zaterdag 25 april 2015

Lichtvoetig

balletdanseres
lijdt dansend op spitzen aan
lichtvoetig leven

foto ferrara

dinsdag 21 april 2015

Tegenstelling

Afgetakeld-Kras
markt in Barcelos Portugal
foto ferrara

maandag 20 april 2015

Om de kerk lopen

Tijdens dagtochtjes en vakantiereizen lopen echtgenoot en ik niet alleen om kerken, we lopen er ook binnen. Altijd verbazen we ons weer over de schoonheid en de kunst.
Bij de ene kerk raak je onder de indruk van alle beelden en bij de andere sta je in stille bewondering naar prachtig houtsnijwerk te kijken. We bezoeken met opzet steden om de kathedraal te zien en meestal raken we, zowel binnen als buiten, diep onder de indruk.
De oude kerken en kathedralen vragen veel onderhoud en daarom staat er altijd wel een steiger in de weg om je beletten net die ene mooie foto te schieten. Echt erg vinden we het niet want onderhoud betekent behoud van alle prachtige beelden, ramen, deuren, deurklinken, doopvonten en kansels.
Soms heb je pech en is de bijzonderheid waarvoor je kwam verstopt. Dat overkwam ons in Chartres waar in de vloer van de kathedraal een doolhof is aangelegd. Na lang dolen kwamen we er achter dat er stoelen op stonden die het labyrint aan het oog onttrokken.
Maar het fraaie zit hem niet altijd in veel en groot, sommige kleine kerken zijn alleen al door hun eenvoud en de ligging in het landschap het aanzien waard. Meestal vind je bij zo’n kerkje ook een begraafplaats die of vervallen is of juist heel goed wordt onderhouden.
Een enkele keer tref je iets niet alledaags zoals tijdens een fietstocht langs de Main.
Daar zagen we in een klein plaatsje boven een kerkdeur een ontmoeting tussen het Lam Gods en de Hellehond. Kerkgebouwen, ze blijven boeien.


foto ferrara

zondag 19 april 2015

Achter in de bus

Als we voeger op schoolreis gingen was er altijd wel een handvol klasgenoten dat zich een plaats bevocht op de achterste bank. In mijn beleving was dat de plek bij uitstek om te klieren. Het waren ook altijd de jongens die daar terecht kwamen. Ik zag er toen de lol al niet van in en ook nu zal ik niet snel achter in de bus reizen. Als het niet anders kan maak ik er geen probleem van want ik weet eigenlijk niet waarom ik die plek niet ambieer. Wagenziekte is mij vreemd, dus dat kan het niet zijn. Voor vrij uitzicht hoef je er ook niet te gaan zitten want dat is, naar mijn idee, overal in de bus gelijk. Ik vermoed dat het iets met bochten te maken heeft. Je zit te ruim op de achterbank, zeker in het midden heb je geen enkel houvast. Maar ach, waar praat ik over want ik maak alleen gebruik van de stadsbus voor korte ritjes. Liefst ga ik zo snel mogelijk zitten want niet alle chauffeurs wachten met optrekken tot iedereen een plaats heeft gevonden.
Bij een enkeling moet je soms een soort paaldans uitvoeren voor je kunt neerploffen.
Waarschijnlijk oog ik niet bejaard genoeg. Ik vat het vroege optrekken maar op als compliment.
De achterbank, ook nu nog de plek waar scholieren het liefste zitten.
Ik laat hem graag voor ze vrij. 

dinsdag 14 april 2015

Tegenstelling


Souvenirwinkel op de Keukenhof
Normaal-Bijzonder
foto ferrara

maandag 13 april 2015

Op en Rond de Deur

Het reisseizoen is aantocht,
een fotoserie vanaf de caravandeur.
klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of http://ferrara-openronddedeur.blogspot.nl/

zondag 12 april 2015

Jaarlijkse Rommelmarkt

Vanmorgen worden we om zeven uur gewekt. De kooplui van buiten de straat zijn druk doende hun plaatsen voor de rommelmarkt in te nemen en hun koopwaar uit te stallen.
Het is het vaste circuit dat elkaar wekelijks op dergelijke markten treft. Er wordt druk over en weer gebabbeld.
In de handleiding die in de straat huis aan huis is bezorgd valt te lezen dat de verkoop, op last van de gemeente, pas om negen van start mag gaan, maar dat geldt voor deze handelaren blijkbaar niet. Als ik om acht uur door de luxaflex naar buiten gluur is hun handel al in volle gang. Een uur later zijn de straatbewoners ook zo ver en binnen de kortste keren is onze, anders zo rustige straat, een bedrijvige marktplaats.
Qua rommel en publiek verandert er niets aan zo’n markt, ook de gigantische boodschappentassen van diverse grote winkelketens zijn hetzelfde gebleven. Hoewel Lidl dit jaar in de meerderheid is. De vlaggetjes, die vrijdag al zijn opgehangen, staan ook dit jaar knisperend in de wind. Ik zou me er makkelijk vanaf kunnen maken en het blogje van april 2012 in de herhaling kunnen zetten, maar dat vind ik een beetje flauw.

Voor onze deur heeft zich een echtpaar geposteerd en hun variante handel trekt redelijk wat belangstelling. Er staat een paar rubber laarzen in tijgerprint dat door menig vrouw aandachtig wordt bekeken en weer teruggezet. Ik zie dat sommigen naar de prijs vragen, maar ik kan het antwoord, net als de vraag niet verstaan. Gezien het feit dat de laarzen niet worden gekocht neem ik aan dat ze behoorlijk aan de prijs zijn. Op een goed moment blijven drie Marokkaanse vrouwen staan om de laarzen te bezichtigen. Een van de dames pakt het paar op draait ze om en om, zegt iets tegen de koopman en zet ze terug op de stoeprand. De dames bekijken nog wat andere waar en dan pakt mevrouw twee de laarzen op en doet dezelfde handeling, nu vraagt zij iets en ze krijgt een antwoord dat ook haar blijkbaar niet zint. Het trio loopt door naar een volgend zeil dat vol rommel op koop ligt te wachten.
Even later komt mevrouw één terug en onderhandelt opnieuw over de laarzen. Ook nu loopt ze weer weg. De dames hebben duidelijk hun zinnen op het woest uitziende schoeisel gezet, ze zijn alleen niet van plan het gevraagde bedrag te betalen. Uiteindelijk komt de oudste van het stel, die zich met het onderhandelen niet heeft bemoeid terug pakt de laarzen, trekt haar knip en rekent af. Ik zie dat ze met een biljet van vijf euro betaalt, hoeveel wisselgeld ze krijgt kan ik vanaf mijn observatiepost niet zien. Ik krijg de indruk dat de handelaar voet bij stuk heeft gehouden in de onderhandelingen. Hier geldt aan twee kanten, wie niet waagt wie niet wint.
Terwijl ik dit schrijf, is de markt afgelopen en de straat in normale staat teruggekeerd.
Helaas neemt de windkracht geleidelijk toe en daarmee het knisperen van de vlaggetjes, die er vannacht zeker nog zullen hangen. De ervaring heeft geleerd dat het ijverige buurtcomité met het verwijderen van de sarrewarrie niet al te snel is.