dat zal gerust, anders waren hij en mijn moeder niet met elkaar getrouwd.
Ze zeggen dat het zo’n leuk koppel was.
Dat is waar, als je de oude foto’s bekijkt.
Mijn vader was een man met ambities en veel idealen
Hij bracht er niet één tot een goed einde.
Mijn vader liet ons gezin in de steek toen ik zeven was.
Tijdens mijn puberjaren was ik daar heel boos over.
Nu denk ik wat genuanceerder.
Mijn vader kon de verantwoording voor een gezin niet dragen.
Maakt hem dat een slechte vader?
Ach nee, hij was een man die zijn idealen najoeg.
Mijn vader had vrijgezel moeten blijven.

maandag 24 oktober 2011

Een grote ring

Op verzoek van echtgenoot en mijn schoonzussen heb ik de sieraden van schoonmoeder laten taxeren.
Wij hebben er geen hoge verwachtingen van, haar sieraadkeus was absoluut de onze niet.
Zaterdag zijn we voor het eerst, sinds het overlijden van schoonmoeder, weer bij elkaar en ik heb alle sieraden op tafel uitgestald. Het taxatierapport laat een niet gering bedrag zien.
Niet mooi, wil niet zeggen, niets waard.
Echtgenoot, in de rol van executeur, geeft ons de opdracht allemaal iets uit te zoeken voor 1/3e van het bedrag.
Zuchtend brengen we de opdracht tot een goed einde. Ik hou er onder andere een hanger met bijpassende ring aan over. Een stel wat schoonmoeder dagelijks droeg en waarvan de ring de laatste weken veel te groot werd. Mijn maat is het evenmin en mijn smaak al helemaal niet.
Ik vraag nog aan haar dochters willen jullie het echt niet hebben, misschien iets voor een kleindochter? Zelfs de term, emotionele waarde, levert niets op.
De sieraden liggen nu in mijn sieraadkistje en voorlopig bewaar ik ze daar. Mocht er een kleindochter van gedachten veranderen dan mag ze de spullen hebben.
De ring zal te groot zijn, maar daar kan de juwelier wel iets aan doen.

zondag 23 oktober 2011

Slavenkoor

Jaren geleden heeft een anonieme gulle gever ervoor gezorgd dat de dames van de activiteitenbegeleiding het Volendams Operakoor kunnen arrangeren voor een optreden in het verzorgingshuis waar ik dan werkzaam ben.
Het kost aardig wat organisatie om ongeveer honderd personen te ontvangen en ruimte te bieden, om vooraf en in de pauze van het concert, rustig bij elkaar te kunnen zitten. Gelukkig is dit huis wat betreft hoofdgebouw ruim opgezet en met enige improvisatie lukt het om een aardige pauzeruimte te creëren.

Om de grote zaal vol publiek te krijgen is totaal geen probleem. Vrijwel alle bewoners zijn er die avond en het personeel laat een gratis concert van dit beroemde koor niet aan zijn neus voorbijgaan.
Kortom volle bak.
Ook Dhr. Steen scharrelt de zaal in. Wij weten dat hij onrustig gedrag kan vertonen en zoeken voor hem een plaats aan het gangpad zodat hij, mocht dat nodig zijn, zonder al te veel verstoring de zaal kan verlaten. We spreken af dat ik naast hem ga zitten om hem in de gaten te houden.
Hij geniet zienderogen van de goed gevulde zaal en ziet dat het koor op het toneel plaatsneemt.
De dirigent spreekt het publiek toe en vertelt hoe bijzonder het is om dit optreden te mogen verzorgen.
Vanaf de eerste tonen is het genieten. Het is ontroerend om te zien hoe de bewoners dit concert ondergaan. Zo hier en daar komen zakdoeken tevoorschijn. Waar mag en kan wordt er vanavond meegedeind en gezongen. Aanvankelijk doet Dhr. Steen dapper mee maar geleidelijk aan sukkelt hij in slaap en ik laat het maar zo.

Als voor de pauze het Slavenkoor van Verdi een donderend applaus oplevert schiet hij wakker kijkt naar het toneel en zegt:
” Verrek heel Volendam is uitgelopen”.

woensdag 19 oktober 2011

Voor Hella


Aalten

foto ferrara

vrijdag 14 oktober 2011

Ga rustig zitten

De aanstaande vader ijsbeert heen en weer.
Zijn vrouw heeft flinke weeën en staat dapper haar mannetje.
Dat kun je van hem niet zeggen, hij weet zich met de situatie geen raad.
Rondjes lopend in de verloskamer werkt hij de verloskundige enigszins op de zenuwen.
Ze probeert de man aan het hoofdeind van het bed te krijgen, waar vrouwlief de zweetdruppels op het voorhoofd heeft staan. Hij zwabbert ongericht met de natte washand die hij in zijn handen krijgt gedrukt en na wat lauwe halen probeert hij voorzichtig de deur van de verloskamer te bereiken.
Ik onderschep hem en zeg dat zijn vrouw hem toch echt nodig heeft, hij kan haar niet alleen laten onder deze omstandigheden. Ik zeg: “Ga rustig bij uw vrouw zitten, u hoeft niet mee te kijken als u dat niet durft, maar weggaan, nee, dat kunt u haar niet aandoen.”
Met een bleek gezicht en een grote zucht neemt de kraamvader weer plaats naast zijn vrouw, die van hem niet echt steun kan verwachten. Bij de volgende perswee wordt het hem te machtig en is er van rustig zitten geen sprake meer. Langzaam glijdt hij van de stoel op de grond waar hij stil blijft liggen.
Ik druk op de noodknop voor assistentie want de baby besluit op dat moment het levenslicht te aanschouwen.
Terwijl de vader bij zijn positieven wordt gebracht krijst zijn zoon de hele verloskamer bij elkaar.

woensdag 12 oktober 2011

Dat liep verkeerd af

Sloten
Zeven stuks
Met open ogen
Liep ik er pardoes
In

dinsdag 11 oktober 2011

Macaroni met boterhamworst

Het is zomer 1976
Ik zit tegenover mijn vriendin aan tafel.
Haar dochtertje van twee zit naast haar in een knalgroene kinderstoel.
We eten macaroni met boterhamworst en gesmolten kaas.
We zijn druk in gesprek want we hebben elkaar een tijd niet gezien en gesproken.
Dochtertje kucht en kokhalst, ik zie dat een stukje macaroni verkeerd schiet.
Mijn vriendin blijft gewoon doorpraten en haalt, zonder naar het kind te kijken, in één beweging met haar wijsvinger het stukje macaroni uit het kinderkeeltje.
Ik verslik me bijna bij dit tafereel.
Vriendin zegt nuchter, zoals gewoonlijk, “oh dat gebeurt altijd als ze macaroni eet.”
De tranen worden van de wangetjes geveegd en wij vervolgen al kletsend onze maaltijd.

Het meisje is inmiddels een volwassen vrouw met twee kinderen die macaroni eten met gehakt en de mix die de firma Knorr heeft uitgevonden.

woensdag 5 oktober 2011

Als ik vroeger op straat liep

Als ik vroeger op straat liep
Kon ik het verschil tussen straat en stoep zien
Er waren vriendjes, minstens tien

Als ik vroeger op straat liep
Ging ik op zoek naar een geschikte knikkerstek
De straat was toen een veilige plek

Als ik vroeger op straat liep
Was er altijd wat te snaaien
In de boomgaard bij de boer een appeltje graaien

Als ik vroeger op straat liep
Leek het leven gewoon
Dat lijkt het weer in de straat waar ik woon.

dinsdag 4 oktober 2011

Voor Brechtje


foto Ferrara

 
Spelden en oorknoppen gemaakt van knopen