woensdag 28 september 2011

Heer van Stand

Het landhuis ligt verscholen achter de bomen van de lange oprijlaan.
Voorzichtig loop ik door het hek en begin de tocht naar de voordeur.
Ik ben benieuwd wie straks de deur zal openen.
Ik verwacht een soort Joost uit de strip van Ollie B. Bommel.
Als ik voor de trap sta blijkt die minder treden te hebben dan ik dacht. De stoep is zeker geen bordes en de bel een gewone drukknop.
Naast de afgebladderde voordeur staan geen fleurige bloembakken en ik word niet begroet door een vrolijk kwispelende chique hond.
De hoge verwachtingen, die ik van deze missie heb, beginnen danig te slinken en ik vraag me af of ik niet beter rechtsomkeert kan maken.
Het idee dat ik mijn klasgenoten onder ogen moet komen met een formulier waar geen bestelling uit het geheimzinnige landhuis op prijkt, weerhoudt me.
Ik heb immers met veel bravoure aangekondigd dat ik daar naar toe zal gaan, in de verwachting er een flinke slag te slaan. Wie in een dergelijk mooi huis woont, is vast rijk.
De bel laat hetzelfde geluid horen als onze voordeurbel, daar is ook al niets deftigs aan.
Als de deur eindelijk wordt opengedaan staat daar geen Joost. Een man van stand kan ik de figuur in de deuropening ook niet vinden.
Mijn fantasie slaat nog verder op hol en ik denk dat het de tuinman is.

Op zijn norse vraag wat ik kom doen antwoord ik met een beverige stem dat ik meneer of mevrouw graag wil spreken.
“Ik ben meneer en zeg nou snel wat je wilt want je hebt me gestoord in mijn middagdutje”.
Ik slik en piep: “Wilt u kinderpostzegels kopen?”
“Heb je me daarvoor wakker gemaakt, voor kinderpostzegels? Ik verstuur al jaren geen post meer wat moet ik met die dingen. Wegwezen van mijn erf af en waag het niet me nog eens lastig te vallen met dergelijke fratsen. Kinderpostzegels, het idee alleen al.”
Met een ferme klap valt de deur voor mijn neus dicht.
Beduusd en teleurgesteld in de landadel druip ik af. De oprijlaan lijkt nu wel langer. Mijn zorgen zijn groot want hoe praat ik dit goed in de klas.

Mijn Opa brengt uitkomst. Hij plaatst een dubbele bestelling terwijl hij niet eens in een landhuis woont. Heer van Stand, mijn Opa.

dinsdag 27 september 2011

Wilhelmina Dubbeltje

“Gutentag, ik plof hier zomaar neer, mijn naam is Tinus Eurocent, ik kom uit Duitsland.”
“Oh hallo, welkom hier ik ben mevrouw Vijftig en naast mijn ligt juffrouw Twintig. Verderop ligt mijn neefje Vijf Cent, hij is wat afwijkend van kleur.
De neven Een en Twee uit de familie Rooie Cent zien we niet veel meer die zijn in Nederland in de ban gedaan.”

“Interessant zeg, bij ons zijn ze nog volop in bedrijf.”

“De familie Tweekleur ligt in het vakje hier achter. Ons apart houden schijnt bij betalen handiger te zijn. Met de duurdere leden uit het eurogeslacht komen wij niet veel in aanraking die hebben weer een andere plek.
Meestal worden wij ingeruild tegen die slappe figuren, dat trekt nogal een wissel op dit vak maar vooral de familie Tweekleur is daarbij vaak aan de beurt. Wij zijn meer geschikt voor parkeermeters en de centenbak van de orgelman.”

“Zeg wie is dat kleintje in de plooi van dit vak?”

“Oh, dat is Wilhelmina Dubbeltje, al heel oud en bijna niets meer waard. Past in geen enkele meter en niemand wil haar hebben als wisselgeld. Ze is alleen nog geschikt voor de verkoop op Marktplaats.
Ik moet gaan de parkeermeter wacht. Succes hier.”

maandag 26 september 2011

Snelle Jelle

sneller dan het licht
rent Neutrino heel gericht
wetenschap op drift

zondag 25 september 2011

Websores

foto ferrara

Boris heeft zijn web gespannen tussen waslijn en schuur.
Bovenin hangt een ingesponnen wesp te wiegen op de wind.
Boris huist in het midden van zijn onderkomen en hangt daar wat lui te wezen.
Ik neem hem in observatie en ben er na verloop van tijd getuige van dat hij de wesp naar het midden van het web sleept.
Daar begint hij, na later zal blijken, een uren durende maaltijd. Als ik na verloop van tijd weer eens ga kijken blijkt de omvang van het wespenpakketje behoorlijk geslonken, zo ook het web.
Boris hangt nog met twee poten aan het restant en klemt zijn voedsel voor die dag nog stevig tussen zijn kaken. Na weer enige tijd, zijn voedsel en web verdwenen en ligt Boris als een bolletje op de waslijn uit te buiken. Als ik met de lijn beweeg komt hij tot leven en lijkt zich op de kermis te wanen.
Hij klemt de lijn stevig vast en wacht tot de achtbaan tot stilstand is gekomen, vervolgens gaat hij aan de wandel op weg naar een kant-en-klaar web wat, zo op het oog, onbeheerd is achter gelaten.
Maar dat blijkt schijn want als hij het web heeft bereikt en even aanraakt zit er binnen de kortste keren een kleiner exemplaar dan hijzelf middenin de behuizing.
Vanmorgen zie ik vanuit de keuken dat er tussen raam en vuilnisbak een nieuw web is gespannen, wie zit er op de uitkijk, inderdaad Boris. Een onmogelijke plek want ik zie mij geen kans, zonder het web te beschadigen, mijn vuilnis te dumpen. Ik hoop maar dat er snel een nieuw voedselpakketje hangt dat Boris dan met web en al kan oppeuzelen om daarna elders in de tuin aan de wederopbouw te beginnen. Voor mijn part aan de waslijn.

Taalcuriosa

zaterdag 24 september 2011

Een lucifer afstrijken

Het zal halverwege de jaren 50 van de vorige eeuw geweest zijn dat we, wegens omstandigheden, bij mijn Opa gaan wonen.
Naast zijn huis ligt een stuk braakliggend terrein met bramen, droog gras en wat er zoal op zo’n landje wil groeien. Aan dat stuk grond kleeft een “vurige” herinnering.
Op een middag besluit ik samen met vriendin Anneke een vuurtje te stoken, kan nog net voor we “Dappere Dodo” gaan kijken.
Om het vuur in toom te houden maken we eerst een cirkeltje van water, maar al snel blijkt dat dit een zinloze handeling is met het windje dat er staat. Het vuur breidt zich snel uit en wij beginnen in paniek met emmers water het bluswerk. Helpen doet het niet en bramen en gras gaan in vlammen op.
Mijn moeder krijgt, bij het zien van de vuurzee, de slappe lach. Anneke en mij staat het huilen nader dan het lachen en we begrijpen haar reactie totaal niet. Wij zien in gedachten de brandweer al komen. Later zal blijken dat mijn moeder de bestemming van dat stukje grond kent, maar dat houdt ze wijselijk voor zich.
Met hulp van een buurjongen lukt het uiteindelijk de vlammen te doven.
Wat rest is een zwart geblakerd veld dat Opa direct zal zien als hij op zijn fiets van het station komt. Dat ik deze zonde moet opbiechten is duidelijk en met angst in de schoenen sta ik hem bij het tuinpad op te wachten. Anneke is dan al naar huis want het is inmiddels etenstijd.
Oh wonder, de man is niet eens boos bij het zien van zijn grond en het aanhoren van mijn verhaal.
Wat blijkt, Opa heeft de grond verkocht en binnenkort start de bouw van een nieuwe woning.
Anneke en ik hebben ongewild goed voorwerk verricht en mijn moeder, met haar slappe lach, heeft dat geweten.
Dappere Dodo heeft die dag twee kijkertjes minder, maar kijkcijfers zijn dan nog niet van belang.

donderdag 22 september 2011

Bosbrandrisico

Droogte
Brandbaar materiaal
De rokende natuurliefhebber
Speelt onbewust met vuur
Bosbrandrisico

woensdag 14 september 2011

Het horloge van mijn grootvader

Mijn opa in driedelig pak
De ketting op zijn buik
Leidde naar zijn horloge
Dat hij met een elegant gebaar
Uit zijn vestzak toverde
Opa al jaren uit de tijd
Maar niet zijn horloge
Dat hangt bij mij te pronk
Niet meer bij de tijd

maandag 12 september 2011

Ik stel mij gereserveerd op

"Ik ben gereserveerd opgesteld."
zei de sporter vanaf de reservebank.

zondag 11 september 2011

Ik en Jan

Wie herinnert zich het boek niet.
De knul uit Enschede die onverbloemd vertelde hoe het allemaal in zijn werk ging.
Wie had ze niet, rooie oortjes van het lezen, jong en oud, wedden? En stiekem lezen natuurlijk.
Want wat Jan Cremer durfde en schreef, foei toch, dat was uit den boze…Terwijl al die ouderen wel wisten hoe het werkte, of ben ik nou gek.

Een klasgenoot las het boek tijdens de huiswerkcursus en ik vertelde hem dat ik dat boek mocht lezen van mijn moeder, onder voorwaarde dat thuis te doen en niet ergens stiekem.
Vooruitstrevend mens, mijn moeder.
De klasgenoot sprak er schande van, dat ik dat mocht. Ik vroeg naar het verschil, want we lazen toch allebei hetzelfde boek, alleen de omstandigheden waaronder, waren anders.
Ik geloof niet dat ik Cremer tot de laatste bladzij heb gelezen. Op een goed moment vond ik het wel genoeg, het kwam allemaal op hetzelfde neer. Inderdaad op en neer…

dinsdag 6 september 2011

Prominent (vervolg)

Vandaag is onze nieuwe tafel afgeleverd. De firma Prominent heeft zowel telefonisch als schriftelijk de komst aangekondigd met dag, datum en tijdstip.
De heren komen keurig binnen de afgesproken tijd en zetten met groot gemak de tafel in elkaar en op de vertrouwde plek.
Deze tafel is iets langer dan de oude, waaraan we elkaar tijdens het lezen van de krant, enigszins in de weg zaten. Dat euvel is voortaan verholpen.
Als we nu met het complete gezin willen tafelen, kunnen we ruimer zitten. Dat is geen dagelijks gebeuren maar de keren dat het voorvalt, zal het beslist prettig toeven zijn.
Aan de lengte van de tafelkleden hebben we geen moment gedacht.
Ik haal de stapel tevoorschijn en gelukkig blijken er drie stuks ruim te passen.
Alleen met Kerst wordt het zeuren, dat kleed is tekort. Nog ruim drie maanden de tijd om daar een oplossing voor te zoeken of te maken.
Ik stop een briefje in de portemonnee met de maten van de tafel zodat ik, wanneer ik iets vind wat me geschikt lijkt, mijn slag kan slaan. Misschien al in de najaarsvakantie in Belgiƫ of Frankrijk.
Echtgenoot sleutelt de oude tafel uit elkaar en we brengen hem samen naar de garage.
Bij mooi weer volgende zomer mag hij dienst gaan doen in de tuin.

Als we de kamer binnenstappen is de aanblik even wennen. De nieuwe tafel is prominent aanwezig.

donderdag 1 september 2011

Op zijn beloop gelaten

Kleinzoon beklaagt zich:
“Oma, mijn zus wil niet dat ik met haar nintendo speel.”
Kleindochter: “Ja maar, hij is vergeten zijn eigen spelletje mee te nemen.”
Kleinzoon: “Jij hebt beloofd dat ik wel op die van jou mocht.”
“Nietus.”
“Wellus.”
De belofte is niet in mijn bijzijn gedaan.
De waarheid zal wel weer ergens in het midden liggen en is moeilijk te achterhalen.
Kleinzoon: “Ik wil meekijken op het scherm?”
Kleindochter: “Ja maar dan zit je bijna bovenop me.”
Kleinzoon: “Anders kan ik het niet zien.”

Ik besluit me terug te trekken in de keuken.
Even later bouwt kleinzoon met lego aan een parkeergarage en is zijn zus bezig de auto’s daarvoor aan te leveren.
De nintendo ligt vergeten op tafel.
Soms kun je maar beter de zaken op zijn beloop laten.