woensdag 30 maart 2011

Doodzonde

Nadat ik in een provinciaal ziekenhuis mijn opleiding tot verpleegkundige heb voltooid, ga ik werken in een academisch ziekenhuis. Ik begin mijn carrière in één van de klinieken op de klassenafdeling.
De werkkamer van professor K. bevindt zich op dezelfde verdieping. De hoofdzuster en mijn collega’s spreken met ontzag over deze man. Nou ben ik, vanuit het vorige ziekenhuis, wel gewend dat de heren specialisten met de nodige egards behandeld worden maar ik begrijp dat een professor nog meer eer verdient.

Op een dag vraagt de hoofdzuster mij of ik de hooggeleerde man zijn soep voor de lunch wil brengen. Een handeling die zij meestal zelf verricht.
Oef, ik moet dus die knappe kop onder ogen komen. Hij staat vast op een sokkel midden in zijn kamer. Op mijn kloppen nodigt een rustige stem mij binnen. Achter een gigantisch houten bureau zit een man met een vriendelijk gezicht en ik ben verbaasd dat hij er blijk van geeft mij niet te kennen.  Ik stel mij voor en beantwoord de vragen die hij stelt. Professor wil weten waar ik vandaan kom en in welk ziekenhuis ik heb gewerkt. En hij vertelt op zijn beurt welke specialisten hij daar kent. Kortom we hebben een aardig gesprek.
Waar ik de moed vandaan haal weet ik niet maar ik vraag of professor K. straks de lege kom in de afdelingskeuken wil zetten.

In die keuken tref ik de hoofdzuster en mijn collega’s eveneens aan de soep. Na enige tijd verschijnt de professor en zegt dat de nieuwe zuster hem heeft gevraagd de lege kom terug te brengen.
De hoofdzuster stikt bijna in de hap die ze net heeft genomen en mijn collega’s tonen enige verwarring. Ik begrijp dat ik een doodzonde heb begaan.
Tot ieders verbazing vraagt de prof of wij altijd op dat tijdstip een soepje nemen en als blijkt dat dit inderdaad het geval is, vraagt hij toestemming voortaan zijn soep samen met ons te nuttigen.
Het lijkt hem veel gezelliger.
Een dergelijk verzoek kun je niet weigeren dus vanaf die dag is de professor, als hij in de kliniek is, tijdens de lunchpauze in de afdelingskeuken te vinden. Hij geniet van de soep en een praatje met ons. Aardige man professor K.

dinsdag 29 maart 2011

Leesvoer

Echtgenoot en ik hebben een presentatie van een boek over gevelstenen in Maastricht bijgewoond en willen per trein terug naar huis.
We mogen nog niet instappen want eerst moet de schoonmaakploeg van voor naar achteren de trein van alle rommel ontdoen en de toiletten schoonmaken.
Aan de ene kant is het een prettig gevoel dat we straks in een schone trein kunnen reizen, aan de andere kant biedt het niet de kans een vergeten weekblad of de bijlage van een krant te vinden. Echtgenoot heeft straks zijn nieuwe aanwinst om in te lezen. Ik heb vergeten iets in die boekwinkel te kopen. Te druk geweest met bijkletsen.
Na enige tijd krijgen we toestemming om aan boord te gaan en inderdaad er is niets blijven slingeren. De heren hebben grondig opgeruimd.
Ik richt mijn blik op het perron juist als de schoonmaakploeg voorbij komt. Hun karretje is volgepakt met vuilnis, kranten en ander leesvoer. Maar niet alles gaat bij het afval.
Een van de mannen is verdiept in de Playboy en kijkt op als hij ter hoogte van de coupé is waar wij zitten. Onze blikken kruisen elkaar, hij ziet wat ik zie en grijnst breed. Daar gaat mijn vermaak voor de terugreis.

maandag 28 maart 2011

Taalcuriosa

Castricum
foto ferrara

 
Dit is een foto uit het niet digitale tijdperk.
Ik heb er vandaag een digitale copie van gemaakt.
Hij is niet helemaal scherp.

zondag 27 maart 2011

Taalcuriosa

foto ferrara
Ik verzamel al jaren curiosa op taalgebied.
Wat ik op straat zie of lees, leg ik vast

zaterdag 26 maart 2011

Wijsneusje

Kleinzoon is drie jaar geworden en bedolven onder cadeautjes.
Ik vraag mij af of een miniwasmachine voor zo’n knulletje nou een zinnig cadeautje is. Hij vindt blijkbaar van wel want hij speelt er graag mee. Het trommeltje maakt heel wat omwentelingen.
Een half jaar na zijn verjaardag moeten we op hem passen en het bewuste speelgoed is nog steeds favoriet en draait die dag naar hartelust. Op een goed moment hoor ik hem en het trommeltje sputteren, het wasmachientje geeft de geest en mijn kleinzoon neemt het toestel onder zijn kleine armpje en stevent richting voordeur. Ik hou hem tegen en vraag: “Waar ga jij naar toe?”
Hij houdt me het geval voor en zegt: “Batterijen leeg, naar Blokker nieuwe kopen.”
Ik zeg dat hij nog te klein is om alleen boodschappen te doen en beloof hem dat we die dag samen batterijen zullen kopen.
De volgende dag nemen we hem mee op familiebezoek en daar steelt de peuter de show door in de open keuken de boel aandachtig te bestuderen. Als hij alles heeft bekeken draait hij zich om en zegt met verbazing in zijn stemmetje: “Is nie magnetron.”
Mijn schoonzus valt bijna van haar stoel van het lachen. Ze heeft zich inderdaad nooit een dergelijk attribuut aangeschaft.
Thuis staat een piano in de kamer en dat hij er tijdens dit bezoek ook een op zijn pad vindt valt hem blijkbaar alles mee. Hij klautert op de kruk en timmert met zo’n gemak op de toetsen dat wij vermoeden dat hij dat thuis regelmatig doet.
Bij mijn schoonzus kan deze kleinzoon niet meer stuk.
We zijn jaren verder, hij is inmiddels tien. De miniwasmachine is vervangen door Nintendo en ander snel speelgoed...

vrijdag 25 maart 2011

Voorjaar

ijsheiligen komt
je wilt plantjes in je tuin
violen kopen

donderdag 24 maart 2011

Gratis

Vanaf de stadscamping in Groningen fietsen we naar het centrum van de stad.
Er is een rommelmarkt gaande en we slenteren op ons gemak langs allerlei prullaria.
We vinden niets waar we ons vakantiebestaan mee willen verrijken maar tussen de Stadjers lopen is voor mij al genoeg. Het is een beetje thuiskomen.
Ik heb hier jaren met veel plezier gewerkt en gewoond en kom nog regelmatig terug om te genieten van Stad en Ommeland.
Koffie aan de voet van de Oale Grieze. Een wijntje bij de Stadlander en ondertussen genieten van het taaltje en de droge humor, die ook hier op straat ligt.
Kijk,  Groningen is alweer met mij aan de sliert. Terug naar de rommelmarkt.
Op de grond ligt rijp en groen uitgestald,  waaronder een CD met een sticker met het woord gratis.
Een snuffelaar raapt het doosje op en vraagt in zijn dialect: “Kost dei gratis CD?”
Antwoord van de handelaar: “Twei vieftig.”
“Bist nait wies dat geef ik er nait veur.” zegt de klant.
“Zelf wait’n, koop j’um toch nait.” antwoordt de koopman en ziet erop toe dat de CD weer tussen de rommel belandt.

woensdag 23 maart 2011

Ik begrijp niet wat je zegt

Ze zat voor het bureau van de huisarts.
Stokdoof en licht dement.
Hij legde haar op luide toon uit wat de bedoeling van de medicijnen was.
Ik vroeg haar: “Kunt u verstaan wat de dokter u vertelt?”
Haar antwoord was: “Ik versta het wel maar begrijp het niet.”

dinsdag 22 maart 2011

De mond gesnoerd

Ik ga op de koffie bij schoonmoeder in het verzorgingshuis.
Dat betekent aanschuiven aan tafel bij een aantal dames, dat altijd in een vaste opstelling bij elkaar zit. Nieuwkomers zijn niet welkom, die zoeken maar een plekje elders.
Voor familie echter wordt ruim baan gemaakt want daar scoor je mee.
De gesprekstof varieert en hangt erg af van ziek en zeer binnen het huis.
Opnames in het ziekenhuis passeren regelmatig de revue en ook overlijden doet het goed aan deze tafel.
Kinderen en alles wat daarbij hoort aan nageslacht tot achterkleinkinderen aan toe, is uitermate geschikt voor een praatje.
Als mijn kleinkinderen meekomen, kunnen ze rekenen op een warm onthaal.
Soms wil een pakkende krantenkop ook nog wel eens stof doen opwaaien maar vandaag wil de conversatie niet erg vlotten en dus vraag ik iets te enthousiast: “En dames nog nieuws vandaag?”
Na een korte stilte zegt een tafelgenote. “Mevrouw wij vergeten hier zo veel, elke dag is nieuw.”

Twitteren

vijf jaar twitteren
twitterende postbode
graaft zijn eigen graf

zaterdag 19 maart 2011

Voorjaar

Terrasjes in de zon en uit de wind
waren dun gezaaid maar druk bezet.

donderdag 17 maart 2011

Bonus

De Topman van de ING
Strijkt heel veel bonus op
Hij vangt de meeste rente
Van mijn zuur verdiende centen

Onverwerkt verleden

Dagelijks klopt onverwerkt verleden aan mijn deur.
Ik doe niet open.

dinsdag 15 maart 2011

Japan

geen licht geen warmte
alles is uitgevallen
enkel nog straling

maandag 14 maart 2011

Spaart u zegeltjes?

Boodschappen doen bij de buurtsuper, een dagelijks gebeuren.
Ik kom blijkbaar op een “mannenmoment” want ze vallen me op in de kleine winkel.
Bij de tandpasta staat een oudere man te wikken en te wegen. Hij kan geen keus maken uit de vele soorten tubes en vraagt mij om raad. Ik vertel hem wat mijn favoriete merk is maar daar is de man duidelijk niet mee geholpen.
Is het nou rood of blauw wat hij moet kopen.  Dubbele of enkele verpakking?
Hij vertelt dat de aankoop voor zijn dochter bestemd is en hij kiest uiteindelijk voor een tube peuterpasta en vindt dat ze maar moet gaan ruilen als het niet naar haar zin is. Ik waarschuw dat het een pasta is voor een kindergebitje maar hij blijft bij zijn standpunt.
Zijn leeftijd doet vermoeden dat zijn dochter geen peuter meer kan zijn maar mogelijk heeft ze zelf kinderen.
Ik sla mijn boodschappen in en sluit aan in de rij waar een man, met een volle mand, mijn aandacht trekt. Wel geteld 15 plastic flacons gevuld met bleekwater schuift hij voor zich uit.
Wat moet je met zo veel bleekwater vraag ik mij af en mijn fantasie begint te werken.
Vrijwilliger bij de voetbalclub houdt de toiletten en de doucheruimte schoon. Bevoorrading van het winkeltje in het verzorgingshuis. Is het bleekwater in de reclame en heb ik dat gemist?
Blijkbaar vindt deze klant zelf de aankoop ook wat vreemd want hij geeft de caissière een verklaring voor de inhoud van zijn mandje.
De terrastegels in zijn tuin hebben groene aanslag en je moet toch wat om dat effectief te verwijderen. Als het binnenkort mooi weer wordt kan deze man op zijn gebleekte terras aan de koffie. De klant achter mij schiet in de lach en zegt zachtjes: “Hij kan na het schrobben meteen de grond afgraven.”
De volgende klant van mannelijke kunne rekent af en krijgt de standaard vraag:
“Spaart u zegeltjes meneer?” Antwoord: “Alles wat je hebt, mijn vrouw spaart alle soorten ik durf niet zonder thuis te komen.”
Zo’n echtgenoot kun je om een boodschap sturen.

Topografie

Vriendenmiljonair
Twee provincies
Verschil niet zien
Tussen Drente en Overijssel
Armoe

vrijdag 11 maart 2011

Bouwperikelen

Vanachter mijn bureau kan ik zien hoe een stel tortels, op een smalle richel boven de zonwering, bezig is een nest te bouwen.
Zij zit nagenoeg klem en wacht op de takken die hij aanvliegt. Tortels lijken slordige bouwers.
Ze hebben er geen verstand van of het interesseert ze niet.
Eigenlijk is er geen ruimte voor een nest, maar ze proberen toch tot een woning te komen.
De meeste takken die hij aanbiedt zijn zo groot dat ze niet op de richel passen.
Ze vallen terug op het terras waar hij ze even later keurt alsof hij ze nog nooit in de snavel heeft gehad. Na goedkeuring vliegt heer Tortel, voor de zoveelste keer, met dezelfde onmogelijke twijg in zijn snavel bijna rechtstandig omhoog. Het kost hem duidelijk moeite maar hij zet stug door.
Deze vogel verdient een bouwlift.
De kans is groot, dat met een beetje wind, de bouwval ter aarde stort en het hele proces opnieuw gestart moet worden.
Ik hoop vlieglessen te zien, maar op deze manier komt zij aan eieren leggen niet toe.
Voor mijn werkprestatie maar beter ook. In observatie gaat veel tijd zitten.

Een ouwetje. Ik heb inmiddels alle tijd voor observatie.



woensdag 9 maart 2011

Zoals dat gaat met wonderen.

“Het mag een wonder heten dat ik dit kan vertellen.” zei de patient.

“Het medicijn dat ik kreeg, deed wonderen.
Wonder boven wonder, voltrok zich het wonder.
Als door een wonder getroffen werd ik beter.
De wonderen zijn de wereld niet uit, zo gaat dat met wonderen.”

“Hoe gaat dan dan?”, vroeg ik
“Ik begrijp het niet.”

“Dat is niet zo wonderlijk.
Want een wonder is iets dat je niet kunt verklaren, laat staan begrijpen.
Zo gaat dat met wonderen.”

Allergenendag

allergenendag
wij herrijzen uit de as
zetten voort wat was

maandag 7 maart 2011

Vandaag tussen Friesland en Noord-Holland

strakke blauwe lucht
water zover het oog reikt
afsluitdijk lijnrecht

Sonnet

Mevrouw V. met haar frêle lijfje heeft de zoveelste wervelverzakking doorstaan.
De orthopeed hijst haar in een onmogelijk korset en snijdt daarmee de weg naar zelfstandig wonen in haar kamer voorlopig af.
Mevrouw V. belandt op de ziekenafdeling van het verzorgingshuis. De pijnstillers die ze krijgt helpen niet voldoende en er wordt naar een zwaarder middel gegrepen. Morfinepleister lijkt de oplossing, maar voor haar zwakke gestel blijkt dat al snel teveel van het goede. Ze wordt nog vrolijker dan ze van zichzelf al is en op een dag maakt ze melding van een poes die bij haar bed zit.
Ik vraag mevrouw: “Zag u die poes zonet?” Haar antwoord is verrassend…”Oh heet ie Sonnet, wat een leuke naam voor een poes. Het is een mooi beest.”
Ik doe geen poging de dwaling van haar geest te verwijderen want ze vindt het aangenaam gezelschap. Wel vraag ik de huisarts de dosering van de medicijnen aan te passen. 
Mocht ik ooit een poes aanschaffen dan weet ik nu al de naam van het beest.

donderdag 3 maart 2011

Nu is het klaar. Nu wij.

De site is klaar, maar lang niet af
Verdwenen de verTROUWde stek
Ik wis mijn stukken en vertrek

Werelderfgoed

De Beemster koestert zich in het vroege zonlicht
Schapen zweven in grondmist boven de weilanden
Grote hoeveelheden sneeuwklokjes staan rond de stolpboerderijen
Geknotte wilgen spiegelen zich in het water
Zwanen glijden voorbij in de slootjes
Weidevogels buitelen door de lucht
Werelderfgoed ligt er prachtig bij vanochtend.

dinsdag 1 maart 2011

Complimentje

Wat is op 1 maart
een complimentje nou nog waard
geef mij liever, als het mag
een pluimpje op een andre dag

Met dank aan Pasquali