woensdag 2 september 2015

Supercoop

In de supermarkt in D. loopt een reusachtige man. Alles aan hem is groot.
Het boodschappenmandje krijgt in zijn handen het formaat van een damestasje.
Zijn stemgeluid draagt meters ver. Terwijl hij halverwege de winkel bij de groente staat, is achterin bij de vleesafdeling te horen dat de man in zijn eentje de hele winkel opvult.
Als ik de groenteafdeling nader wordt me duidelijk dat zijn denkraam niet is meegegroeid.
Luid mompelend bestudeert de reus zijn boodschappenbriefje, een afgescheurd puntje van een envelop. Hij schudt zijn hoofd en leest opnieuw de proza in zijn kolossale handen.
Als hij mij in het vizier krijgt duwt hij mij het briefje onder de neus.

’MEVROUW, KUNT U LEZEN WELK WOORD HIER STAAT?
IK DOE BOODSCHAPPEN VOOR MIJN MOEDER, ZE SCHRIJFT IN SCHUINSCHRIFT, DAT HEB IK OP SCHOOL NIET GELEERD.

Ik lees om zijn wijsvinger heen de hele zin voor. ‘Twee stronkjes witlof niet te dik.

‘DAN HEB IK HET GOED GEDAAN, BIJ HAAR IS HET ALTIJD NIET TE GROOT, NIET TE DIK OF NIET TE DUN.’

Met mijn hoofd in mijn nek kijk ik in een paar vriendelijke blauwe ogen. Naast de gigant voel ik me een kabouter van de kleinste soort. Hoewel mijn gehoororgaan niet meer optimaal werkt komen zijn enthousiaste dankwoorden keihard binnen.
Na dit oponthoud vervolg ik mijn zoektocht door de winkel. Tijdens de vakantie in een vreemde supermarkt is het altijd weer een tocht met hindernissen.
Wanneer ik eindelijk voor de kassa sta gaat achter mij een oorverdovend kabaal op.
‘KLOTELEVERANCIERS’ Bij de vrieskist neemt de reus met zijn mobieltje een foto van het schuifdeksel. Niemand kijkt er vreemd van op. In dit dorp kent, buiten de toeristen, iedereen elkaar. De klant voor mij zegt. ‘Hij is razend want zijn vinger zat klem.’
Ik vermoed dat het kleine pakje soepgroente dat ook op het briefje staat de oorzaak is van deze uitbarsting.

De caissière grijnst en haalt haar schouders op, ze kent haar klant.
Het zal niet de eerste keer zijn dat zij de reusachtige frustratie moet incasseren.

dinsdag 1 september 2015

Tegenstelling

Glanzend-Dof
Woudrichem
 foto ferrara

vrijdag 28 augustus 2015

Mijmeringen van een sportvisser

‘Nou daar zit ik dan weer op mijn kist vol dobbers, snoeren, haken en aas.
Mijn groene tentje tegen regen en zon opgezet in de berm, het lijkt erop dat ik het vandaag niet nodig heb. Gelukkig maar, want zo leuk is het niet langs de waterkant.
De meeste vissers aan weerszijden van mijn vaste plek denken waarschijnlijk dat ik hier dagelijks voor mijn lol zit.
Eigenlijk zit ik hier naar die dobber te staren omdat mijn vrouw vindt dat ik thuis te veel ruimte inneem. Ik zit haar in de weg als ze haar dagelijkse poetspraktijken op ons sociale huurwoninkje loslaat. Je zou zeggen je bent wel een keer klaar in dat petieterige onderkomen van ons, maar zo steekt mijn vrouw niet in elkaar.
Elke dag komt de stofzuiger tevoorschijn, worden de meubels nat afgenomen en staan de ramen wijd open om de boel te luchten. Gek word ik ervan.
Je kunt beter de weergoden trotseren en je hengeltje in het water gooien dan de hele dag met zo’n vrouw opgescheept zitten.
En denk maar niet dat ik de gevangen vis mee naar huis mag nemen. Vis en baklucht zal je bij mij thuis niet ruiken. Op weg naar huis haal ik bij de visboer een portie kibbeling dat ik voor zijn toonbank naar binnenwerk, scheelt een hoop gezeur aan mijn kop.
Het liefst was ik een moestuin begonnen, beetje aardappelen en bonen poten, onkruidje wieden, meedoen aan de wedstrijd wie de hoogste zonnebloem op de tuin heeft, dat soort zaken vind ik leuk. Maar ik mag van Trientje Poets niet met zand aan mijn schoenen thuis komen, laat staan dat ze zanderige aardappelen en groente in haar brandschone keuken duldt. Je hebt op zo’n tuin ook meer aanspraak dan in de visserswereld waar zwijgzaamheid een groot goed is. 
Ach, het komt me wel uit, hoef ik niet op te biechten waarom ik hier ‘s zomers elke dag de boel optuig.’

ColumnX uitdaging van de maand augustus:  Schrijf een verhaal vanuit de andere sexe.

dinsdag 25 augustus 2015

Tegenstelling

Bewegen-Roerloos
wisseling van de wacht in Athene
foto ferrara

dinsdag 18 augustus 2015

Tegenstelling

Winnaar-Verliezer
Sint Joris en de draak
Duitsland-Stralsund
foto ferrara

maandag 17 augustus 2015

Gestraft door de woede

Bij de Aldi winkelt een moeder met haar puberzoon.
Hij ziet veel lekkere zaken die hij graag wil aanschaffen. Zijn moeder weert alle suggesties af. De knul wordt boos en laat op niet mis te verstane wijze en op volle sterkte zijn ongenoegen blijken.

‘Als Pap nou eens gewoon op de fiets naar zijn werk gaat en niet zoveel geld uitgeeft aan dat dure hondenvoer, dan konden wij eens normaal eten.’

Zijn moeder is duidelijk niet blij met deze uitval. ‘Je denkt ze een plezier te doen door ze een keer mee te nemen, krijg je dit op de je bord.’ zegt ze met het schaamrood op de kaken tegen een medeklant.
Haar kind duwt, met een woedende blik in zijn ogen, het winkelwagentje richting kassa. 

zaterdag 15 augustus 2015

De allermooiste dag

27 november 1970, is voor mij de allermooiste dag. Die dag kreeg ik het insigne opgespeld dat bij het A-diploma voor verpleegkunde hoort. 
Wat was ik trots op die speld en een mooie cijferlijst.
Het betekende de springplank naar een zelfstandig leven. Ik had een vak geleerd en kon voortaan voor mezelf zorgen. Na drie en een half jaar hard werken, studeren, vallen en opstaan, eindelijk het fel begeerde kruisje onder de kin op de stijf gevouwen witte kraag van het blauwe uniform. 
Ik heb in de loop der jaren nog het een en ander aan diploma’s en certificaten bij elkaar gesprokkeld, waaronder het B-diploma, waar een pittige opleiding in de psychiatrie aan voorafging. Die diploma-uitreiking vond plaats op 28 augustus 1979 en is ook een mijlpaal in mijn leven, maar 27 november 1970 blijft de allermooiste dag.


Natuurlijk was mijn trouwdag een topdag, maar de prestatie die ik daarvoor heb geleverd was, voor mijn gevoel, minder groot.


foto internet